Luka 7

7 ¹İsa, halka bütün bunları söylemeyi bitirdikten sonra Kefarnahum'a girdi. ²Bir yüzbaşının çok değer verdiği kölesi ölüm döşeğinde, hasta yatıyordu. ³İsa'yı duyan yüzbaşı, gelip kölesini iyileştirmesini rica etmek üzere O'na Yahudi ileri gelenlerini gönderdi. ⁴İsa'ya varınca ısrarla yalvardılar: «Bunu senin ona yapmana layık bir adamdır, ⁵çünkü ulusumuzu seviyor; havramızı da bize o yaptırdı.» ⁶İsa onlarla birlikte gitti. Eve yaklaştığı sırada yüzbaşı, dostlarını gönderip şöyle dedi: «Ya Rab, zahmet etme; çatımın altına girmene layık değilim. ⁷Bu yüzden yanına gelmeye de kendimi layık görmedim. Sen yeter ki bir söz söyle, kölem iyileşsin. ⁸Çünkü ben de buyruk altında bir adamım, benim de emrimde askerler var. Birine, ‹Git› derim, gider; bir başkasına, ‹Gel› derim, gelir; köleme, ‹Şunu yap› derim, yapar.»

⁹Bunu duyan İsa yüzbaşıya hayran kaldı. Ardından gelen kalabalığa dönerek, «Size şunu söyleyeyim, böyle bir imanı İsrail'de bile bulmadım» dedi.

¹⁰Gönderilenler eve döndüklerinde köleyi iyileşmiş buldular.

İsa Bir Dul Kadının Oğlunu Diriltiyor

¹¹Bundan kısa süre sonra İsa, öğrencileri ve büyük bir kalabalıkla birlikte Nain adında bir kente gitti. ¹²Kentin kapısına yaklaştığında, ölmüş bir adam dışarı taşınıyordu. Annesinin tek oğluydu; kadın da dul biriydi. Kentten büyük bir kalabalık da onunla birlikteydi.

¹³Rab kadını görünce ona şefkat duydu ve, «Ağlama» dedi. ¹⁴Yaklaşıp cenaze sedyesine dokundu; taşıyanlar durdu. İsa, «Delikanlı, sana söylüyorum, kalk!» dedi.

¹⁵Ölü adam doğrulup oturdu ve konuşmaya başladı. İsa onu annesine geri verdi.

¹⁶Herkesi bir korku sardı ve Babamız'ı yücelttiler: «Aramızda büyük bir peygamber ortaya çıktı!» «Babamız halkının yardımına geldi!» ¹⁷İsa'yla ilgili bu haber bütün Yahudiye'ye ve çevre yörelerin hepsine yayıldı.

Yahya Soruyor: Beklenen Sen misin?

¹⁸Yahya'nın öğrencileri bütün bunları ona bildirdiler. Yahya da öğrencilerinden ikisini yanına çağırdı ¹⁹ve onları Rab'be göndererek, «Gelecek olan sen misin, yoksa başkasını mı bekleyelim?» diye sordu. ²⁰Adamlar İsa'ya gelince, «Vaftizci Yahya bizi sana gönderdi» dediler. «‹Gelecek olan sen misin, yoksa başkasını mı bekleyelim?› diye soruyor.»

²¹Tam o sırada İsa, hastalıklara, dertlere ve kötü ruhlara tutulmuş birçok kişiyi iyileştirdi, birçok köre de görme yeteneği verdi.

²²Sonra Yahya'nın öğrencilerine şöyle karşılık verdi: «Gidin, görüp işittiklerinizi Yahya'ya bildirin: Körlerin gözleri açılıyor, kötürümler yürüyor, cüzamlılar temiz kılınıyor, sağırlar işitiyor, ölüler diriliyor ve Müjde yoksullara duyuruluyor. ²³Benden ötürü sendeleyip düşmeyene ne mutlu!»

²⁴Yahya'nın gönderdiği haberciler gidince İsa, halka Yahya'dan söz etmeye başladı: «Çöle ne görmeye gittiniz? Rüzgârda sallanan bir kamış mı? ²⁵Söyleyin, ne görmeye gittiniz? Pahalı giysiler giymiş bir adam mı? Bakın, gösterişli giysiler giyip bolluk içinde yaşayanlar kralların saraylarında bulunur. ²⁶Öyleyse ne görmeye gittiniz? Bir peygamber mi? Evet! Size şunu söyleyeyim, gördüğünüz kişi peygamberden de üstündür. ²⁷‹İşte, habercimi senin önünden gönderiyorum; o önden gidip senin yolunu hazırlayacak› diye yazılmış olan kişi odur.

