لوقا 7

7 ¹چون همهٔ این سخنان را به گوشِ مردم به پایان رسانید، به کَفَرناحوم درآمد. ²خادمِ یک صَدَق‌فرمانده که برایش بسیار عزیز بود، بیمار و در آستانهٔ مرگ بود. ³آن صَدَق‌فرمانده چون آوازهٔ عیسی را شنید، مشایخِ یهود را نزد او فرستاد و از او خواهش کرد که بیاید و خادمش را شفا دهد. ⁴ایشان نزد عیسی رسیدند و به‌اصرار التماس کردند: «او سزاوارِ آن است که این را برایش انجام دهی، ⁵زیرا او قومِ ما را دوست می‌دارد و کنیسه را نیز او برایمان ساخته است.» ⁶پس عیسی همراهِ ایشان رفت. هنوز چندان از خانه دور نبود که آن صَدَق‌فرمانده دوستانی فرستاد تا بگویند: «سرورم، خود را به زحمت مینداز، زیرا من شایسته نیستم که تو زیرِ سقفِ من درآیی. ⁷از همین رو خود را لایقِ آمدن نزدِ تو ندانستم. اما تنها سخنی بگو تا خادمم شفا یابد. ⁸زیرا من نیز مردی هستم زیرِ فرمان و سربازانی زیرِ دستِ خود دارم؛ به یکی می‌گویم: ‹برو،› و می‌رود؛ و به دیگری: ‹بیا،› و می‌آید؛ و به خادمم: ‹این را بکن،› و می‌کند.»

⁹عیسی چون این را شنید، از او در شگفت شد و رو به جماعتی که از پیِ او می‌آمدند کرد و گفت: «به شما می‌گویم، چنین ایمانی حتی در اسرائیل نیز نیافته‌ام.»

¹⁰و چون فرستادگان به خانه بازگشتند، خادم را تندرست یافتند.

عیسی پسرِ بیوه‌زنی را زنده می‌کند

¹¹چندی بعد، به شهری به نامِ نائین رفت، و شاگردانش و جماعتی انبوه همراهش بودند. ¹²چون به دروازهٔ شهر نزدیک شد، اینک مرده‌ای را بیرون می‌بردند؛ او پسرِ یگانهٔ مادرش بود که بیوه‌زنی بود، و گروهی بزرگ از اهلِ شهر همراهِ او بودند.

¹³چون خداوند او را دید، دلش بر او به شفقت آمد و گفت: «گریه مکن.» ¹⁴و پیش رفت و تابوت را لمس کرد؛ حاملان ایستادند و او گفت: «ای جوان، به تو می‌گویم، برخیز.»

¹⁵آنگاه آن مرده راست نشست و به سخن گفتن آغاز کرد، و عیسی او را به مادرش سپرد.

¹⁶ترس همه را فرو گرفت؛ پدر ما را ستایش کردند: «پیامبری بزرگ در میانِ ما برخاسته است!» «پدر ما به دیدارِ قومِ خود آمده است!» ¹⁷و این خبر دربارهٔ او در سراسرِ یهودیه و تمامِ نواحیِ اطراف پیچید.

یحیی می‌پرسد: آیا تو همانی؟

¹⁸شاگردانِ یحیی همهٔ این چیزها را به او خبر دادند. آنگاه یحیی دو تن از شاگردانش را فرا خواند، ¹⁹و ایشان را نزدِ خداوند فرستاد تا بپرسند: «آیا تو همانی که باید بیاید، یا منتظرِ دیگری باشیم؟» ²⁰آن مردان چون نزدِ او رسیدند، گفتند: «یحیای تعمیددهنده ما را نزدِ تو فرستاده تا بپرسیم: ‹آیا تو همانی که باید بیاید، یا منتظرِ دیگری باشیم؟›»

²¹در همان ساعت، او بسیاری را از بیماری‌ها و دردها و ارواحِ پلید شفا داد و به بسیاری از نابینایان بینایی بخشید.

²²پس در پاسخِ ایشان گفت: «بروید و آنچه دیده و شنیده‌اید به یحیی بگویید: نابینایان بینا می‌شوند، لنگان راه می‌روند، جذامیان پاک می‌گردند، ناشنوایان می‌شنوند، مردگان برمی‌خیزند و به بینوایان بشارت داده می‌شود. ²³و خوشا به حالِ کسی که در من نلغزد.»

