ሉቃስ 7

7 ¹ይህን ሁሉ ለሕዝቡ መናገር ከጨረሰ በኋላ፣ ወደ ቅፍርናሆም ገባ። ²የአንድ የመቶ አለቃ የሚወደው አገልጋይ ታሞ ለሞት ተቃርቦ ነበር። ³የመቶ አለቃውም ስለ ኢየሱስ በሰማ ጊዜ፣ መጥቶ አገልጋዩን እንዲፈውስለት ለመለመን የአይሁድን ሽማግሌዎች ላከ። ⁴ወደ ኢየሱስም ደርሰው አጥብቀው ለመኑት፤ “ይህን እንድታደርግለት የሚገባው ሰው ነው፤ ⁵ሕዝባችንን ይወዳልና፤ ምኵራባችንንም የሠራልን እርሱ ነው።” ⁶ኢየሱስም ከእነርሱ ጋር ሄደ። ወደ ቤቱ ሊደርስ ሲቃረብ፣ የመቶ አለቃው ወዳጆቹን ልኮ እንዲህ አለ፤ “ጌታ ሆይ፣ ራስህን አታድክም፤ ከጣራዬ በታች ልትገባ አይገባኝም፤ ⁷ስለዚህ ወደ አንተ ለመምጣት አልደፈርሁም። ነገር ግን ቃል ተናገር፤ አገልጋዬም ይፈወሳል። ⁸እኔ ራሴ ከሥልጣን በታች ያለሁ ሰው ነኝና፤ ከእኔ በታችም ወታደሮች አሉኝ። አንዱን፣ ‘ሂድ’ እለዋለሁ፤ ይሄዳል፤ ሌላውን፣ ‘ና’ እለዋለሁ፤ ይመጣል፤ አገልጋዬንም፣ ‘ይህን አድርግ’ እለዋለሁ፤ ያደርጋል።”

⁹ኢየሱስም ይህን በሰማ ጊዜ በመቶ አለቃው ተደነቀ፤ ወደ ተከተለውም ሕዝብ ዘወር ብሎ፣ “እላችኋለሁ፣ እንደዚህ ያለ እምነት በእስራኤል ስንኳ አላገኘሁም” አለ።

¹⁰የተላኩትም ወደ ቤት በተመለሱ ጊዜ፣ አገልጋዩን ደኅና ሆኖ አገኙት።

ኢየሱስ የመበለቲቱን ልጅ አስነሣ

¹¹ከዚያም ብዙም ሳይቆይ፣ ከደቀ መዛሙርቱና ከብዙ ሕዝብ ጋር ናይን ወደምትባል ከተማ ሄደ። ¹²ወደ ከተማይቱ በር ሲቃረብ፣ አንድ የሞተ ሰው ተሸክመው ያወጡ ነበር፤ እርሱም ለእናቱ አንድያ ልጅ ነበር፤ እርሷም መበለት ነበረች፤ ከከተማይቱም ብዙ ሕዝብ አብሯት ነበር።

¹³ጌታም ባያት ጊዜ አዘነላት፤ “አታልቅሺ” አላት። ¹⁴ቀርቦም ቃሬዛውን ዳሰሰ፤ ተሸካሚዎቹም ቆሙ፤ “አንተ ጎልማሳ፣ እልሃለሁ፣ ተነሥ” አለ።

¹⁵የሞተውም ሰው ተቀምጦ መናገር ጀመረ፤ ኢየሱስም ለእናቱ ሰጠው።

¹⁶ሁሉንም ፍርሃት ያዛቸው፤ አባታችንንም እያከበሩ፣ “ታላቅ ነቢይ በመካከላችን ተነሥቷል!” “አባታችን ሕዝቡን ጎብኝቷል!” አሉ። ¹⁷ስለ እርሱም ይህ ወሬ በይሁዳ ሁሉና በአካባቢው ባለው አገር ሁሉ ተሰራጨ።

