लूका 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹त्यसपछि चाँडै उहाँ सहर-सहर र गाउँ-गाउँमा हिँड्नुभयो, हाम्रा पिताको राज्यको सुसमाचार प्रचार गर्दै र घोषणा गर्दै। बाह्र जना उहाँसँग थिए, ²र दुष्ट आत्मा एवं रोगबाट निको भएका केही स्त्रीहरू पनि उहाँसँग थिए: मरियम, जसलाई मग्दलिनी भनिन्थ्यो, जसबाट सात वटा भूत निस्केका थिए, ³अनि हेरोदका व्यवस्थापक खुजाकी पत्नी योअन्ना, र सुसन्ना, र अरू धेरै स्त्री पनि थिए, जसले आफ्नै सम्पत्तिबाट उहाँहरूको सेवा गर्थे।

⁴ठूलो भीड जम्मा भएपछि, हरेक सहरका मानिसहरू उहाँकहाँ आउँदै गर्दा, उहाँले एउटा दृष्टान्तमा भन्नुभयो:

⁵“एक जना किसान बिउ छर्न निस्के। उनले छर्दा, केही बिउ बाटोमा पर्‍यो, कुल्चियो, र आकाशका चराहरूले त्यो खाइदिए। ⁶अरू बिउ ढुङ्गामा पर्‍यो; उम्रेपछि, चिस्यानको अभावमा ओइलाएर गयो। ⁷केही बिउ काँढाहरूका बीचमा पर्‍यो, र काँढाहरू त्यससँगै बढेर त्यसलाई निसास्याइदिए। ⁸अरू बिउ असल माटोमा पर्‍यो, बढ्यो, र सय गुणा फल दियो।” यति भनेर उहाँले ठूलो सोरले भन्नुभयो, “जसको सुन्ने कान छ, त्यसले सुनोस्।”

⁹उहाँका चेलाहरूले यस दृष्टान्तको अर्थ के हो भनी उहाँलाई सोधे।

¹⁰उहाँले भन्नुभयो, “हाम्रा पिताको राज्यका रहस्यहरू जान्ने अधिकार तिमीहरूलाई दिइएको छ; तर बाँकीलाई दृष्टान्तमा मात्र दिइन्छ, ताकि ‘देखेर पनि तिनीहरूले नदेखून्, र सुनेर पनि नबुझून्।’”

¹¹“अब दृष्टान्तको अर्थ यही हो: बिउ हाम्रा पिताको वचन हो। ¹²बाटोमा परेका बिउ ती हुन् जसले सुन्छन्; तब दियाबलस आएर तिनीहरूको हृदयबाट वचन लैजान्छ, ताकि तिनीहरूले विश्वास गरेर उद्धार नपाऊन्। ¹³ढुङ्गामा परेका ती हुन् जसले वचन सुनेर आनन्दसाथ ग्रहण गर्छन्, तर तिनीहरूको जरा हुँदैन; केही समय विश्वास गर्छन्, अनि परीक्षाको समयमा तर्केर जान्छन्। ¹⁴काँढाहरूका बीचमा परेको बिउ: यी ती हुन् जसले सुन्छन्, तर अघि बढ्दै जाँदा जीवनका चिन्ता, धन-सम्पत्ति र सुखभोगले तिनीहरूलाई निसास्याइदिन्छ, र तिनीहरूको फल कहिल्यै पाक्दैन। ¹⁵तर असल माटोमा परेको बिउ: यी ती हुन् जसले इमानदार, असल हृदयले वचन सुनेर त्यसलाई दृढतासाथ पक्रिराख्छन्, र धैर्यसहित फल फलाउँछन्।”

लुकाउन नसकिने ज्योति

¹⁶“कसैले पनि बत्ती बालेर त्यसलाई गाग्रीले छोप्दैन, न त ओछ्यानमुनि राख्छ; बरु त्यसलाई सामदानमा राख्छ, ताकि भित्र पस्नेहरूले उज्यालो देख्न सकून्। ¹⁷किनकि प्रकट नहुने कुनै पनि कुरा लुकेको छैन, न त थाहा नपाइने र उज्यालोमा नल्याइने कुनै गुप्त कुरा छ। ¹⁸यसकारण तिमीहरूले कसरी सुन्छौ भन्ने कुरामा ध्यान देओ, किनकि जससँग छ, त्यसलाई अझ बढी दिइनेछ; जससँग छैन, त्यससँग जे छ भन्ने त्यसले ठान्छ, त्यो पनि खोसिनेछ।”

