ਲੂਕਾ 7

7 ¹ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਖ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਫ਼ਰਨਾਹੂਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ²ਇੱਕ ਸੂਬੇਦਾਰ ਦਾ ਨੌਕਰ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਕੇ ਮਰਨ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੀ। ³ਯਿਸੂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਬੇਦਾਰ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਆ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰੇ। ⁴ਉਹ ਯਿਸੂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੜੀ ਤਾਕੀਦ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਕਰੇਂ, ⁵ਕਿਉਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੋ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ-ਘਰ ਬਣਵਾਇਆ। ⁶ਯਿਸੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸੂਬੇਦਾਰ ਨੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਖੇਚਲ ਨਾ ਕਰ—ਮੈਂ ਇਸ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਛੱਤ ਹੇਠ ਆਵੇਂ। ⁷ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਨੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਨਾ ਸਮਝਿਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਬਚਨ ਫ਼ਰਮਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਨੌਕਰ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ⁸ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੈਂ ਵੀ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੇਠ ਸਿਪਾਹੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ‘ਜਾਹ,’ ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਨੂੰ, ‘ਆ,’ ਤਾਂ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ, ‘ਇਹ ਕਰ,’ ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।”

⁹ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯਿਸੂ ਉਸ ਸੂਬੇਦਾਰ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਭੀੜ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਏਨਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮੈਂ ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।”

¹⁰ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਭਲਾ-ਚੰਗਾ ਪਾ ਗਏ।

ਯਿਸੂ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ

¹¹ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਚਿਰ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਨਾਈਨ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਨਗਰ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਉਸ ਨਾਲ ਸੀ। ¹²ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਗਰ ਦੇ ਫਾਟਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਵੇਖੋ, ਇੱਕ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਜਾ ਰਹੇ ਸਨ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਸੀ—ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।

¹³ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਨਾ ਰੋ।” ¹⁴ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਅਰਥੀ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ; ਤਾਂ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਖੜ੍ਹ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਜਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਠ।”

¹⁵ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਰਦਾ ਉੱਠ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।

¹⁶ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: “ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਨਬੀ ਉੱਠਿਆ ਹੈ!” “ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁੱਧ ਲਈ ਹੈ!” ¹⁷ਅਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸਾਰੇ ਯਹੂਦਿਯਾ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।

ਯੂਹੰਨਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹੀ ਹੋ?

¹⁸ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਤਦ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ¹⁹ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਭੇਜ ਕੇ ਆਖਿਆ: “ਕੀ ਤੂੰ ਉਹੀ ਹੈਂ ਜਿਸ ਨੇ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੀਏ?” ²⁰ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ‘ਕੀ ਤੂੰ ਉਹੀ ਹੈਂ ਜਿਸ ਨੇ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੀਏ?’”

²¹ਉਸੇ ਘੜੀ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਗਾਂ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਜਾਖੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

²²ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਾ ਕੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੀਆਂ ਤੇ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ: ਅੰਨ੍ਹੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਲੰਗੜੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਕੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬੋਲੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਮੁਰਦੇ ਜੀ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ²³ਅਤੇ ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਠੋਕਰ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।”

²⁴ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਾਹਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਯਿਸੂ ਭੀੜਾਂ ਨਾਲ ਯੂਹੰਨਾ ਬਾਰੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ: “ਤੁਸੀਂ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੇਖਣ ਗਏ ਸੀ? ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿੱਲਦਾ ਇੱਕ ਕਾਨਾ? ²⁵ਫੇਰ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਵੇਖਣ ਗਏ ਸੀ? ਨਰਮ ਬਸਤਰ ਪਹਿਨਿਆ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ? ਵੇਖੋ—ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਸਤਰ ਪਹਿਨਦੇ ਅਤੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ²⁶ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਵੇਖਣ ਗਏ ਸੀ—ਇੱਕ ਨਬੀ? ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਨਬੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ। ²⁷ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤ ਆਖਦੀ ਹੈ: ‘ਵੇਖ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਾਹਕ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰੇਗਾ।’

²⁸ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਯੂਹੰਨਾ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ—ਫੇਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।”

²⁹(ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਮਸੂਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਨਾਲ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਇਆ, ³⁰ਪਰ ਫ਼ਰੀਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰ੍ਹਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਪਤਿਸਮਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਨਸ਼ੇ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।)

³¹“ਫੇਰ ਮੈਂ ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਹਨ? ³²ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਲਕਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ ਜੋ ਬਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ: ‘ਅਸਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਸਰੀ ਵਜਾਈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨੱਚੇ ਨਾ; ਅਸਾਂ ਸਿਆਪਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਰੋਏ ਨਾ।’ ³³ਕਿਉਂ ਜੋ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਨਾ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਮੈ ਪੀਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ‘ਉਸ ਨੂੰ ਭੂਤ ਚਿੰਬੜਿਆ ਹੈ।’ ³⁴ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਇਆ, ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ‘ਵੇਖੋ, ਇੱਕ ਪੇਟੂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ, ਮਸੂਲੀਆਂ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ!’ ³⁵ਪਰ ਬੁੱਧ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬਾਲਕਾਂ ਤੋਂ ਸੱਚੀ ਠਹਿਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ^a a v35 ਬੁੱਧ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸਾਬਤ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਯਿਸੂ ਦੀਆਂ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਵਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੌਣ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਮਾਫ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀਤਾ

³⁶ਇੱਕ ਫ਼ਰੀਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ; ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਫ਼ਰੀਸੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੈਠ ਗਿਆ। ³⁷ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਪਣ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਫ਼ਰੀਸੀ ਦੇ ਘਰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਗਮਰਮਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਤਰ ਲੈ ਆਈ। ³⁸ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਂਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਭਿਉਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂੰਝੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਚੁੰਮੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਰ ਮਲਿਆ। ³⁹ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਫ਼ਰੀਸੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, “ਜੇ ਇਹ ਨਬੀ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਛੋਹਣ ਵਾਲੀ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਔਰਤ ਹੈ—ਇੱਕ ਪਾਪਣ।”

⁴⁰ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸ਼ਮਊਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਆਖਣੀ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਗੁਰੂ ਜੀ, ਆਖੋ।”

⁴¹“ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ ਦੇ ਦੋ ਕਰਜ਼ਾਈ ਸਨ। ਇੱਕ ਪੰਜ ਸੌ ਦੀਨਾਰ ਦਾ ਦੇਣਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਪੰਜਾਹ ਦਾ। ⁴²ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੋੜ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਧ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰੇਗਾ?”

⁴³ਸ਼ਮਊਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿੱਚ ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਰਜ਼ਾ ਉਸ ਨੇ ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ।” ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਠੀਕ ਨਿਆਂ ਕੀਤਾ।”

⁴⁴ਅਤੇ ਉਸ ਔਰਤ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਮਊਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ—ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਭਿਉਂਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂੰਝੇ। ⁴⁵ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਨਾ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਚੁੰਮਣੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟੀ। ⁴⁶ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਨਾ ਮਲਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਰ ਮਲਿਆ। ⁴⁷ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਇਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮਾਫ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ⁴⁸ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।”

⁴⁹ਤਦ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਵੀ ਮਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ?”

⁵⁰ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾਹ।”