लूक 7

7 ¹ लोकांना हे सर्व सांगून झाल्यावर तो कफर्णहूमात गेला. ² एका शताधिपतीचा एक नोकर, जो त्याला फार प्रिय होता, आजारी असून मरणाच्या दारात होता. ³ येशूविषयी ऐकून शताधिपतीने यहूदी वडिलांना त्याच्याकडे पाठवले आणि त्याने येऊन आपल्या नोकराला बरे करावे अशी विनंती केली. ⁴ ते येशूकडे येऊन कळकळीने विनवू लागले: “तू हे त्याच्यासाठी करावेस, याला तो योग्य आहे, ⁵ कारण त्याला आमच्या राष्ट्राची आवड आहे आणि त्यानेच आमच्यासाठी सभास्थान बांधले आहे.” ⁶ मग येशू त्यांच्याबरोबर गेला. तो घराजवळ आला असता शताधिपतीने मित्रांना पाठवून सांगितले, “प्रभू, त्रास करून घेऊ नकोस; तू माझ्या छपराखाली यावेस इतका मी योग्य नाही. ⁷ म्हणूनच मी तुझ्याकडे येण्याचे धाडस केले नाही. पण नुसता शब्द बोल, म्हणजे माझा नोकर बरा होईल. ⁸ कारण मीही अधिकाराखालचा माणूस आहे आणि माझ्या हाताखाली शिपाई आहेत. मी एकाला ‘जा’ म्हणतो, तेव्हा तो जातो; दुसऱ्याला ‘ये’ म्हणतो, तेव्हा तो येतो; आणि माझ्या नोकराला ‘हे कर’ म्हणतो, तेव्हा तो ते करतो.”

⁹ हे ऐकून येशूला त्या शताधिपतीचे आश्चर्य वाटले, आणि त्याने आपल्यामागे चालणाऱ्या लोकसमुदायाकडे वळून म्हटले, “मी तुम्हांला सांगतो, इस्राएलातही मला एवढा विश्वास आढळला नाही.”

¹⁰ आणि पाठवलेले लोक घरी परत आले तेव्हा त्यांना तो नोकर बरा झालेला आढळला.

येशू एका विधवेच्या मुलाला पुन्हा जिवंत करतो

¹¹ त्यानंतर लवकरच तो नाईन नावाच्या नगराकडे गेला; त्याचे शिष्य व मोठा लोकसमुदाय त्याच्याबरोबर होता. ¹² तो नगराच्या वेशीजवळ आला असता, पाहा, एका मेलेल्या माणसाला बाहेर नेत होते—तो आपल्या आईचा एकुलता एक मुलगा होता आणि ती विधवा होती; नगरातील मोठा लोकसमुदाय तिच्याबरोबर होता.

¹³ प्रभूने तिला पाहिले तेव्हा त्याला तिचा कळवळा आला आणि तो म्हणाला, “रडू नकोस.” ¹⁴ मग त्याने पुढे येऊन तिरडीला स्पर्श केला; उचलणारे थांबले, आणि तो म्हणाला, “तरुणा, मी तुला सांगतो, ऊठ.”

¹⁵ तेव्हा तो मेलेला माणूस उठून बसला व बोलू लागला; आणि येशूने त्याला त्याच्या आईच्या हवाली केले.

¹⁶ तेव्हा सर्वांना भीती वेढून आली; ते आमच्या पित्याचे स्तवन करून म्हणाले, “आमच्यामध्ये एक थोर संदेष्टा उठला आहे!” “आमच्या पित्याने आपल्या लोकांना भेट दिली आहे!” ¹⁷ आणि त्याच्याविषयीची ही बातमी सर्व यहूदीयात व आसपासच्या सगळ्या प्रदेशात पसरली.

योहान विचारतो: येणारा तूच आहेस का?

¹⁸ योहानाच्या शिष्यांनी त्याला या सर्व गोष्टी सांगितल्या. तेव्हा योहानाने आपल्या दोन शिष्यांना बोलावले, ¹⁹ आणि प्रभूकडे पाठवून विचारले, “येणारा तूच आहेस, की आम्ही दुसऱ्याची वाट पाहावी?” ²⁰ ते लोक त्याच्याकडे येऊन म्हणाले, “बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाने आम्हांला तुझ्याकडे पाठवून विचारले आहे, ‘येणारा तूच आहेस, की आम्ही दुसऱ्याची वाट पाहावी?’”

²¹ त्याच घटकेस त्याने पुष्कळांना रोग, पीडा व दुष्ट आत्म्यांपासून बरे केले आणि पुष्कळ आंधळ्यांना दृष्टी दिली.

²² तेव्हा त्याने त्यांना उत्तर दिले, “जा, आणि जे तुम्ही पाहिले व ऐकले ते योहानाला सांगा: आंधळे पाहतात, लंगडे चालतात, कुष्ठरोगी शुद्ध होतात, बहिरे ऐकतात, मेलेले उठतात आणि गरिबांना सुवार्ता सांगितली जाते. ²³ आणि जो माझ्याविषयी अडखळत नाही तो धन्य.”

²⁴ योहानाचे निरोपे निघून गेल्यावर येशू लोकसमुदायांना योहानाविषयी बोलू लागला: “तुम्ही रानात काय पाहायला गेला होता? वाऱ्याने हलणारा बोरू का? ²⁵ तर मग तुम्ही काय पाहायला गेला होता? मऊ वस्त्रे घातलेला माणूस का? पाहा, जे भपकेदार वस्त्रे घालतात व चैनीत राहतात ते राजांच्या महालांत असतात. ²⁶ तर मग तुम्ही काय पाहायला गेला होता—संदेष्टा का? होय, मी तुम्हांला सांगतो, संदेष्ट्यापेक्षाही अधिक असा तो आहे. ²⁷ ज्याच्याविषयी शास्त्रलेख बोलतो तो हाच आहे: ‘पाहा, मी माझ्या दूताला तुझ्यापुढे पाठवतो; तो तुझ्यापुढे तुझा मार्ग तयार करील.’