हाम्रा पिताको परिवार

¹⁹उहाँकी आमा र भाइहरू उहाँकहाँ आए, तर भीडको कारण उहाँसम्म पुग्न सकेनन्। ²⁰अनि उहाँलाई भनियो, “तपाईंकी आमा र तपाईंका भाइहरू बाहिर उभिरहेका छन्, र तपाईंलाई भेट्न चाहन्छन्।”

²¹तर उहाँले तिनीहरूलाई जवाफ दिनुभयो, “हाम्रा पिताको वचन सुनेर त्यसअनुसार गर्नेहरू नै मेरा आमा र मेरा भाइहरू हुन्।”

येशूले आँधीलाई आज्ञा दिनुहुन्छ

²²एक दिन उहाँ आफ्ना चेलाहरूसहित एउटा डुङ्गामा चढ्नुभयो। उहाँले तिनीहरूलाई भन्नुभयो, “तालको पारिपट्टि जाऔँ।” यसकारण तिनीहरू निस्के।

²³तिनीहरू डुङ्गा खियाउँदै गर्दा, उहाँ निदाउनुभयो। तालमा आँधी-बेह्री आइलाग्यो; डुङ्गामा पानी भरियो, र तिनीहरू खतरामा परे। ²⁴तिनीहरूले उहाँलाई उठाएर भने, “गुरु, गुरु, हामी मर्न लाग्यौँ!” उहाँ उठेर, बतास र उर्लंदो पानीलाई हप्काउनुभयो; ती थामिए, र शान्त भयो। ²⁵उहाँले तिनीहरूलाई सोध्नुभयो, “तिमीहरूको विश्वास कहाँ छ?” भयभीत र चकित भएर, तिनीहरूले एक-अर्कालाई भने, “उसो भए यी को हुन्? उहाँले त बतास र पानीलाई समेत आज्ञा दिनुहुन्छ, र तिनीहरूले उहाँको आज्ञा मान्छन्।”

लेगियोनबाट मुक्त भएको मानिस

²⁶त्यसपछि तिनीहरू गलीलको पारिपट्टि रहेको गिरासेनीहरूको इलाकामा डुङ्गा खियाएर पुगे। ²⁷येशू जमिनमा ओर्लनुहुँदा, त्यस सहरको एक जना भूतात्मा लागेको मानिसले उहाँलाई भेट्यो। धेरै समयदेखि उसले लुगा लगाएको थिएन र घरमा होइन, चिहानहरूका बीचमा बस्थ्यो। ²⁸येशूलाई देखेर, त्यो चिच्च्यायो, उहाँको अगाडि घोप्टो परेर, ठूलो सोरले भन्यो, “हे सर्वोच्च परमेश्वरका पुत्र येशू, तपाईंलाई मसँग के काम? म तपाईंसँग बिन्ती गर्छु, मलाई नसताउनुहोस्!” ²⁹किनकि येशूले त्यस अशुद्ध आत्मालाई त्यस मानिसबाट निस्कन आज्ञा गर्नुभएको थियो, किनभने त्यसले उसलाई पटक-पटक समात्थ्यो; साङ्ग्ला र नेलले बाँधेर पहरा दिइए पनि, उसले ती चुँडाल्थ्यो र भूतले उसलाई उजाड-स्थानतिर खेद्थ्यो।

³⁰येशूले उसलाई सोध्नुभयो, “तेरो नाम के हो?” उसले भन्यो, “लेगियोन,” किनकि उसभित्र धेरै भूत पसेका थिए।

³¹अनि तिनीहरूले आफूलाई अतल खाडलमा जान आज्ञा नदिनुहोस् भनी उहाँसँग बिन्ती गरे।

³²त्यहाँ पहाडको छेउमा सुँगुरको ठूलो बथान चरिरहेको थियो। भूतहरूले आफूलाई ती सुँगुरभित्र पस्न दिनुहोस् भनी उहाँसँग बिन्ती गरे, र उहाँले अनुमति दिनुभयो। ³³यसकारण भूतहरू त्यस मानिसबाट निस्केर सुँगुरभित्र पसे; बथान भिरबाट तालमा हामफालेर डुबेर मर्‍यो।

³⁴गोठालाहरूले यो देखेर, भागे, र सहर एवं गाउँभरि यो खबर सुनाए। ³⁵के भएछ भनेर हेर्न मानिसहरू निस्केर आए। येशूकहाँ आइपुग्दा, तिनीहरूले भूतबाट मुक्त भएको त्यस मानिसलाई लुगा लगाएर र होसमा आएर येशूको चरणमा बसिरहेको भेट्टाए—र तिनीहरू भयभीत भए। ³⁶अनि यो देख्नेहरूले त्यस भूतात्मा लागेको मानिस कसरी निको भएको थियो भनी तिनीहरूलाई बताए। ³⁷गिरासेनी इलाकाका सबै मानिसहरूले उहाँलाई आफ्नो ठाउँबाट जानुहोस् भनी बिन्ती गरे, किनभने तिनीहरूलाई ठूलो डरले समात्यो। यसकारण उहाँ डुङ्गामा चढेर फर्कनुभयो। ³⁸भूतहरू निस्केर गएको त्यस मानिसले उहाँसँगै जान बिन्ती गर्‍यो, तर येशूले उसलाई यसो भन्दै पठाउनुभयो,

