لوقا 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹ٿوري دير کان پوءِ هو شهرن ۽ ڳوٺن مان گذرندو رهيو، ۽ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ جي منادي ۽ خوشخبري ٻڌائيندو رهيو. ٻارهن شاگرد ساڻس گڏ هئا، ²ان سان گڏ ڪي عورتون بہ هيون جيڪي بڇڙن روحن ۽ بيمارين کان شفا ماڻي چڪيون هيون: مريم، جنهن کي مگدليني سڏيو ويندو هو، جنهن مان ست ڀوت نڪتا هئا، ³يوانا، جيڪا هيروديس جي گھر جي سنڀاليندڙ ڪوزا جي زال هئي، سوسنا ۽ ٻيون ڪيتريون ئي، جيڪي پنهنجي مال مان انهن جي خدمت ڪنديون هيون.

⁴جڏهن وڏو ميڙ گڏ ٿيو ۽ هر شهر مان ماڻهو وٽس ايندا رهيا، تڏهن هن هڪ تمثيل ٻڌائي تہ

⁵”هڪ پوکيندڙ ٻج پوکڻ لاءِ نڪتو. جڏهن هو پوکي رهيو هو تہ ڪجهه ٻج واٽ تي پيو، لتاڙيو ويو، ۽ آسمان جي پکين اهو کائي ڇڏيو. ⁶ٻيو ٻج پٿر تي پيو؛ اڀرڻ سان نمي نہ هجڻ ڪري سڪي ويو. ⁷ڪجهه ٻج ڪنڊن ۾ پيو، ڪنڊا ساڻس گڏ وڌيا ۽ ان کي دٻائي ڇڏيائون. ⁸ٻيو ٻج سٺي زمين تي پيو، اڀريو ۽ سؤ ڀيرا ميوو ڏنائين.“ هي چئي هن وڏي آواز سان سڏي چيو تہ ”جنهن کي ٻڌڻ لاءِ ڪن آهن، سو ٻڌي.“

⁹سندس شاگردن کانئس پڇيو تہ هن تمثيل جو مطلب ڇا آهي.

¹⁰هن چيو تہ ”اوهان کي اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ جا ڳجھا ڀيد ڄاڻڻ جو موقعو ڏنو ويو آهي؛ باقي ماڻهن لاءِ تمثيلون آهن، تہ جيئن ’ڏسندي بہ نہ ڏسن، ۽ ٻڌندي بہ نہ سمجھن.‘“

¹¹”تمثيل هيءَ آهي تہ ٻج اسان جي پيءُ جو ڪلام آهي. ¹²واٽ جي ڪناري وارا اُهي آهن جيڪي ٻڌن ٿا؛ پوءِ ابليس اچي سندن دلين مان ڪلام کڻي وڃي ٿو، تہ جيئن اهي ايمان آڻي نجات نہ ماڻين. ¹³پٿر تي پوندڙ اهي آهن جيڪي ڪلام ٻڌي خوشيءَ سان قبول ڪن ٿا، پر انهن کي پاڙ ڪانهي؛ ڪجهه وقت لاءِ ايمان آڻين ٿا، پوءِ آزمائش جي گھڙيءَ ۾ ڪري پون ٿا. ¹⁴ڪنڊن ۾ پيل ٻج اهي آهن جيڪي ٻڌن ٿا، پر هلندي هلندي زندگيءَ جون ڳڻتيون، دولت ۽ دنيا جون لذتون کين دٻائي ڇڏين ٿيون، ۽ سندن ميوو ڪڏهن بہ نہ ٿو پچي. ¹⁵پر سٺي زمين وارا اهي آهن جيڪي ڪلام کي سچي ۽ نيڪ دل سان ٻڌن ٿا، ان کي مضبوطيءَ سان جھلي رکن ٿا، ۽ صبر سان ميوو ڏين ٿا.“

اها روشني جيڪا لڪائي نٿي سگهجي

¹⁶”ڪوبہ ڏيئو ٻاري نہ ٿو ان کي گھڙي سان ڍڪي ۽ نہ کٽ هيٺان ٿو رکي؛ بلڪه ان کي بيھڪ تي ٿو رکي، تہ جيئن اندر ايندڙ روشني ڏسن. ¹⁷ڇاڪاڻ تہ ڪابہ لڪل شيءِ اهڙي ناهي جيڪا ظاهر نہ ٿيندي، ۽ ڪوبہ ڳجھو ڀيد اهڙو ناهي جيڪو ڄاتو نہ ويندو ۽ روشنيءَ ۾ نہ آندو ويندو. ¹⁸تنهنڪري خبردار رهو تہ ڪيئن ٻڌو ٿا، ڇاڪاڻ تہ جنهن وٽ آهي، تنهن کي وڌيڪ ڏنو ويندو؛ ۽ جنهن وٽ ناهي، تنهن کان اهو بہ کسيو ويندو جيڪو هو پنهنجو سمجھي ٿو.“

