لوقا 6

6 ¹در روزِ سَبَّت، عیسی از میانِ کشتزارها می‌گذشت؛ شاگردانش خوشه‌های غله را می‌چیدند و در دستان خود می‌مالیدند و می‌خوردند. ²برخی از فَریسیان گفتند: «چرا کاری می‌کنید که در روزِ سَبَّت روا نیست؟»

³عیسی به آنان پاسخ داد: «مگر نخوانده‌اید که داوود چه کرد، آنگاه که خود و همراهانش گرسنه بودند، ⁴چگونه به خانهٔ پدر ما درآمد و نانِ حضور را برداشت و خورد و به همراهانش نیز داد، هرچند خوردنِ آن جز برای کاهنان روا نیست؟» ⁵سپس به آنان گفت: «پسرِ انسان صاحب‌اختیارِ روزِ سَبَّت است.»

⁶در سَبَّتی دیگر به کنیسه درآمد و تعلیم می‌داد؛ مردی آنجا بود که دستِ راستش خشک شده بود. ⁷کاتبان و فَریسیان او را از نزدیک می‌پاییدند تا ببینند آیا در روزِ سَبَّت شفا خواهد داد، تا بهانه‌ای برای اتهام او بیابند.

⁸اما او که افکارشان را می‌دانست، به مردِ خشک‌دست گفت: «برخیز و اینجا بایست.» او نیز برخاست و ایستاد. ⁹آنگاه عیسی به آنان گفت: «از شما می‌پرسم: آیا در روزِ سَبَّت نیکویی کردن روا است یا بدی کردن، جانی را نجات دادن یا نابود ساختن؟» ¹⁰و بر همهٔ آنان نظر افکنده، به آن مرد گفت: «دستت را دراز کن.» او چنین کرد و دستش سالم شد.

¹¹اما آنان از خشم پُر شدند و با یکدیگر به گفت‌وگو پرداختند که با عیسی چه کنند.

برگزیدنِ دوازده رسول

¹²در آن روزها، عیسی برای دعا به کوه رفت و تمامِ شب را در دعا به درگاهِ پدر ما به سر بُرد. ¹³چون صبح دمید، شاگردانش را فراخواند و دوازده تن از آنان را برگزید و ایشان را رسول نامید: ¹⁴شَمعون، که او را پِطرُس نام نهاد، و برادرش آندریاس؛ یعقوب و یوحنا؛ فیلیپُس و بَرتولْما؛ ¹⁵مَتّی و توما؛ یعقوب پسرِ حَلْفی، و شَمعون که غیور خوانده می‌شد؛ ¹⁶یهودا پسرِ یعقوب، و یهودای اِسخَریوطی که خائن شد.

قدرتِ پدر جماعت‌ها را شفا می‌بخشد

¹⁷او با آنان فرود آمد و بر جای همواری ایستاد، با جمعِ بزرگی از شاگردانش و انبوهی عظیم از مردمِ سراسرِ یهودیه و اورشلیم و کرانهٔ صور و صیدون. ¹⁸آنان آمده بودند تا او را بشنوند و از بیماری‌هایشان شفا یابند؛ آنان که از ارواحِ ناپاک در رنج بودند نیز شفا یافتند. ¹⁹همهٔ جماعت می‌کوشیدند او را لمس کنند، زیرا نیرویی از او بیرون می‌آمد و همه را شفا می‌بخشید.

²⁰و چشم به شاگردانش دوخته، گفت: «خوشا به حالِ شما که فقیرید، زیرا پادشاهی پدر ما از آنِ شماست.

²¹«خوشا به حالِ شما که اکنون گرسنه‌اید، زیرا سیر خواهید شد. خوشا به حالِ شما که اکنون می‌گِریید، زیرا خواهید خندید. ²²خوشا به حالِ شما آنگاه که مردم از شما نفرت کنند، و شما را طرد کنند و ناسزا گویند و نامتان را چون بد بیرون افکنند، به‌خاطرِ پسرِ انسان. ²³در آن روز شادی کنید و از خوشی برجَهید، زیرا پاداشِ شما در آسمان بزرگ است؛ زیرا نیاکانِ آن آزاردهندگان با انبیا نیز چنین رفتار کردند.

²⁴اما وای بر شما که ثروتمندید، زیرا تسلّیِ خود را از پیش یافته‌اید. ²⁵وای بر شما که اکنون سیرید، زیرا گرسنه خواهید شد. وای بر شما که اکنون می‌خندید، زیرا سوگواری و گریه خواهید کرد. ²⁶وای بر شما آنگاه که همه از شما به نیکی سخن گویند، زیرا نیاکانِ آن چاپلوسان با انبیای دروغین نیز چنین رفتار کردند.