²⁴چون فرستادگانِ یحیی رفتند، عیسی دربارهٔ یحیی به جماعت‌ها چنین گفت: «برای دیدنِ چه چیز به بیابان رفتید؟ نی‌ای که از باد به این‌سو و آن‌سو می‌لرزد؟ ²⁵پس برای دیدنِ چه چیز بیرون رفتید؟ مردی که جامه‌های نرم و لطیف بر تن دارد؟ اینک آنان که پوشاکِ فاخر می‌پوشند و در ناز و نعمت زندگی می‌کنند، در کاخ‌های پادشاهانند. ²⁶پس برای دیدنِ چه چیز بیرون رفتید؟ پیامبری؟ آری، به شما می‌گویم، حتی برتر از پیامبر. ²⁷این همان است که کتاب دربارهٔ او می‌گوید: ‹اینک پیام‌آورِ خود را پیشاپیشِ تو می‌فرستم تا راهِ تو را در برابرت آماده کند.›

²⁸به شما می‌گویم، در میانِ زادگانِ زن هیچ‌کس بزرگ‌تر از یحیی نیست؛ با این حال کوچک‌ترین در پادشاهی پدر ما از او بزرگ‌تر است.»

²⁹(و چون تمامِ مردم، از جمله باج‌گیران، این را شنیدند، پدر ما را عادل شمردند، زیرا با تعمیدِ یحیی تعمید یافته بودند، ³⁰اما فَریسیان و فقیهانِ شریعت مقصودِ پدر ما را برای خویش رد کردند، چون از او تعمید نگرفته بودند.)

³¹«پس مردمِ این نسل را به چه تشبیه کنم، و به چه چیز می‌مانند؟ ³²همچون کودکانی‌اند که در بازار می‌نشینند و یکدیگر را صدا می‌زنند: ‹برایتان نی نواختیم و نرقصیدید؛ نوحه‌سرایی کردیم و نگریستید.› ³³زیرا یحیای تعمیددهنده آمد که نه نان می‌خورد و نه شراب می‌نوشید، و می‌گویید: ‹دیو دارد.› ³⁴پسرِ انسان آمد که می‌خورد و می‌نوشد، و می‌گویید: ‹بنگرید، مردی پرخور و میگسار، دوستِ باج‌گیران و گناهکاران!› ³⁵با این همه، حکمت از همهٔ فرزندانش تصدیق می‌شود.» ^a a v35 حکمت با آنچه پدید می‌آورد خود را ثابت می‌کند — شفاها و بشارتِ عیسی نشان می‌دهد که او براستی کیست.

آن که بسیار آمرزیده شد، بسیار محبت کرد

³⁶یکی از فَریسیان او را دعوت کرد که با او غذا بخورد؛ پس به خانهٔ آن فَریسی درآمد و بر سرِ سفره تکیه زد. ³⁷زنی در آن شهر که گناهکار بود، چون دریافت که عیسی در خانهٔ آن فَریسی بر سرِ سفره تکیه زده است، شیشه‌ای مرمرین از عطر آورد. ³⁸و پشتِ سرِ او نزدِ پاهایش ایستاد و گریان، پاهای او را با اشک‌های خود تر کرد و با موی سرش خشکانید و پاهایش را بوسید و با آن عطر تدهین کرد. ³⁹آن فَریسی که او را دعوت کرده بود، چون این را دید، با خود اندیشید: «اگر این مرد پیامبر بود، می‌دانست که این زن که او را لمس می‌کند کیست و چگونه زنی است — زنی گناهکار.»

⁴⁰عیسی در پاسخِ او گفت: «شمعون، سخنی دارم که به تو بگویم.» او گفت: «بگو، ای استاد.»

⁴¹«رباخواری را دو بدهکار بود؛ یکی پانصد دینار بدهکار بود و دیگری پنجاه. ⁴²و چون هیچ‌یک را توانِ پرداخت نبود، هر دو را بخشید. پس کدام‌یک از آن دو او را بیشتر دوست خواهد داشت؟»

⁴³شمعون پاسخ داد: «گمان می‌کنم آن که بدهیِ بزرگ‌ترش را بخشید.» عیسی گفت: «درست داوری کردی.»

⁴⁴آنگاه رو به آن زن کرد و به شمعون گفت: «این زن را می‌بینی؟ من به خانهٔ تو درآمدم؛ تو برای پاهایم آب ندادی، اما او پاهایم را با اشک‌هایش تر کرد و با موی سرش خشکانید. ⁴⁵تو مرا نبوسیدی، اما این زن از هنگامی که درآمدم، از بوسیدنِ پاهایم باز نایستاده است. ⁴⁶تو سرم را با روغن تدهین نکردی، اما او پاهایم را با عطر تدهین کرد. ⁴⁷پس به تو می‌گویم، گناهانِ بسیارِ او آمرزیده شده است، زیرا بسیار محبت کرد. اما آن که اندک آمرزیده شود، اندک محبت می‌کند.» ⁴⁸آنگاه به آن زن گفت: «گناهانت آمرزیده شد.»

⁴⁹پس هم‌سفره‌های او با خود گفتند: «این کیست که گناهان را نیز می‌آمرزد؟»

⁵⁰و به آن زن گفت: «ایمانت تو را نجات داد؛ به سلامت برو.»