ዮሐንስ፣ “የምትመጣው አንተ ነህን?” ብሎ ጠየቀ

¹⁸የዮሐንስ ደቀ መዛሙርት ይህን ሁሉ ነገሩት። ዮሐንስም ከደቀ መዛሙርቱ ሁለቱን ጠርቶ፣ ¹⁹ወደ ጌታ ላካቸው፤ “የምትመጣው አንተ ነህን? ወይስ ሌላ እንጠብቅ?” ²⁰ሰዎቹም ወደ እርሱ በደረሱ ጊዜ፣ “መጥምቁ ዮሐንስ፣ ‘የምትመጣው አንተ ነህን? ወይስ ሌላ እንጠብቅ?’ ብሎ ይጠይቅ ዘንድ ወደ አንተ ላከን” አሉ።

²¹በዚያም ሰዓት ብዙዎችን ከበሽታ፣ ከመቅሠፍትና ከክፉ መናፍስት ፈወሰ፤ ለብዙ ዕውሮችም ማየትን ሰጠ።

²²መልሶም እንዲህ አላቸው፤ “ሄዳችሁ ያያችሁትንና የሰማችሁትን ለዮሐንስ ንገሩት፤ ዕውሮች ያያሉ፤ አንካሶች ይሄዳሉ፤ ለምጻሞች ይነጻሉ፤ ደንቆሮች ይሰማሉ፤ ሙታን ይነሣሉ፤ ለድሆችም ወንጌል ይሰበካል። ²³በእኔም የማይሰናከል ብፁዕ ነው።”

²⁴የዮሐንስ መልእክተኞች ከሄዱ በኋላ፣ ኢየሱስ ስለ ዮሐንስ ለሕዝቡ እንዲህ ሲል ተናገረ፤ “ምን ልታዩ ወደ ምድረ በዳ ወጣችሁ? በነፋስ የሚወዛወዝ ሸምበቆን? ²⁵እንግዲያ ምን ልታዩ ወጣችሁ? ለስላሳ ልብስ የለበሰ ሰውን? እነሆ፣ ያጌጠ ልብስ የለበሱና በቅንጦት የሚኖሩ በነገሥታት ቤተ መንግሥት ናቸው። ²⁶ነገር ግን ምን ልታዩ ወጣችሁ? ነቢይን? አዎን፣ እላችኋለሁ፤ ከነቢይም የሚበልጥ ነው። ²⁷መጽሐፍ ስለ እርሱ የተናገረው ይህ ነው፤ ‘እነሆ፣ መንገድህን በፊትህ የሚያዘጋጅ መልእክተኛዬን ከአንተ በፊት እልካለሁ።’

²⁸እላችኋለሁ፤ ከሴቶች ከተወለዱ መካከል ከዮሐንስ የሚበልጥ ማንም የለም፤ ነገር ግን በአባታችን መንግሥት ከሁሉ የሚያንሰው ከእርሱ ይበልጣል።”

²⁹(ሕዝቡ ሁሉ፣ ቀራጮችም ሳይቀሩ፣ ይህን በሰሙ ጊዜ፣ በዮሐንስ ጥምቀት ተጠምቀው ስለ ነበር፣ አባታችንን ጻድቅ አሉ፤ ³⁰ፈሪሳውያንና ሕግ አዋቂዎች ግን በእርሱ ስላልተጠመቁ፣ አባታችን ለእነርሱ ያለውን ዐሳብ እምቢ አሉ።)

³¹“እንግዲህ የዚህን ትውልድ ሰዎች በምን አመስላቸዋለሁ? ምንስ ይመስላሉ? ³²በገበያ ተቀምጠው እርስ በርሳቸው የሚጠራሩ ልጆችን ይመስላሉ፤ ‘ዋሽንት ነፋንላችሁ፤ አልጨፈራችሁም፤ ሙሾ አወረድንላችሁ፤ አላለቀሳችሁም።’ ³³መጥምቁ ዮሐንስ እንጀራ ሳይበላ ወይን ሳይጠጣ መጣ፤ እናንተም፣ ‘ጋኔን አለበት’ ትላላችሁ። ³⁴የሰው ልጅ እየበላና እየጠጣ መጣ፤ እናንተም፣ ‘እነሆ፣ ሆዳምና ሰካራም፣ የቀራጮችና የኀጢአተኞች ወዳጅ!’ ትላላችሁ። ³⁵ነገር ግን ጥበብ በልጆቿ ሁሉ ጸደቀች።” ^a a v35 ጥበብ በምታፈራው ፍሬ ራሷን ታረጋግጣለች — የኢየሱስ ፈውሶችና ወንጌሉ እርሱ በእውነት ማን እንደ ሆነ ያሳያሉ።