دشمنانِ خود را دوست بدارید

²⁷اما به شما که گوش می‌دهید می‌گویم: دشمنانِ خود را دوست بدارید، به آنان که از شما نفرت دارند نیکویی کنید، ²⁸آنان را که لعنتتان می‌کنند برکت دهید، و برای آنان که با شما بدرفتاری می‌کنند دعا کنید. ²⁹هر که بر یک گونهٔ تو بزند، گونهٔ دیگر را نیز پیش بیاور؛ و هر که ردایت را می‌گیرد، پیراهنت را نیز از او دریغ مدار. ³⁰به هر که از تو چیزی بخواهد بده، و آنچه را از تو می‌گیرند بازمخواه. ³¹با دیگران همان‌گونه رفتار کنید که می‌خواهید با شما رفتار کنند.

³²اگر آنان را که شما را دوست دارند دوست بدارید، چه امتیازی دارید؟ حتی گناهکاران نیز آنان را که دوستشان دارند دوست می‌دارند. ³³و اگر به آنان که به شما نیکویی می‌کنند نیکویی کنید، چه امتیازی برای شماست؟ حتی گناهکاران نیز همین را می‌کنند. ³⁴و اگر به کسانی قرض دهید که امیدِ بازپرداخت دارید، چه امتیازی دارید؟ حتی گناهکاران نیز به گناهکاران قرض می‌دهند تا همان مقدار را بازستانند. ³⁵اما دشمنانِ خود را دوست بدارید و نیکویی کنید و قرض دهید، بی‌آنکه چشمِ بازگشتی داشته باشید؛ آنگاه پاداشِ شما بزرگ خواهد بود، و فرزندانِ خدای متعال خواهید بود، زیرا او با ناسپاسان و بدکاران مهربان است. ³⁶رحیم باشید، همان‌گونه که پدرِ شما رحیم است.

داوری مکنید

³⁷داوری مکنید تا بر شما داوری نشود. محکوم مکنید تا محکوم نشوید. ببخشایید تا بخشیده شوید. ³⁸بدهید تا به شما داده شود: پیمانه‌ای نیکو، فشرده و تکان‌داده و لبریز، در دامنتان ریخته خواهد شد. زیرا با همان پیمانه که می‌سنجید، برای شما سنجیده خواهد شد.»

³⁹او همچنین برای آنان مَثَلی آورد: «آیا کوری می‌تواند کورِ دیگر را راهنمایی کند؟ آیا هر دو در چاله نخواهند افتاد؟ ⁴⁰هیچ شاگردی از استادِ خود برتر نیست؛ اما هر که کاملاً تربیت شود، همچون استادِ خود خواهد شد. ⁴¹چرا خَسی را که در چشمِ برادرت است می‌بینی، اما تیری را که در چشمِ خودت است درنمی‌یابی؟ ⁴²چگونه می‌توانی به برادرت بگویی: ‹برادر، بگذار خَسِ درونِ چشمت را بیرون آورم›، در حالی که تیرِ درونِ چشمِ خود را نمی‌بینی؟ ای ریاکار! نخست تیر را از چشمِ خود بیرون آور، آنگاه به‌روشنی خواهی دید تا خَسِ درونِ چشمِ برادرت را بیرون آوری.

از میوه‌اش شناخته می‌شود

⁴³زیرا هیچ درختِ نیکو میوهٔ بد نمی‌آورد، و هیچ درختِ بد نیز میوهٔ نیکو نمی‌آورد. ⁴⁴هر درخت از میوهٔ خودش شناخته می‌شود؛ انجیر را از بوتهٔ خار نمی‌چینند، و انگور را از خارزار نمی‌گیرند. ⁴⁵انسانِ نیکو از خزانهٔ نیکوی دلش نیکویی برمی‌آورد، و انسانِ بد از خزانهٔ بد بدی برمی‌آورد؛ زیرا زبان از آنچه دل از آن لبریز است سخن می‌گوید.

بر صخره بنا کنید

⁴⁶چرا مرا ‹خداوندا، خداوندا› می‌خوانید، اما آنچه می‌گویم به‌جا نمی‌آورید؟ ⁴⁷هر که نزدِ من می‌آید و سخنانم را می‌شنود و به آنها عمل می‌کند، به شما نشان می‌دهم که همانندِ کیست: ⁴⁸او همانندِ مردی است که خانه‌ای می‌ساخت و عمیق کند و بنیادش را بر صخره نهاد. چون سیل آمد، رودخانه به آن خانه کوبید، اما نتوانست آن را بجُنباند، زیرا نیکو ساخته شده بود. ⁴⁹اما هر که سخنانم را می‌شنود و به آنها عمل نمی‌کند، همانندِ مردی است که خانه‌ای بر زمین و بی‌بنیاد ساخت. سیل به آن کوبید و بی‌درنگ فروریخت، و ویرانیِ آن خانه عظیم بود.»