Luqo 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹Oradan koʻp oʻtmay, Iso shaharma-shahar, qishloqma-qishloq yurib, Otamizning Shohligi haqidagi Xushxabarni vaʼz qilib eʼlon qildi. Oʻn ikki shogirdi Uning yonida edi, ²yovuz ruhlardan va kasalliklardan shifo topgan baʼzi ayollar ham bor edi: ulardan yettita jin chiqib ketgan, Magdalalik deb atalgan Maryam, ³Hirodning xoʻjalik boshqaruvchisi Xuzaning xotini Yoxanna, Suzanna va yana koʻpgina ayollar — ular oʻz mol-mulklaridan Isoga va shogirdlariga koʻmak berib turardilar.

⁴Katta olomon toʻplanib, har shahardan odamlar Uning oldiga kela boshlaganda, Iso ularga bir masal aytdi:

⁵“Bir ekuvchi urugʻ sepgani chiqibdi. U urugʻ sepayotganda, baʼzi urugʻlar yoʻl chetiga tushib, oyoqosti boʻlibdi va osmon qushlari ularni choʻqib yebdi. ⁶Boshqa urugʻlar toshloq yerga tushibdi; unib chiqibdi-yu, namlik yetishmagani uchun qurib qolibdi. ⁷Baʼzilari tikanlar orasiga tushibdi, tikanlar u bilan birga oʻsib, uni boʻgʻib qoʻyibdi. ⁸Boshqa urugʻlar esa unumdor tuproqqa tushibdi, oʻsib, yuz barobar hosil beribdi.” Buni aytib, Iso baland ovoz bilan chaqirdi: “Eshitadigan qulogʻi bor odam eshitsin!”

⁹Shogirdlari Undan bu masalning maʼnosi nima ekanini soʻrashdi.

¹⁰Iso dedi: “Sizlarga Otamizning Shohligi sirlarini bilish ato etilgan, boshqalarga esa masallar beriladi, toki «koʻrib turib koʻrmasinlar, eshitib turib tushunmasinlar.»”

¹¹“Mana bu masalning maʼnosi: urugʻ — Otamizning kalomidir. ¹²Yoʻl chetiga tushganlar — kalomni eshitadiganlardir; keyin iblis kelib, ularning yuragidan kalomni olib qoʻyadi, toki ular ishonib, najot topmasinlar. ¹³Toshloq yerga tushganlar — kalomni eshitib, uni quvonch bilan qabul qiladilar, lekin ildizi yoʻq; ular bir muddat ishonadilar, sinov payti kelganda esa yuz oʻgiradilar. ¹⁴Tikanlar orasiga tushgani — bular eshitadigan, biroq oʻz yoʻllarida hayotning tashvishlari, boyligi va lazzatlari ularni boʻgʻib qoʻyadigan, hosili hech pishib yetilmaydigan kishilardir. ¹⁵Unumdor tuproqqa tushgani esa — bular kalomni halol va yaxshi qalb bilan eshitib, uni mahkam saqlaydigan va sabr-matonat bilan hosil beradigan kishilardir.”

Yashirib boʻlmaydigan nur

¹⁶“Hech kim chiroqni yoqib, uni idish bilan yopib qoʻymaydi yoki karavot tagiga qoʻymaydi; aksincha, uni chiroqpoyaga qoʻyadi, toki kirayotganlar nurni koʻrsinlar. ¹⁷Chunki oshkor boʻlmaydigan yashirin narsa yoʻq, bilinmaydigan va yorugʻlikka chiqarilmaydigan sir yoʻq. ¹⁸Shuning uchun qanday eshitayotganingizga eʼtibor bering; chunki kimda bor boʻlsa, unga yana beriladi; kimda yoʻq boʻlsa, oʻzini bor deb oʻylagan narsasi ham undan olib qoʻyiladi.”

