ଲୂକ 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹ଏହାର ଅଳ୍ପ ସମୟ ପରେ ସେ ନଗର ଓ ଗ୍ରାମ ଭ୍ରମଣ କରି ପ୍ରଚାର କରୁ କରୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ସୁସମାଚାର ଘୋଷଣା କଲେ। ସେହି ବାର ଜଣ ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିଲେ, ²ପୁଣି ଯେଉଁ କେତେକ ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ ମନ୍ଦ ଆତ୍ମା ଓ ରୋଗରୁ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, ଯଥା, ମଗ୍‌ଦଲୀନୀ ବୋଲି ଖ୍ୟାତ ମରିୟମ, ଯାହାଙ୍କଠାରୁ ସାତୋଟି ଭୂତ ବାହାରିଯାଇଥିଲା, ³ଆଉ ହେରୋଦଙ୍କ ବେବର୍ତ୍ତା କୂଜଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଯୋହାନ୍ନା, ପୁଣି ଶୋଶନ୍ନା, ଆଉ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିରୁ ସେମାନଙ୍କର ସେବା କରୁଥିଲେ।

⁴ଯେତେବେଳେ ବହୁସଂଖ୍ୟକ ଲୋକ ଏକତ୍ର ହେଲେ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଗରରୁ ଲୋକେ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଗୋଟିଏ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଇ କହିଲେ,

⁵“ଜଣେ ବୀଜବୁଣାଳୀ ବୀଜ ବୁଣିବାକୁ ବାହାରିଲା। ବୁଣିବା ସମୟରେ କେତେକ ବୀଜ ବାଟ ପାଖରେ ପଡ଼ିଲା, ଆଉ ତାହା ଦଳିତ ହେଲା, ପୁଣି ଆକାଶର ପକ୍ଷୀମାନେ ତାହା ଖାଇପକାଇଲେ। ⁶ଆଉ କେତେକ ବୀଜ ପଥର ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଆଉ ତାହା ଗଜା ହୋଇ ରସ ଅଭାବରୁ ଶୁଖିଗଲା। ⁷ପୁଣି କେତେକ କଣ୍ଟାବୁଦା ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲା, ଆଉ କଣ୍ଟାବୁଦା ତା ସଙ୍ଗରେ ବଢ଼ି ତାହାକୁ ଚାପିପକାଇଲା। ⁸ଆଉ କେତେକ ବୀଜ ଉତ୍ତମ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ଆଉ ତାହା ବଢ଼ି ଶହ ଗୁଣ ଫଳ ଫଳିଲା।” ଏହା କହି ସେ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ କହିଲେ, “ଯାହାର ଶୁଣିବାକୁ କର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ।”

⁹ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତର ଅର୍ଥ କଅଣ।

¹⁰ସେ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ନିଗୂଢ଼ତତ୍ତ୍ଵ ଜାଣିବା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଅଛି; କିନ୍ତୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ଵାରା କୁହାଯାଏ, ଯେପରି ‘ସେମାନେ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ନ ଦେଖନ୍ତି, ଆଉ ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ ନ ବୁଝନ୍ତି।’”

¹¹ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତର ଅର୍ଥ ଏହି: ବୀଜ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅଟେ। ¹²ବାଟ ପାଖର ବୀଜ ସେହି ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି; ତାʼପରେ ଶୟତାନ ଆସି ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରୁ ବାକ୍ୟ କାଢ଼ିନେଇଯାଏ, ଯେପରି ସେମାନେ ବିଶ୍ଵାସ କରି ପରିତ୍ରାଣ ନ ପାଆନ୍ତି। ¹³ପଥର ଉପରର ବୀଜ ସେହି ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ମୂଳ ନ ଥିବାରୁ ସେମାନେ କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ଵାସ କରନ୍ତି, ପୁଣି ପରୀକ୍ଷା ସମୟରେ ବିମୁଖ ହୁଅନ୍ତି। ¹⁴ଆଉ ଯାହା କଣ୍ଟାବୁଦା ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲା, ସେମାନେ ଏହିପରି ଲୋକ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯାଉ ଯାଉ ସଂସାରର ଚିନ୍ତା, ଧନ ଓ ସୁଖଭୋଗରେ ଚାପି ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ଫଳ କେବେ ପରିପକ୍ୱ ହୁଏ ନାହିଁ। ¹⁵ମାତ୍ର ଉତ୍ତମ ଭୂମିରେ ଥିବା ବୀଜ ସେହି ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସରଳ ଓ ଉତ୍ତମ ହୃଦୟରେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ତାହା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ରଖନ୍ତି, ଆଉ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଫଳ ଫଳନ୍ତି।