²⁸Size şunu söyleyeyim: Kadından doğanlar arasında Yahya'dan üstünü yoktur. Bununla birlikte, Babamız'ın egemenliğinde en küçük olan ondan üstündür.»

²⁹Yahya tarafından vaftiz edilmiş olan bütün halk, hatta vergi görevlileri bile bunu duyunca Babamız'ın adil olduğunu bildirdiler. ³⁰Ama Yahya tarafından vaftiz edilmeyen Ferisiler'le Kutsal Yasa uzmanları, Babamız'ın kendileri için tasarladığı amacı reddettiler.

³¹«Öyleyse bu kuşağın insanlarını neye benzeteyim? Neye benziyorlar? ³²Çarşı meydanında oturup birbirlerine, ‹Size kaval çaldık, oynamadınız; ağıt yaktık, ağlamadınız› diye seslenen çocuklara benziyorlar. ³³Çünkü Vaftizci Yahya geldiğinde ne ekmek yedi ne şarap içti; siz de, ‹Onu cin çarpmış› diyorsunuz. ³⁴İnsanoğlu geldiğinde yiyip içti; bu kez de, ‹Şu obur ve ayyaş adama bakın! Vergi görevlileriyle günahkârların dostu!› diyorsunuz. ³⁵Ne var ki bilgelik, kendi çocuklarının hepsi tarafından haklı çıkarılır.» ^a a v35 Bilgelik, ortaya koyduğu ürünlerle kendini kanıtlar — İsa'nın iyileştirmeleri ve Müjde'si O'nun gerçekte kim olduğunu gösterir.

Çok Bağışlandı, Çok Sevdi

³⁶Ferisiler'den biri İsa'yı yemeğe çağırdı. İsa da Ferisi'nin evine girip sofraya oturdu. ³⁷O kentte günahkâr olarak tanınan bir kadın, İsa'nın Ferisi'nin evinde sofrada olduğunu öğrenince, kaymaktaşından bir kap içinde güzel kokulu yağ getirdi. ³⁸İsa'nın arkasında, ayaklarının dibinde durup ağlayarak gözyaşlarıyla O'nun ayaklarını ıslatmaya başladı; saçlarıyla kuruladı, ayaklarını öptü ve güzel kokulu yağı sürdü. ³⁹İsa'yı davet etmiş olan Ferisi bunu görünce içinden, «Bu adam peygamber olsaydı, kendisine dokunanın kim ve nasıl bir kadın olduğunu, günahkâr biri olduğunu bilirdi» dedi.

⁴⁰İsa ona şöyle karşılık verdi: «Simun, sana bir söyleyeceğim var.» Simun, «Buyur, Öğretmenim» dedi.

⁴¹«Bir alacaklının iki borçlusu vardı. Biri beş yüz dinar, öbürü de elli dinar borçluydu. ⁴²Borçlarını ödeyecek güçleri olmadığından, alacaklı her ikisinin de borcunu bağışladı. Peki, bunlardan hangisi onu daha çok sever?»

⁴³Simun, «Sanırım borcu daha çok bağışlanan» diye yanıtladı. İsa ona, «Doğru söyledin» dedi.

⁴⁴Sonra kadına dönerek Simun'a şunları söyledi: «Bu kadını görüyor musun? Senin evine girdim, ayaklarım için bana su vermedin. Bu kadınsa ayaklarımı gözyaşlarıyla ıslatıp saçlarıyla kuruladı. ⁴⁵Sen beni öpmedin, ama bu kadın eve girdiğimden beri ayaklarımı öpmekten geri kalmadı. ⁴⁶Sen başıma zeytinyağı sürmedin, ama bu kadın ayaklarıma güzel kokulu yağ sürdü. ⁴⁷Bu nedenle sana şunu söyleyeyim, birçok olan günahları bağışlanmıştır; çünkü çok sevdi. Kendisine az bağışlanan, az sever.» ⁴⁸Sonra kadına, «Günahların bağışlandı» dedi.

⁴⁹İsa'yla birlikte sofrada oturanlar birbirlerine, «Günahları bile bağışlayan bu adam kim?» demeye başladılar.

⁵⁰İsa ise kadına, «İmanın seni kurtardı, esenlikle git» dedi.