لوقا 5

5 ¹روزی، هنگامی که جمعیت بر گرد عیسی ازدحام کرده بودند تا کلام پدر ما را بشنوند، او در کنار دریاچهٔ جنیسارت ایستاده بود. ^a a v1 دریاچهٔ جنیسارت نامی دیگر برای دریای جلیل است. ²او دو قایق را دید که کنار دریاچه ایستاده بودند؛ ماهیگیران از آنها بیرون آمده و تورهای خود را می‌شستند. ³پس به یکی از آن قایق‌ها که از آنِ شمعون بود سوار شد و از او خواست کمی از ساحل دور شود؛ آنگاه نشست و از درون قایق به جمعیت تعلیم داد.

⁴چون سخن گفتن را به پایان رساند، به شمعون گفت: «به آب‌های ژرف بران و تورهای خود را برای صید بینداز.»

⁵شمعون پاسخ داد: «استاد، تمام شب زحمت کشیدیم و چیزی نگرفتیم؛ اما به فرمان تو، تورها را خواهم انداخت.» ⁶چون چنین کردند، آن‌قدر ماهی گرفتند که تورهایشان کم‌کم پاره می‌شد. ⁷پس به همکاران خود در قایق دیگر اشاره کردند که بیایند و کمک کنند؛ آنان آمدند و هر دو قایق را چنان پر کردند که نزدیک بود غرق شوند. ⁸شمعونِ پطرس چون این را دید، به پای‌های عیسی افتاد و گفت: «ای خداوند، از من دور شو، زیرا مردی گناهکارم!» ⁹چون از آن صیدِ ماهی که کرده بودند، حیرت او و همهٔ همراهانش را فراگرفته بود،

¹⁰و همچنین یعقوب و یوحنا، پسران زبدی، که شریکان شمعون بودند. عیسی به شمعون گفت: «مترس؛ از این پس مردمان را صید خواهی کرد.»

¹¹پس قایق‌های خود را به ساحل کشیدند و همه‌چیز را ترک کرده، از پیِ او رفتند.

مردی که پاک شد

¹²هنگامی که عیسی در یکی از شهرها بود، مردی پدیدار شد که سراپا به بیماری سخت پوستی مبتلا بود. چون عیسی را دید، روی بر زمین افتاد و التماس‌کنان گفت: «ای خداوند، اگر بخواهی، می‌توانی مرا پاک سازی.»

¹³عیسی دست خود را دراز کرد و او را لمس نموده، گفت: «می‌خواهم؛ پاک شو.» در دم، آن بیماری پوستی از او رفت.

¹⁴عیسی به او امر کرد که به کسی چیزی نگوید و افزود: «بلکه برو و خود را به کاهن نشان بده و برای پاک شدنت آنچه را موسی امر فرموده تقدیم کن، تا برای مردم گواهی باشد.»

¹⁵اما خبر او هرچه بیشتر پخش می‌شد؛ جمعیت‌های بسیار گرد می‌آمدند تا سخنانش را بشنوند و از بیماری‌های خود شفا یابند. ¹⁶اما عیسی بارها به مکان‌های خلوت کناره می‌گرفت و دعا می‌کرد.

قدرت پدر برای آمرزیدن

¹⁷روزی که تعلیم می‌داد، فَریسیان و معلمان شریعت نشسته بودند که از هر روستای جلیل و از یهودیه و اورشلیم آمده بودند. و قدرت پدر ما آنجا بود تا او بیماران را شفا دهد. ¹⁸در همان دم، چند مرد آمدند که مردی مفلوج را بر بستری حمل می‌کردند و می‌کوشیدند او را به درون آورده، پیش عیسی بگذارند. ¹⁹چون به سبب ازدحام جمعیت راهی برای آوردن او نیافتند، بر پشت‌بام رفتند و او را با بسترش از میان سفال‌ها به میانِ جمع، درست پیش روی عیسی، پایین فرستادند.

²⁰عیسی چون ایمان آنان را دید، گفت: «ای دوست، گناهانت آمرزیده شد.»

²¹کاتبان و فریسیان به بحث پرداختند: «این کیست که به خدا کفر می‌گوید؟ چه کسی جز خدا به‌تنهایی می‌تواند گناهان را بیامرزد؟»

²²عیسی که افکارشان را می‌دانست، پاسخ داد: «چرا در دل‌های خود چنین می‌اندیشید؟ ²³کدام آسان‌تر است: گفتنِ ‹گناهانت آمرزیده شد›، یا گفتنِ ‹برخیز و راه برو›؟ ²⁴اما تا بدانید که پسرِ انسان بر زمین اقتدارِ آمرزیدن گناهان را دارد» — به آن مرد مفلوج گفت — «به تو می‌گویم، برخیز، بستر خود را بردار و به خانه‌ات برو.»

²⁵در دم، او در برابر آنان ایستاد، بستر خود را برداشت و در حالی که پدر ما را تمجید می‌کرد به خانه رفت. ²⁶حیرت همه را فراگرفت؛ آنان پدر ما را تمجید کردند و پر از هیبت شده، گفتند: «امروز چیزهای شگفت‌آور دیدیم.»

عیسی لاوی را فرا می‌خواند

²⁷پس از این، عیسی بیرون رفت و باجگیری را به نام لاوی دید که در باجگاه نشسته بود. به او گفت: «از پیِ من بیا.»

²⁸پس لاوی برخاست، همه‌چیز را پشت سر گذاشت و از پیِ او رفت. ²⁹آنگاه لاوی در خانهٔ خود ضیافتی بزرگ برای عیسی برپا کرد و جمعیت انبوهی از باجگیران و دیگران با ایشان بر سفره نشستند. ³⁰اما فریسیان و کاتبانِ آنان نزد شاگردانش لب به شکایت گشوده، گفتند: «چرا با باجگیران و گناهکاران می‌خورید و می‌نوشید؟»

³¹عیسی به آنان پاسخ داد: «تندرستان به پزشک نیاز ندارند، بلکه بیماران. ³²من نیامده‌ام تا پارسایان را فرا خوانم، بلکه گناهکاران را به توبه.»

پرسشی دربارهٔ روزه

³³به او گفتند: «شاگردان یحیی بارها روزه می‌گیرند و دعا می‌کنند، و شاگردان فریسیان نیز چنین‌اند، اما شاگردان تو می‌خورند و می‌نوشند.»

³⁴عیسی گفت: «آیا می‌توانید دوستان داماد را وا دارید که تا زمانی که داماد با ایشان است روزه بگیرند؟ ³⁵اما روزهایی خواهد آمد که داماد از ایشان گرفته شود، و آنگاه، در آن روزها، روزه خواهند گرفت.»

³⁶همچنین مَثَلی برای آنان آورد: «هیچ‌کس وصله‌ای از جامهٔ نو نمی‌بُرد تا آن را بر جامهٔ کهنه بدوزد. وگرنه، هم جامهٔ نو را پاره می‌کند و هم وصلهٔ نو با کهنه سازگار نخواهد بود. ³⁷هیچ‌کس شراب نو را در مشک‌های کهنه نمی‌ریزد؛ وگرنه شراب نو مشک‌ها را می‌ترکاند و بیرون می‌ریزد و مشک‌ها نیز تباه می‌شوند. ³⁸نه، شراب نو را باید در مشک‌های نو ریخت. ³⁹و هیچ‌کس پس از نوشیدن شراب کهنه، خواهان شراب نو نیست، زیرا می‌گوید: ‹کهنه خوب است.›»