लूक 8

Chapter 8.

8 ¹ यानंतर लवकरच तो नगरोनगरी व गावोगावी फिरत, आमच्या पित्याच्या राज्याची सुवार्ता गाजवत व घोषित करत गेला. ते बारा जण त्याच्याबरोबर होते, ² आणि दुष्ट आत्म्यांपासून व आजारांपासून बऱ्या झालेल्या काही स्त्रियाही होत्या: मरीया, जिला मग्दालिया म्हणत, जिच्यातून सात भुते निघाली होती, ³ आणि हेरोदाचा कारभारी खुजा याची पत्नी योहान्ना, आणि सुसान्ना, आणि इतर पुष्कळ जणी, ज्या आपल्या स्वतःच्या साधनसंपत्तीतून त्यांना मदत करत असत.

⁴ मोठा लोकसमुदाय जमला आणि प्रत्येक नगरातून लोक त्याच्याकडे येत असता, त्याने एक दाखला सांगितला:

⁵ “एक पेरणारा पेरणी करायला निघाला. तो पेरत असता, काही बी वाटेवर पडले, ते तुडवले गेले आणि आकाशातल्या पाखरांनी ते खाऊन टाकले. ⁶ दुसरे काही खडकावर पडले; ते उगवले, पण ओलावा नसल्यामुळे सुकून गेले. ⁷ काही काटेरी झुडपांमध्ये पडले, आणि काटे त्याच्याबरोबर वाढून त्याची गुदमरून टाकली. ⁸ दुसरे काही चांगल्या जमिनीत पडले, ते वाढले आणि शंभरपट पीक आले.” हे सांगून त्याने मोठ्याने पुकारले, “ज्याला ऐकायला कान आहेत तो ऐको.”

⁹ या दाखल्याचा अर्थ काय, असे त्याच्या शिष्यांनी त्याला विचारले.

¹⁰ तो म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या राज्याची रहस्ये जाणण्याचे तुम्हांला दिले आहे; बाकीच्यांना दाखल्यांत सांगितले जाते, यासाठी की ‘पाहत असता त्यांनी पाहू नये, आणि ऐकत असता त्यांनी समजू नये.’”

¹¹ “आता या दाखल्याचा अर्थ हा: बी म्हणजे आमच्या पित्याचे वचन. ¹² वाटेवरचे ते असे आहेत, जे ऐकतात; मग सैतान येऊन त्यांच्या अंतःकरणातून वचन काढून घेतो, यासाठी की त्यांनी विश्वास ठेवून तारण पावू नये. ¹³ खडकावरचे ते असे आहेत, जे वचन ऐकून ते आनंदाने स्वीकारतात, पण त्यांना मूळ नसते; ते काही काळ विश्वास ठेवतात आणि परीक्षेच्या वेळी मागे पडतात. ¹⁴ काट्यांमध्ये पडलेले ते असे आहेत, जे ऐकतात, पण पुढे जात असता संसाराच्या चिंता, संपत्ती व सुखविलास त्यांना गुदमरून टाकतात, आणि त्यांचे फळ कधीच पिकत नाही. ¹⁵ पण चांगल्या जमिनीतले ते असे आहेत, जे प्रामाणिक व चांगल्या अंतःकरणाने वचन ऐकतात, ते दृढपणे धरून ठेवतात आणि धीराने फळ देतात.”

जो लपवता येत नाही असा प्रकाश

¹⁶ “कोणी दिवा लावून तो भांड्याने झाकत नाही किंवा पलंगाखाली ठेवत नाही; उलट, तो दिवठणीवर ठेवतो, यासाठी की आत येणाऱ्यांना प्रकाश दिसावा. ¹⁷ कारण उघड होणार नाही असे काहीच झाकलेले नाही, आणि माहीत होऊन प्रकाशात येणार नाही असे काहीच गुप्त नाही. ¹⁸ म्हणून तुम्ही कसे ऐकता याकडे लक्ष द्या, कारण ज्याच्याजवळ आहे त्याला आणखी दिले जाईल; आणि ज्याच्याजवळ नाही, त्याच्याजवळ जे आहे असे त्याला वाटते तेही त्याच्यापासून काढून घेतले जाईल.”