ଯେଉଁ ଆଲୋକ ଗୁପ୍ତ ରଖାଯାଇ ନ ପାରେ

¹⁶“କେହି ପ୍ରଦୀପ ଜ୍ଵଳାଇ ତାହା ପାତ୍ରରେ ଢାଙ୍କି ରଖେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଖଟ ତଳେ ରଖେ ନାହିଁ; ବରଂ ସେ ତାହା ଦୀପରୂଖା ଉପରେ ରଖେ, ଯେପରି ଭିତରକୁ ଆସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଆଲୋକ ଦେଖିପାରନ୍ତି। ¹⁷କାରଣ ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ ନାହିଁ, ଏପରି କିଛି ଗୁପ୍ତ ବିଷୟ ନାହିଁ, ଆଉ ଯାହା ଜଣା ହୋଇ ପ୍ରକାଶକୁ ଆସିବ ନାହିଁ, ଏପରି କିଛି ଗୋପନ ବିଷୟ ନାହିଁ। ¹⁸ଅତଏବ ତୁମ୍ଭେମାନେ କିପରି ଶୁଣୁଅଛ, ସେଥିପ୍ରତି ସାବଧାନ ହୁଅ; କାରଣ ଯାହାର ଅଛି, ତାହାକୁ ଅଧିକ ଦିଆଯିବ; ଆଉ ଯାହାର ନାହିଁ, ଯାହା ତାହାର ଅଛି ବୋଲି ସେ ଭାବେ, ତାହା ମଧ୍ୟ ତାହାଠାରୁ ନିଆଯିବ।”

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରିବାର

¹⁹ଯୀଶୁଙ୍କ ମାତା ଓ ଭାଇମାନେ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଲୋକସମାରୋହ ହେତୁ ତାହାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ। ²⁰ଆଉ ତାହାଙ୍କୁ କୁହାଗଲା, “ଆପଣଙ୍କ ମାତା ଓ ଆପଣଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ବାହାରେ ଠିଆ ହୋଇଅଛନ୍ତି।”

²¹କିନ୍ତୁ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହିଁ ମୋହର ମାତା ଓ ମୋହର ଭାଇ।”

ଯୀଶୁ ଝଡ଼କୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତି

²²ଦିନେ ସେ ଓ ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୋଟିଏ ନୌକାରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ହ୍ରଦର ଆର ପାରିକୁ ଯିବା।” ଅତଏବ ସେମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ।

²³ସେମାନେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ନିଦ୍ରିତ ହେଲେ। ହ୍ରଦ ଉପରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରବଳ ଝଡ଼ ଆସିଲା, ପୁଣି ନୌକା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଆଉ ସେମାନେ ବିପଦରେ ପଡ଼ିଲେ। ²⁴ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଜଗାଇ କହିଲେ, “ହେ ଗୁରୁ, ହେ ଗୁରୁ, ଆମ୍ଭେମାନେ ମଲୁ!” ସେ ଉଠି ପବନ ଓ ଉତ୍ତାଳ ଜଳକୁ ଧମକ ଦେଲେ; ସେସବୁ ଥମିଗଲା, ଆଉ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ²⁵ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିଶ୍ଵାସ କାହିଁ?” ସେମାନେ ଭୀତ ଓ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ପରସ୍ପରକୁ କହିଲେ, “ତେବେ ଏ କିଏ? ସେ ତ ପବନ ଓ ଜଳକୁ ସୁଦ୍ଧା ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତି, ଆଉ ସେସବୁ ତାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନନ୍ତି।”

ବାହିନୀରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି

²⁶ତାʼପରେ ସେମାନେ ଗାଲିଲୀର ସମ୍ମୁଖସ୍ଥ ଗରାଶୀୟମାନଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ²⁷ଯୀଶୁ ସ୍ଥଳରେ ଓହ୍ଲାନ୍ତେ ନଗରର ଜଣେ ଭୂତଗ୍ରସ୍ତ ଲୋକ ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଭେଟ ହେଲା। ବହୁ ସମୟ ଧରି ସେ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ନ ଥିଲା, ପୁଣି ଘରେ ନ ରହି ସମାଧିସ୍ଥାନରେ ବାସ କରୁଥିଲା। ²⁸ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଚିତ୍କାର କରି ତାହାଙ୍କ ଆଗରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଆଉ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ କହିଲା, “ହେ ଯୀଶୁ, ସର୍ବୋପରିସ୍ଥ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମୋʼ ସହିତ ଆପଣଙ୍କର କʼଣ ଅଛି? ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବିନତି କରୁଅଛି, ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ!” ²⁹କାରଣ ଯୀଶୁ ସେହି ଅଶୁଚି ଆତ୍ମାକୁ ଲୋକଟିଠାରୁ ବାହାରିଯିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ, ଯେଣୁ ତାହା ବାରମ୍ବାର ତାକୁ ଧରୁଥିଲା; ପୁଣି ଲୋକେ ତାକୁ ଜଗି ରଖି ଶିକୁଳି ଓ ବେଡ଼ିରେ ବାନ୍ଧୁଥିଲେ ହେଁ ସେ ସେସବୁ ଛିଣ୍ଡାଇ ଭୂତ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରାନ୍ତରକୁ ତାଡ଼ିତ ହେଉଥିଲା।

