Iso dastlabki shogirdlarini chaqiradi

Butrus tun bo'yi baliq tutib, hech narsa ilintirmaydi, so'ng Isoning so'zi bilan shunchalik ko'p baliq tortib oladiki, Undan ketishini so'raydi. Moxov odamga qo'l tegiziladi. Shol odam tom orqali tushiriladi va Otamizning qudrati bilan kechiriladi, bu esa Tavrot tafsirchilarini g'azablantiradi. Levi soliq yig'ish joyini tashlab ketadi.

5-bob.

Bir kuni olomon Otamizning soʻzini eshitish uchun Uning atrofiga tiqilib kelganda, Iso Gennisaret koʻli boʻyida turardi. ^a U koʻl boʻyida turgan ikkita qayiqni koʻrdi. Baliqchilar qayiqlardan tushib, toʻrlarini yuvayotgan edilar. U qayiqlardan biriga — Simunning qayigʻiga chiqib, undan qirgʻoqdan sal uzoqlashishni soʻradi, soʻng oʻtirib, qayiqdan turib olomonga taʼlim berdi.

Gapirib boʻlgach, U Simunga dedi: “Chuqur suvga suzib boringlar va baliq tutish uchun toʻrlaringizni tashlanglar.”

Simun javob berdi: “Ustoz, biz tun boʻyi mehnat qildik, ammo hech narsa tutmadik. Lekin Sizning soʻzingizga koʻra toʻrlarni tashlayman.” Shunday qilishgach, shunchalik koʻp baliq tutishdiki, toʻrlari yirtila boshladi. Ular boshqa qayiqdagi sheriklariga yordamga kelishlari uchun ishora qilishdi. Ular kelib, ikkala qayiqni ham toʻldirishdi, shu sababli qayiqlar choʻka boshladi. Buni koʻrib, Simun Butrus Isoning tizzalariga yiqilib dedi: “Hazratim, mendan uzoqlashing, chunki men gunohkor odamman!” Chunki tutgan baliqlari koʻpligidan uni va u bilan birga boʻlganlarning hammasini hayrat qamrab oldi,

Zabidoyning oʻgʻillari va Simunning sheriklari — Yoqub bilan Yuhanno ham hayratda edilar. Iso Simunga dedi: “Qoʻrqma, bundan buyon sen odamlarni tutasan.”

Shunda ular qayiqlarini qirgʻoqqa tortib chiqarishdi-da, hamma narsani tashlab, Unga ergashishdi.

Poklangan odam

Iso shaharlardan birida boʻlganida, badani ogʻir teri kasalligiga chalingan bir odam paydo boʻldi. U Isoni koʻrib, yuztubon yiqildi va yolvorib dedi: “Hazratim, agar xohlasangiz, meni pok qila olasiz.”

Iso qoʻlini uzatib, unga tegdi: “Xohlayman. Pok boʻl.” Shu zahoti teri kasalligi uni tark etdi.

Iso unga hech kimga aytmaslikni buyurdi: “Lekin borib, oʻzingni ruhoniyga koʻrsat va odamlarga dalil boʻlishi uchun, poklanishing haqida Muso buyurgan narsani taqdim et.”

Lekin U haqdagi xabar tobora koʻproq tarqaldi. Katta olomon Uni eshitish va kasalliklaridan shifo topish uchun toʻplanardi. Ammo Iso koʻpincha xilvat joylarga chekinib, ibodat qilardi.

Otamizning kechirish qudrati

Bir kuni U taʼlim berayotganda, Jalila va Yahudiyaning har bir qishlogʻidan hamda Quddusdan kelgan farziylar va Tavrot ustozlari oʻtirgan edilar. Otamizning qudrati esa kasallarga shifo berish uchun U bilan edi. Shu payt bir necha kishi shol boʻlib qolgan bir odamni toʻshakda koʻtarib kelishdi va uni ichkariga olib kirib, Isoning oldiga yotqizmoqchi boʻlishdi. Olomon tufayli uni ichkariga olib kirishning iloji boʻlmagach, ular tomga chiqishdi-da, uni toʻshagi bilan birga tom yopmasi orasidan oʻrtaga, aynan Isoning oldiga tushirishdi.

Iso ularning imonini koʻrib dedi: “Doʻstim, gunohlaring kechirildi.”

Tavrot tafsirchilari va farziylar bahslasha boshlashdi: “Xudoni haqorat qilayotgan bu kim oʻzi? Yolgʻiz Xudodan boshqa kim gunohlarni kechira oladi?”

Iso ularning nima oʻylayotganini bilib, ularga javob berdi: “Nega yuraklaringizda shunday mulohaza yuritayapsizlar? Qaysi biri osonroq: «Gunohlaring kechirildi», deyishmi yoki «Oʻrningdan tur-da, yur», deyishmi? “Lekin Inson Oʻgʻlining yer yuzida gunohlarni kechirishga hokimligi borligini bilishlaringiz uchun” — U shol odamga dedi — “senga aytaman: oʻrningdan tur, toʻshagingni ol va uyingga bor.”

Oʻsha zahoti u ularning oldida oʻrnidan turdi, toʻshagini oldi va Otamizni ulugʻlab, uyiga qaytdi. Hammasini hayrat qamrab oldi. Ular qoʻrquvga toʻlib, Otamizni ulugʻlashdi va: “Bugun gʻaroyib ishlarni koʻrdik”, deyishdi.

Iso Leviyni chaqiradi

Shundan soʻng Iso tashqariga chiqdi va boj yigʻiladigan joyda oʻtirgan Leviy ismli bojxonachini koʻrdi. U: “Menga ergash”, dedi.

Shunda Leviy oʻrnidan turib, hamma narsani tashlab, Unga ergashdi. Keyin Leviy oʻz uyida Isoga katta ziyofat berdi. Koʻplab bojxonachilar va boshqalar ular bilan birga dasturxon atrofida oʻtirishdi. Lekin farziylar va ularning Tavrot tafsirchilari Uning shogirdlaridan norozi boʻlib: “Nega bojxonachilar va gunohkorlar bilan birga yeb-ichasizlar?”, deyishdi.

Iso ularga javob berdi: “Tabib sogʻlarga emas, kasallarga kerak. Men solihlarni emas, balki gunohkorlarni tavbaga chaqirgani keldim.”

Roʻza haqida savol

Ular Unga: “Yuhannoning shogirdlari tez-tez roʻza tutib, ibodat qiladilar, farziylarning shogirdlari ham shunday, Sizning shogirdlaringiz esa yeb-ichadilar”, deyishdi.

Iso dedi: “Kuyov oʻz doʻstlari bilan birga ekan, ularni roʻza tutishga majbur qila olasizlarmi? Lekin kuyov ulardan olib ketiladigan kunlar keladi. Oʻsha kunlarda ular roʻza tutadilar.”

U ularga yana bir masal aytdi: “Hech kim yangi kiyimdan yamoq yirtib olib, uni eski kiyimga tikmaydi. Aks holda, u yangi kiyimni yirtadi va yangi yamoq eskisiga mos kelmaydi. Hech kim yangi sharobni eski meshlarga quymaydi. Aks holda, yangi sharob meshlarni yorib yuboradi, sharob toʻkiladi va meshlar ham nobud boʻladi. Yoʻq, yangi sharobni yangi meshlarga quyish kerak. Eski sharobni ichgan hech kim yangisini xohlamaydi, chunki u: «Eskisi yaxshi», deydi.”