आमच्या पित्याचे कुटुंब

¹⁹ त्याची आई व भाऊ त्याच्याकडे आले, पण गर्दीमुळे त्यांना त्याच्यापर्यंत पोहोचता आले नाही. ²⁰ तेव्हा त्याला सांगण्यात आले, “तुझी आई व तुझे भाऊ बाहेर उभे आहेत, त्यांना तुला पाहायचे आहे.”

²¹ पण त्याने त्यांना उत्तर दिले, “जे आमच्या पित्याचे वचन ऐकतात व ते पाळतात, तेच माझी आई व माझे भाऊ.”

येशू वादळाला आज्ञा करतो

²² एके दिवशी तो व त्याचे शिष्य एका नावेत बसले. तो त्यांना म्हणाला, “आपण सरोवराच्या पलीकडे जाऊ.” तेव्हा ते निघाले.

²³ ते नाव हाकत असता तो झोपी गेला. सरोवरावर वादळी वारा सुटला; नावेत पाणी भरू लागले आणि ते धोक्यात आले. ²⁴ त्यांनी त्याला जागे करून म्हटले, “गुरुजी, गुरुजी, आपण बुडत आहोत!” तो उठला, त्याने वाऱ्याला व खवळलेल्या पाण्याला धमकावले; ते थांबले आणि शांत झाले. ²⁵ त्याने त्यांना विचारले, “तुमचा विश्वास कोठे आहे?” ते भयभीत व आश्चर्यचकित होऊन एकमेकांना म्हणाले, “हा तरी कोण आहे? हा वाऱ्यांना व पाण्यालाही आज्ञा करतो आणि ती त्याचे ऐकतात.”

सैन्यापासून मुक्त झालेला माणूस

²⁶ मग ते गालीलच्या समोर असलेल्या गरसेकरांच्या प्रदेशात नावेने गेले. ²⁷ येशू भूमीवर उतरताच नगरातला एक भूतग्रस्त माणूस त्याला भेटला. बऱ्याच काळापासून त्याने वस्त्रे घातली नव्हती आणि तो घरात न राहता कबरींमध्ये राहत असे. ²⁸ येशूला पाहताच तो ओरडला, त्याच्यापुढे पडला आणि मोठ्याने म्हणाला, “हे येशू, परात्पर देवाच्या पुत्रा, तुझे माझ्याशी काय काम? मी तुला विनवतो, मला छळू नकोस!” ²⁹ कारण येशूने त्या अशुद्ध आत्म्याला त्या माणसातून निघून जाण्याची आज्ञा केली होती; कारण त्याने त्याला पुष्कळ वेळा पकडले होते; त्याला पहारा देऊन साखळ्यांनी व बेड्यांनी बांधले, तरी तो त्या तोडून टाकी आणि भूत त्याला रानात हाकलत नेई.

³⁰ येशूने त्याला विचारले, “तुझे नाव काय?” तो म्हणाला, “सैन्य,” कारण त्याच्यात पुष्कळ भुते शिरली होती.

³¹ आणि त्यांनी त्याला विनवले की, त्यांना अगाधकुंडात जाण्याची आज्ञा करू नये.

³² तेथे डोंगराच्या उतारावर डुकरांचा एक मोठा कळप चरत होता. भुतांनी त्याला विनवले की, त्यांना त्या डुकरांत शिरू द्यावे, आणि त्याने त्यांना परवानगी दिली. ³³ तेव्हा ती भुते त्या माणसातून निघून डुकरांत शिरली; आणि तो कळप कड्यावरून सरोवरात धावत जाऊन बुडाला.

³⁴ हे पाहून राखणारे पळाले आणि त्यांनी नगरात व गावोगावी ही बातमी सांगितली. ³⁵ काय घडले हे पाहायला लोक बाहेर आले, आणि येशूजवळ येऊन त्यांनी त्या भुते सोडलेल्या माणसाला वस्त्रे घातलेला व शुद्धीवर असलेला येशूच्या पायांजवळ बसलेला पाहिला—आणि ते घाबरले. ³⁶ आणि ज्यांनी हे पाहिले होते, त्यांनी तो भूतग्रस्त माणूस कसा बरा झाला हे त्यांना सांगितले. ³⁷ तेव्हा गरसेकरांच्या प्रदेशातील सर्व लोकांनी त्याला आपल्यापासून निघून जाण्याची विनंती केली, कारण त्यांना फार भीती वाटत होती. म्हणून तो नावेत बसून परत गेला. ³⁸ ज्या माणसातून भुते निघाली होती त्याने त्याच्याबरोबर राहण्याची विनवणी केली, पण येशूने त्याला असे म्हणून पाठवून दिले,