³⁹“घर फर्केर जा; हाम्रा पिताले तेरो निम्ति कति ठूलो काम गर्नुभएको छ, सो सुना।” त्यो गयो, र येशूले आफ्नो निम्ति कति ठूलो काम गर्नुभएको थियो भनी सारा सहरभरि घोषणा गर्दै हिँड्यो।

विश्वासद्वारा निको पारिएको र जीवित पारिएकी

⁴⁰अब येशू फर्कनुहुँदा, भीडले उहाँलाई स्वागत गर्‍यो, किनकि तिनीहरू सबै उहाँको प्रतीक्षा गरिरहेका थिए। ⁴¹याइरस नाम गरेका एक जना सभाघरका अगुवा आएर येशूको चरणमा घोप्टो परे, र आफ्नो घरमा आउनुहोस् भनी उहाँसँग बिन्ती गरे, ⁴²किनकि उनकी झन्डै बाह्र वर्षकी एक मात्र छोरी मर्न लागेकी थिइन्। येशू जानुहुँदा, भीडले उहाँलाई चारैतिरबाट घचेट्न थाल्यो। ⁴³बाह्र वर्षदेखि रक्तस्राव भइरहेकी एक जना स्त्री थिइन्; उनले आफ्नो सारा जीविका वैद्यहरूमा खर्च गरिसकेकी थिइन्, तर कसैले पनि उनलाई निको पार्न सकेनन्। ⁴⁴उहाँको पछाडिबाट आएर, उनले उहाँको वस्त्रको झुम्का छोइन्, र तुरुन्तै उनको रक्तस्राव रोकियो।

⁴⁵येशूले भन्नुभयो, “मलाई कसले छोयो?” सबैले इन्कार गर्दा, पत्रुसले भने, “गुरु, भीडले तपाईंलाई घेरेर घचेटिरहेको छ।”

⁴⁶तर येशूले भन्नुभयो, “कसैले मलाई छोयो, किनकि मबाट शक्ति निस्केको मैले महसुस गरेँ।”

⁴⁷आफू लुक्न नसक्ने देखेर, ती स्त्री काम्दै आइन्, उहाँको अगाडि घोप्टो परिन्, र आफूले उहाँलाई किन छोएकी थिइन् र कसरी तुरुन्तै निको भइन्, सो सबैको सामु बताइन्।

⁴⁸अनि उहाँले उनलाई भन्नुभयो, “छोरी, तिम्रो विश्वासले तिमीलाई निको पारेको छ; शान्तिसँग जाऊ।”

⁴⁹उहाँ बोलिरहनुहुँदै थियो, सभाघरका अगुवाको घरबाट कोही आएर भन्यो, “तपाईंकी छोरी मरिन्; अब गुरुलाई दुःख नदिनुहोस्।”

⁵⁰तर येशूले यो सुनेर उसलाई जवाफ दिनुभयो, “नडराऊ; केवल विश्वास गर, र तिनी निको हुनेछिन्।”

⁵¹घरमा आइपुगेपछि, उहाँले पत्रुस, यूहन्ना, याकूब र बालिकाका बुबा-आमाबाहेक अरू कसैलाई आफूसँग भित्र पस्न दिनुभएन।

⁵²सबै जना रोइरहेका र उनको निम्ति विलाप गरिरहेका थिए, तर उहाँले भन्नुभयो, “नरोओ, किनकि तिनी मरेकी छैनन्, केवल सुतेकी छन्।”

⁵³अनि तिनी मरिसकेकी छिन् भनी जानेर, तिनीहरूले उहाँको खिल्ली उडाए।

⁵⁴तर उहाँले उनको हात समातेर बोलाउनुभयो, “बालिके, उठ्।”

⁵⁵उनको प्राण फर्कियो, र तिनी तुरुन्तै उठिन्। उहाँले उनलाई केही खान दिनू भनी तिनीहरूलाई भन्नुभयो। ⁵⁶उनका बुबा-आमा चकित भए, तर जे भएको थियो सो कसैलाई नभन्नू भनी उहाँले तिनीहरूलाई आज्ञा गर्नुभयो।