ብዙ ስለ ተሰረየላት ብዙ ወደደች

³⁶ከፈሪሳውያንም አንዱ አብሮት እንዲበላ ጋበዘው፤ እርሱም ወደ ፈሪሳዊው ቤት ገብቶ በማዕድ ተቀመጠ። ³⁷በከተማይቱም የምትኖር አንዲት ኀጢአተኛ ሴት፣ በፈሪሳዊው ቤት በማዕድ ተቀምጦ እንደ ነበር ባወቀች ጊዜ፣ ሽቱ የሞላበት የአልባስጥሮስ ብልቃጥ አመጣች። ³⁸ከበስተ ኋላውም በእግሩ አጠገብ ቆማ እያለቀሰች፣ በእንባዋ እግሩን ማራስ ጀመረች፤ በጠጕሯም አበሰቻቸው፤ እግሩንም ስማ በሽቱ ቀባቻቸው። ³⁹የጋበዘውም ፈሪሳዊ ይህን ባየ ጊዜ፣ “ይህ ሰው ነቢይ ቢሆን ኖሮ፣ የምትዳስሰው ማን እንደ ሆነችና ምን ዐይነት ሴት እንደ ሆነች — ኀጢአተኛ መሆኗን — ባወቀ ነበር” ብሎ በልቡ አሰበ።

⁴⁰ኢየሱስም መልሶ፣ “ስምዖን ሆይ፣ የምነግርህ ነገር አለኝ” አለው። እርሱም፣ “መምህር ሆይ፣ ተናገር” አለ።

⁴¹“አንድ አራጣ አበዳሪ ሁለት ተበዳሪዎች ነበሩት፤ አንዱ አምስት መቶ ዲናር፣ ሌላውም አምሳ ዕዳ ነበረበት። ⁴²ሁለቱም ሊከፍሉ ስላልቻሉ፣ ዕዳቸውን ለሁለቱም ተወላቸው። እንግዲህ ከእነርሱ የትኛው ይበልጥ ይወደዋል?”

⁴³ስምዖንም መልሶ፣ “ብዙ ዕዳ የተወለት ይመስለኛል” አለ። ኢየሱስም፣ “በቅን ፈረድህ” አለው።

⁴⁴ወደ ሴቲቱም ዘወር ብሎ ስምዖንን እንዲህ አለው፤ “ይህችን ሴት ታያታለህን? ወደ ቤትህ ገባሁ፤ ለእግሬ ውሃ አልሰጠኸኝም፤ እርሷ ግን እግሬን በእንባዋ አራሰች፤ በጠጕሯም አበሰች። ⁴⁵አንተ አልሳምኸኝም፤ እርሷ ግን ከገባሁበት ጀምሮ እግሬን ከመሳም አላቋረጠችም። ⁴⁶አንተ ራሴን በዘይት አልቀባኸኝም፤ እርሷ ግን እግሬን በሽቱ ቀባች። ⁴⁷ስለዚህ እልሃለሁ፤ ብዙ ስለ ወደደች ብዙ ኀጢአቷ ተሰርዮላታል። ጥቂት የተሰረየለት ግን ጥቂት ይወዳል።” ⁴⁸እርሷንም፣ “ኀጢአትሽ ተሰርዮልሻል” አላት።

⁴⁹አብረውት የተቀመጡትም እርስ በርሳቸው፣ “ኀጢአትን ስንኳ የሚያስተሰርይ ይህ ማን ነው?” ማለት ጀመሩ።

⁵⁰ሴቲቱንም፣ “እምነትሽ አድኖሻል፤ በሰላም ሂጂ” አላት።