اسان جي پيءُ جو ڪٽنب

¹⁹پوءِ سندس ماءُ ۽ ڀائر وٽس آيا، پر ميڙ جي ڪري ساڻس ملي نہ سگھيا. ²⁰کيس ٻڌايو ويو تہ ”تنهنجي ماءُ ۽ تنهنجا ڀائر ٻاهر بيٺا آهن، تو سان ملڻ گھرن ٿا.“

²¹پر هن کين وراڻيو تہ ”منهنجي ماءُ ۽ منهنجا ڀائر اُهي آهن جيڪي اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌن ٿا ۽ ان تي عمل ڪن ٿا.“

يسوع طوفان کي حڪم ٿو ڏئي

²²هڪ ڏينهن هو ۽ سندس شاگرد ٻيڙيءَ ۾ چڙهيا. هن کين چيو تہ ”اچو تہ ڍنڍ جي پرئين ڪناري تي هلون.“ تنهنڪري اهي روانا ٿيا.

²³جڏهن اهي ٻيڙي هلائي رهيا هئا، تڏهن هو ننڊ ۾ پئجي ويو. ڍنڍ تي طوفاني واءُ لٿو؛ ٻيڙي پاڻيءَ سان ڀرجي وئي، ۽ اهي خطري ۾ پئجي ويا. ²⁴هنن اچي کيس جاڳايو ۽ چيائون تہ ”مالڪ، مالڪ، اسين مرون ٿا!“ تڏهن هو اُٿيو، واءَ ۽ ڀڙڪندڙ پاڻيءَ کي ڌمڪايائين؛ اهي بيھي رهيا ۽ ماٺ ٿي وئي. ²⁵هن کين چيو تہ ”اوهان جو ايمان ڪٿي آهي؟“ اهي ڊڄي ۽ حيران ٿي هڪٻئي کي چوڻ لڳا تہ ”پوءِ هي ڪير آهي؟ هو تہ واءُ ۽ پاڻيءَ کي بہ حڪم ٿو ڏئي، ۽ اهي سندس حڪم مڃين ٿا.“

لشڪر کان آزاد ٿيل ماڻهو

²⁶پوءِ ٻيڙيءَ ۾ هلي اهي گراسين جي علائقي ۾ پهتا، جيڪو گليل جي سامهون آهي. ²⁷جڏهن يسوع ڪناري تي لٿو، تڏهن شهر جو هڪڙو ڀوت لڳل ماڻهو کيس مليو. گھڻي وقت کان هن ڪپڙا نہ پاتا هئائين، ۽ گھر ۾ نہ، پر قبرن ۾ رهندو هو. ²⁸يسوع کي ڏسي هن رڙ ڪئي، سندس اڳيان ڪري پيو ۽ وڏي آواز سان چيائين تہ ”اي يسوع، اي سڀ کان مٿانهين خدا جا فرزند، تنهنجو مون سان ڪهڙو واسطو آهي؟ آءٌ تو وٽ منٿ ٿو ڪريان، مون کي عذاب نہ ڏي!“ ²⁹ڇاڪاڻ تہ يسوع ناپاڪ روح کي ان ماڻهوءَ مان نڪرڻ جو حڪم ڏنو هو، ان کيس ڪيترائي ڀيرا جھليو هو؛ جيتوڻيڪ کيس زنجيرن ۽ ڪڙين سان ٻڌي نگرانيءَ ۾ رکيو ويو، تڏهن بہ هو انهن کي ٽوڙي ڇڏيندو هو ۽ ڀوت کيس بيابان ۾ ڌڪي وٺي ويندو هو.

³⁰يسوع کانئس پڇيو تہ ”تنهنجو نالو ڇا آهي؟“ هن چيو تہ ”لشڪر،“ ڇاڪاڻ تہ ڪيترائي ڀوت ان ۾ گھڙي ويا هئا.

³¹ان تي انهن کيس منٿ ڪئي تہ هو کين اونهي کڏ ۾ وڃڻ جو حڪم نہ ڏئي.

³²اتي ٽڪريءَ جي پاسي تي سوئرن جو هڪڙو وڏو ڌڻ چري رهيو هو. ڀوتن کيس منٿ ڪئي تہ کين سوئرن ۾ گھڙڻ ڏئي، ۽ هن اجازت ڏنائين. ³³تنهنڪري ڀوت ان ماڻهوءَ مان نڪري سوئرن ۾ گھڙي ويا؛ ڌڻ ڪڙهيءَ تان ڊوڙندو ڍنڍ ۾ ڪري ٻڏي ويو.