²⁸ मी तुम्हांला सांगतो, स्त्रियांपासून जन्मलेल्यांमध्ये योहानापेक्षा मोठा कोणी नाही—तरी आमच्या पित्याच्या राज्यात जो अगदी लहान आहे तो त्याच्यापेक्षा मोठा आहे.”

²⁹ (हे ऐकून जकातदारांसह सर्व लोकांनी, योहानाचा बाप्तिस्मा घेतलेला असल्यामुळे, आमच्या पित्याला न्यायी ठरवले, ³⁰ पण परूशी व नियमशास्त्री यांनी त्याच्याकडून बाप्तिस्मा न घेतल्यामुळे आपल्यासाठी असलेला आमच्या पित्याचा हेतू नाकारला.)

³¹ “तर मग या पिढीच्या लोकांना मी कशाची उपमा देऊ? ते कशासारखे आहेत? ³² ते बाजारात बसून एकमेकांना हाका मारणाऱ्या मुलांसारखे आहेत: ‘आम्ही तुमच्यासाठी बासरी वाजवली, तरी तुम्ही नाचला नाही; आम्ही विलापगीत गायले, तरी तुम्ही रडला नाही.’ ³³ कारण बाप्तिस्मा करणारा योहान भाकर न खाता व द्राक्षारस न पिता आला, तर तुम्ही म्हणता, ‘त्याला भूत लागले आहे.’ ³⁴ मनुष्याचा पुत्र खातपीत आला, तर तुम्ही म्हणता, ‘पाहा, हा खादाड व दारुड्या, जकातदार व पापी यांचा मित्र आहे!’ ³⁵ तरी ज्ञान आपल्या सर्व मुलांकडून न्यायी ठरवले जाते.” ^a a v35 ज्ञान आपल्या फळांवरून स्वतःला सिद्ध करते—येशूची बरे करण्याची कृत्ये व सुवार्ता तो खरोखर कोण आहे हे दाखवतात.

जिला पुष्कळ क्षमा मिळाली, तिने पुष्कळ प्रीती केली

³⁶ एका परूश्याने त्याला आपल्याबरोबर जेवायला बोलावले; तेव्हा तो त्या परूश्याच्या घरात जाऊन भोजनास बसला. ³⁷ त्या नगरातील एक स्त्री, जी पापी होती, ती परूश्याच्या घरात भोजनास बसला आहे हे कळल्यावर सुगंधी तेलाची एक अलाबास्त्र कुपी घेऊन आली. ³⁸ आणि त्याच्या पायांजवळ त्याच्यामागे उभी राहून रडत ती आपल्या अश्रूंनी त्याचे पाय भिजवू लागली, आपल्या केसांनी ते पुसले, त्याच्या पायांचे मुके घेतले आणि सुगंधी तेल लावले. ³⁹ हे पाहून, ज्याने त्याला बोलावले होते त्या परूश्याने मनात म्हटले, “हा जर संदेष्टा असता, तर याला स्पर्श करणारी ही स्त्री कोण व कशा प्रकारची आहे—ती पापी आहे—हे त्याला कळले असते.”

⁴⁰ तेव्हा येशूने त्याला उत्तर दिले, “शिमोना, मला तुला काही सांगायचे आहे.” तो म्हणाला, “गुरुजी, सांगा.”

⁴¹ “एका सावकाराचे दोन कर्जदार होते. एकाला पाचशे व दुसऱ्याला पन्नास दीनार देणे होते. ⁴² त्यांना फेडता येईना, म्हणून त्याने दोघांचेही कर्ज माफ केले. तर त्यांतून त्याच्यावर अधिक प्रीती कोण करील?”

⁴³ शिमोनाने उत्तर दिले, “मला वाटते, ज्याचे अधिक कर्ज त्याने माफ केले तो.” येशू त्याला म्हणाला, “तू योग्य न्याय केलास.”

⁴⁴ मग त्या स्त्रीकडे वळून तो शिमोनाला म्हणाला, “ही स्त्री तू पाहतोस का? मी तुझ्या घरात आलो—तू माझ्या पायांसाठी पाणी दिले नाहीस, पण हिने आपल्या अश्रूंनी माझे पाय भिजवले व आपल्या केसांनी पुसले. ⁴⁵ तू मला मुका घेतला नाहीस, पण मी आत आल्यापासून हिने माझ्या पायांचे मुके घेण्याचे थांबवले नाही. ⁴⁶ तू माझ्या डोक्याला तेल लावले नाहीस, पण हिने माझ्या पायांना सुगंधी तेल लावले. ⁴⁷ म्हणून मी तुला सांगतो, हिच्या पुष्कळ पापांची क्षमा झाली आहे, कारण हिने पुष्कळ प्रीती केली. पण ज्याला थोडी क्षमा होते तो थोडी प्रीती करतो.” ⁴⁸ मग त्याने तिला म्हटले, “तुझ्या पापांची क्षमा झाली आहे.”

⁴⁹ तेव्हा त्याच्याबरोबर भोजनास बसलेले एकमेकांना म्हणू लागले, “पापांचीही क्षमा करणारा हा कोण आहे?”

⁵⁰ आणि त्याने त्या स्त्रीला म्हटले, “तुझ्या विश्वासाने तुला तारले आहे; शांतीने जा.”