³⁰ଯୀଶୁ ତାକୁ ପଚାରିଲେ, “ତୋʼ ନାମ କଅଣ?” ସେ କହିଲା, “ବାହିନୀ,” କାରଣ ଅନେକ ଭୂତ ତାʼ ଭିତରେ ପଶିଥିଲେ।

³¹ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଗାଧ କୁଣ୍ଡକୁ ଯିବା ନିମନ୍ତେ ଆଜ୍ଞା ନ ଦେବାକୁ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ବିନତି କଲେ।

³²ସେଠାରେ ପର୍ବତ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ବୃହତ୍ ଏକ ଘୁଷୁରିପଲ ଚରୁଥିଲେ। ଭୂତମାନେ ସେହି ଘୁଷୁରିମାନଙ୍କ ଭିତରେ ପଶିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେବା ନିମନ୍ତେ ତାହାଙ୍କୁ ବିନତି କଲେ, ଆଉ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ³³ଅତଏବ ଭୂତମାନେ ସେହି ଲୋକଠାରୁ ବାହାରି ଘୁଷୁରିମାନଙ୍କ ଭିତରେ ପଶିଲେ, ପୁଣି ଘୁଷୁରିପଲ ଗଡ଼ଘସରା ଉପରୁ ଜୋରରେ ଦୌଡ଼ି ହ୍ରଦ ଭିତରେ ପଡ଼ି ବୁଡ଼ିଗଲେ।

³⁴ରାଖାଳମାନେ ତାହା ଦେଖି ପଳାଇଲେ, ଆଉ ନଗର ଓ ପଲ୍ଲୀଗ୍ରାମରେ ତାହା ଜଣାଇଲେ। ³⁵ଘଟିଥିବା ବିଷୟ ଦେଖିବାକୁ ଲୋକସମାରୋହ ବାହାରିଲା। ଯୀଶୁଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଯାହାଠାରୁ ଭୂତ ବାହାରିଯାଇଥିଲା, ସେହି ଲୋକ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ସୁସ୍ଥ ମନରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ବସିଅଛି — ଆଉ ସେମାନେ ଭୀତ ହେଲେ। ³⁶ପୁଣି ଯେଉଁମାନେ ତାହା ଦେଖିଥିଲେ, ସେହି ଭୂତଗ୍ରସ୍ତ ଲୋକ କିପରି ସୁସ୍ଥ ହେଲା, ତାହା ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ। ³⁷ତହିଁରେ ଗରାଶୀୟ ଅଞ୍ଚଳର ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାହାଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ଚାଲିଯିବା ନିମନ୍ତେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ମହାଭୀତ ହୋଇଥିଲେ। ଅତଏବ ସେ ନୌକାରେ ଚଢ଼ି ଫେରିଗଲେ। ³⁸ଯାହାଠାରୁ ଭୂତ ବାହାରିଯାଇଥିଲା, ସେହି ଲୋକ ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହିବା ନିମନ୍ତେ ବିନତି କଲା, କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ତାହାକୁ ବିଦାୟ କରି କହିଲେ,

³⁹“ତୁମ୍ଭ ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ; ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତୁମ୍ଭ ନିମନ୍ତେ ଯାହା ଯାହା କରିଅଛନ୍ତି, ତାହା କୁହ।” ତହିଁରେ ସେ ଯାଇ, ଯୀଶୁ ତାʼ ନିମନ୍ତେ ଯେତେ ବଡ଼ ବଡ଼ କର୍ମ କରିଅଛନ୍ତି, ତାହା ସମଗ୍ର ନଗରରେ ପ୍ରଚାର କଲା।

ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ସୁସ୍ଥ ଓ ଉତ୍ଥିତ

⁴⁰ଯୀଶୁ ଫେରିଆସନ୍ତେ ଲୋକସମାରୋହ ତାହାଙ୍କୁ ସ୍ଵାଗତ କଲା, କାରଣ ସମସ୍ତେ ତାହାଙ୍କ ଅପେକ୍ଷାରେ ଥିଲେ। ⁴¹ଆଉ ଦେଖ, ଯାଈରସ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯେ ସମାଜଗୃହର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଥିଲେ, ଆସି ଯୀଶୁଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ପଡ଼ି ଆପଣା ଘରକୁ ଯିବା ନିମନ୍ତେ ତାହାଙ୍କୁ ବିନତି କଲେ, ⁴²କାରଣ ତାହାଙ୍କର ବାର ବର୍ଷ ବୟସର ଗୋଟିଏ ଅଦ୍ଵିତୀୟା କନ୍ୟା ମୃତ୍ୟୁ ଶଯ୍ୟାରେ ଥିଲା। ଯୀଶୁ ଯାଉ ଯାଉ ଲୋକସମାରୋହ ତାହାଙ୍କ ଉପରେ ମାଡ଼ିପଡ଼ିଲା। ⁴³ପୁଣି ବାର ବର୍ଷ ଧରି ରକ୍ତସ୍ରାବ ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ, ଯେ ବୈଦ୍ୟମାନଙ୍କ ପଛରେ ଆପଣାର ସମସ୍ତ ଜୀବିକା ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ କେହି ତାହାକୁ ସୁସ୍ଥ କରିପାରି ନ ଥିଲା, ⁴⁴ସେ ପଛ ଆଡ଼ୁ ଆସି ତାହାଙ୍କ ବସ୍ତ୍ରର ଅଞ୍ଚଳ ଛୁଇଁଲା, ଆଉ ତକ୍ଷଣାତ୍ ତାହାର ରକ୍ତସ୍ରାବ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା।

⁴⁵ଯୀଶୁ କହିଲେ, “କିଏ ମୋତେ ଛୁଇଁଲା?” ସମସ୍ତେ ଅସ୍ଵୀକାର କରନ୍ତେ ପିତର କହିଲେ, “ହେ ଗୁରୁ, ଲୋକସମାରୋହ ଆପଣଙ୍କ ଚତୁର୍ଦିଗରେ ଜମାଟ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ମାଡ଼ିପଡ଼ୁଅଛି।”

⁴⁶କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ କହିଲେ, “କେହି ଜଣେ ମୋତେ ଛୁଇଁଲା, କାରଣ ମୋʼଠାରୁ ଶକ୍ତି ବାହାରିଗଲା ବୋଲି ମୁଁ ଅନୁଭବ କଲି।”

⁴⁷ସେ ଗୁପ୍ତ ରହିପାରିଲା ନାହିଁ ବୋଲି ଦେଖି, ସେହି ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ କମ୍ପୁ କମ୍ପୁ ଆସି ତାହାଙ୍କ ଆଗରେ ପଡ଼ିଲା, ଆଉ କି ନିମନ୍ତେ ତାହାଙ୍କୁ ଛୁଇଁଥିଲା ଓ କିପରି ତକ୍ଷଣାତ୍ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲା।

⁴⁸ଆଉ ସେ ତାହାକୁ କହିଲେ, “ଲୋ କନ୍ୟା, ତୁମ୍ଭର ବିଶ୍ଵାସ ତୁମ୍ଭକୁ ସୁସ୍ଥ କରିଅଛି; ଶାନ୍ତିରେ ଚାଲିଯାଅ।”

⁴⁹ସେ ଏହି କଥା କହୁଥିବା ସମୟରେ ସମାଜଗୃହର ଅଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କ ଘରୁ ଜଣେ ଆସି କହିଲା, “ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟା ମରିଯାଇଅଛି; ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆଉ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।”

⁵⁰କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ତାହା ଶୁଣି ତାହାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଭୟ କର ନାହିଁ; କେବଳ ବିଶ୍ଵାସ କର, ଆଉ ସେ ସୁସ୍ଥ ହେବ।”

⁵¹ଘରେ ପହଞ୍ଚି ସେ ପିତର, ଯୋହନ, ଯାକୁବ ଓ କନ୍ୟାଟିର ବାପା ଓ ମାʼ ଛଡ଼ା ଆଉ କାହାକୁ ଆପଣା ସଙ୍ଗରେ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ଦେଲେ ନାହିଁ।

⁵²ସମସ୍ତେ ତାହା ନିମନ୍ତେ କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ବିଳାପ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କହିଲେ, “କ୍ରନ୍ଦନ କର ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ମରି ନାହିଁ, କେବଳ ନିଦ୍ରିତ ହୋଇଅଛି।”

⁵³ତହିଁରେ ସେ ମରିଯାଇଅଛି ବୋଲି ଜାଣି ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ପରିହାସ କଲେ।

⁵⁴କିନ୍ତୁ ସେ ତାହାର ହାତ ଧରି ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ଡାକି କହିଲେ, “ଲୋ କନ୍ୟା, ଉଠ।”

⁵⁵ତହିଁରେ ତାହାର ଆତ୍ମା ଫେରିଆସିଲା, ଆଉ ସେ ତକ୍ଷଣାତ୍ ଉଠିଲା। ତାହାକୁ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦେବା ନିମନ୍ତେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ⁵⁶ତାହାର ପିତାମାତା ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ତାହା କାହାକୁ ନ କହିବା ନିମନ୍ତେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।