³⁴اهو ڏسي چوپان ڀڄي ويا، ۽ شهر ۽ ٻهراڙيءَ ۾ وڃي خبر ٻڌايائون. ³⁵ماڻهو ٻاهر نڪري آيا تہ ڏسن ڇا ٿيو آهي. يسوع وٽ پهچي هنن ڏٺو تہ ڀوتن کان آزاد ٿيل ماڻهو يسوع جي پيرن وٽ ويٺو هو، ڪپڙا پاتل ۽ هوش ۾ آيل — تڏهن کين ڊپ وٺي ويو. ³⁶جن اهو ڏٺو هو، تن کين ٻڌايو تہ ڀوت لڳل ماڻهو ڪيئن شفا ماڻيائين. ³⁷گراسين جي علائقي جي سڀني ماڻهن کيس عرض ڪيو تہ هو کانئن هليو وڃي، ڇاڪاڻ تہ کين وڏو ڊپ وٺي ويو هو. تنهنڪري هو ٻيڙيءَ ۾ چڙهي موٽي ويو. ³⁸جنهن ماڻهوءَ مان ڀوت نڪتا هئا، تنهن منٿ ڪئي تہ آءٌ ساڻس گڏ هلان، پر يسوع کيس موڪلي چيو تہ

³⁹”گھر موٽي وڃ ۽ ٻڌاءِ تہ اسان جي پيءُ تو لاءِ ڪيترو ڪجهه ڪيو آهي.“ هو ويو ۽ سڄي شهر ۾ منادي ڪندو رهيو تہ يسوع هن لاءِ ڪيترو ڪجهه ڪيو آهي.

ايمان جي ڪري شفا ۽ جيئرو ٿيڻ

⁴⁰جڏهن يسوع موٽيو، تڏهن ميڙ کيس ڀليڪار ڪئي، ڇاڪاڻ تہ سڀ سندس انتظار ۾ هئا. ⁴¹يائير نالي هڪڙو ماڻهو، جيڪو عبادتخاني جو سردار هو، آيو ۽ يسوع جي پيرن تي ڪري پيو، ۽ کيس منٿ ڪيائين تہ هو سندس گھر اچي، ⁴²ڇاڪاڻ تہ سندس هڪ ئي ڌيءُ هئي، جيڪا اٽڪل ٻارهن ورهين جي هئي، ۽ مرڻ تي هئي. جڏهن يسوع هلي رهيو هو، تڏهن ميڙ چوڌاري دٻائيندو رهيو. ⁴³هڪڙي عورت کي ٻارهن سال کان رت وهندو هو؛ هن پنهنجي سموري ڪمائي طبيبن تي خرچ ڪري ڇڏي هئي، پر ڪوبہ کيس شفا ڏئي نہ سگھيو. ⁴⁴هن پٺيان اچي سندس چوغي جي ڪنڊ کي ڇهيو، ۽ ساڳئي گھڙيءَ سندس رت وهڻ بند ٿي ويو.

⁴⁵يسوع چيو تہ ”مون کي ڪنهن ڇهيو؟“ جڏهن سڀني انڪار ڪيو، تڏهن پطرس چيو تہ ”مالڪ، ماڻهو تو کي چوڌاري گھيري دٻائي رهيا آهن.“

⁴⁶پر يسوع چيو تہ ”ڪنهن مون کي ڇهيو آهي، ڇاڪاڻ تہ مون محسوس ڪيو تہ مون مان قدرت نڪتي آهي.“

⁴⁷پنهنجو لڪل رهڻ ناممڪن ڏسي، عورت ڏڪندي آئي، سندس اڳيان ڪري پئي، ۽ سڀني جي آڏو ٻڌايائين تہ ڇو کيس ڇهيائين ۽ ڪيئن ساڳئي گھڙيءَ شفا ماڻيائين.

⁴⁸هن کيس چيو تہ ”اي ڌيءَ، تنهنجي ايمان تو کي شفا ڏني آهي؛ سلامتيءَ سان وڃ.“

⁴⁹هو اڃا ڳالهائي ئي رهيو هو تہ عبادتخاني جي سردار جي گھر مان ڪنهن اچي چيو تہ ”تنهنجي ڌيءَ مري وئي آهي؛ هاڻي استاد کي تڪليف نہ ڏي.“

⁵⁰پر يسوع اهو ٻڌي کيس وراڻيو تہ ”نہ ڊڄ؛ رڳو ايمان رک، تہ هوءَ بچي ويندي.“

⁵¹گھر پهچي هن پطرس، يوحنا، يعقوب ۽ ٻار جي ماءُ ۽ پيءُ کان سواءِ ڪنهن کي بہ پاڻ سان گڏ اندر اچڻ نہ ڏنو.

⁵²سڀ سندس لاءِ روئي ۽ ماتم ڪري رهيا هئا، پر هن چيو تہ ”نہ روئو، ڇاڪاڻ تہ هوءَ مئي ناهي، رڳو ستي پئي آهي.“

⁵³هن تي کلڻ لڳا، ڇاڪاڻ تہ ڄاڻندا هئا تہ هوءَ مري وئي هئي.

⁵⁴پر هن ان جو هٿ جھلي سڏ ڪري چيو تہ ”اي ٻار، اُٿ.“

⁵⁵سندس روح موٽي آيو، ۽ هوءَ ساڳئي گھڙيءَ اُٿي بيٺي. هن کين چيو تہ ان کي کائڻ لاءِ ڪجهه ڏيو. ⁵⁶سندس ماءُ پيءُ حيران ٿي ويا، پر هن کين حڪم ڏنو تہ جيڪي ٿيو آهي سو ڪنهن کي نہ ٻڌايو.