³⁹ “आपल्या घरी परत जा; आमच्या पित्याने तुझ्यासाठी किती मोठी गोष्ट केली आहे ते सांग.” तेव्हा तो जाऊन येशूने आपल्यासाठी किती मोठी गोष्ट केली हे सर्व नगरभर गाजवू लागला.

विश्वासाने बरा आणि उठवला गेलेला

⁴⁰ येशू परत आला तेव्हा लोकसमुदायाने त्याचे स्वागत केले, कारण ते सर्व त्याची वाट पाहत होते. ⁴¹ याईर नावाचा एक माणूस, जो सभास्थानाचा अधिकारी होता, आला आणि येशूच्या पायांवर पडून त्याने आपल्या घरी येण्याची त्याला विनवणी केली, ⁴² कारण त्याला सुमारे बारा वर्षांची एकुलती एक मुलगी होती आणि ती मरणासन्न होती. येशू जात असता लोकसमुदाय त्याच्याभोवती दाटी करत होता. ⁴³ एका स्त्रीला बारा वर्षे रक्तस्राव होत होता; तिने आपली सर्व उपजीविका वैद्यांवर खर्च केली होती, तरी तिला कोणी बरे करू शकले नव्हते. ⁴⁴ तिने मागून येऊन त्याच्या वस्त्राच्या गोंड्याला स्पर्श केला, आणि तत्क्षणी तिचा रक्तस्राव थांबला.

⁴⁵ येशू म्हणाला, “मला कोणी स्पर्श केला?” जेव्हा सर्वांनी नाकारले, तेव्हा पेत्र म्हणाला, “गुरुजी, लोकसमुदाय आपल्याभोवती दाटी करून रेटत आहे.”

⁴⁶ पण येशू म्हणाला, “कोणीतरी मला स्पर्श केला, कारण माझ्यातून सामर्थ्य निघाले हे मला जाणवले.”

⁴⁷ आपण लपून राहू शकत नाही हे पाहून ती स्त्री थरथर कापत आली, त्याच्यापुढे पडली, आणि तिने कोणत्या कारणासाठी त्याला स्पर्श केला व ती कशी तत्क्षणी बरी झाली, हे सर्वांसमोर सांगितले.

⁴⁸ तेव्हा तो तिला म्हणाला, “मुली, तुझ्या विश्वासाने तुला बरे केले आहे; शांतीने जा.”

⁴⁹ तो अजून बोलत असतानाच सभास्थानाच्या अधिकाऱ्याच्या घरातून कोणीतरी येऊन म्हणाला, “तुझी मुलगी मेली आहे; गुरुजींना आणखी त्रास देऊ नको.”

⁵⁰ पण येशूने हे ऐकून त्याला उत्तर दिले, “भिऊ नकोस; फक्त विश्वास ठेव, म्हणजे ती वाचेल.”

⁵¹ घरी पोहोचल्यावर त्याने पेत्र, योहान, याकोब आणि त्या मुलीचे आईवडील यांच्याखेरीज कोणालाही आपल्याबरोबर आत येऊ दिले नाही.

⁵² सर्व जण तिच्यासाठी रडत व शोक करत होते, पण तो म्हणाला, “रडू नका, कारण ती मेली नाही, फक्त झोपली आहे.”

⁵³ ती मेली आहे हे माहीत असल्यामुळे ते त्याला हसले.

⁵⁴ पण त्याने तिचा हात धरून मोठ्याने म्हटले, “मुली, ऊठ.”

⁵⁵ तिचा आत्मा परत आला आणि ती तत्क्षणी उठली. मग त्याने तिला काहीतरी खायला द्यायला त्यांना सांगितले. ⁵⁶ तिचे आईवडील आश्चर्यचकित झाले, पण जे घडले ते कोणालाही सांगू नका, अशी त्याने त्यांना आज्ञा केली.