Otamizning oilasi

¹⁹Isoning onasi va ukalari Uning oldiga kelishdi, lekin olomon tufayli Unga yeta olishmadi. ²⁰Unga xabar berishdi: “Onangiz va ukalaringiz Sizni koʻrmoqchi boʻlib, tashqarida turishibdi.”

²¹Lekin Iso ularga javob berdi: “Mening onam va ukalarim — Otamizning kalomini eshitib, unga amal qiladiganlardir.”

Iso boʻronga buyuradi

²²Bir kuni Iso shogirdlari bilan qayiqqa oʻtirdi. U ularga dedi: “Keling, koʻlning narigi tomoniga oʻtaylik.” Shunday qilib, yoʻlga tushishdi.

²³Suzib ketayotganlarida, Iso uxlab qoldi. Koʻlga qattiq boʻron tushdi; qayiq suvga toʻla boshladi va ular xavf ostida qolishdi. ²⁴Ular Uni uygʻotib: “Ustoz, Ustoz, halok boʻlyapmiz!” — deyishdi. Iso oʻrnidan turib, shamol va dahshatli toʻlqinlarni jerkib tashladi; ular tindi va havo tinchib qoldi. ²⁵Iso ulardan soʻradi: “Imoningiz qani?” Ular qoʻrqib, hayratda qolib, bir-birlariga: “U qanaqa Odam ekan? Hatto shamollarga va suvga ham buyuryapti, ular esa Unga itoat qilyapti!” — deyishdi.

Legiondan xalos boʻlgan odam

²⁶Soʻngra ular Jalila roʻparasidagi Jerasaliklar yurtiga suzib bordilar. ²⁷Iso quruqlikka chiqishi bilan, shahardan jin chalgan bir odam Uni qarshi oldi. U uzoq vaqtdan beri kiyim kiymay, uyda emas, balki qabrlar orasida yashab yurardi. ²⁸U Isoni koʻrib, qichqirib yubordi va Uning oldiga yiqilib, baland ovoz bilan: “Ey Iso, Xudoyi Taoloning Oʻgʻli, Sendan nima istaysan? Senga yolvoraman, meni qiynama!” — dedi. ²⁹Chunki Iso nopok ruhga bu odamdan chiqishni buyurgan edi. Zero, u koʻp marta bu odamni changalga olardi; uni zanjir va kishanlar bilan bogʻlab qoʻriqlasalar ham, u ularni uzib tashlar va jin tomonidan sahroga haydalardi.

³⁰Iso undan: “Isming nima?” — deb soʻradi. U: “Legion,” — dedi, chunki unga koʻplab jinlar kirgan edi.

³¹Ular Isoga yolvorib, oʻzlarini tubsiz chohga ketishga buyurmaslikni soʻrashdi.

³²Oʻsha yerda, togʻ yonbagʻrida katta choʻchqa podasi oʻtlab yurardi. Jinlar choʻchqalarga kirishga ruxsat berishini soʻrab, Isoga yolvorishdi, U esa ruxsat berdi. ³³Shunda jinlar bu odamdan chiqib, choʻchqalarga kirishdi; poda jarlikdan koʻlga qarab shiddat bilan yugurib, suvga gʻarq boʻldi.

³⁴Choʻponlar bu voqeani koʻrib, qochib ketishdi va shaharda hamda qishloqlarda bu haqda xabar berishdi. ³⁵Odamlar nima boʻlganini koʻrgani chiqishdi. Isoning oldiga kelib, jinlardan xalos boʻlgan odamni kiyingan va aqli joyida holda Isoning oyoqlari oldida oʻtirganini koʻrishdi — va ularni qoʻrquv bosdi. ³⁶Buni koʻrganlar esa jin chalgan odam qanday shifo topganini ularga aytib berishdi. ³⁷Jerasaliklar yurtidagi butun xalq Isodan oʻz yurtlaridan ketishini soʻradi, chunki ularni katta qoʻrquv qamrab olgan edi. Shunday qilib, Iso qayiqqa oʻtirib, qaytib ketdi. ³⁸Jinlar chiqib ketgan odam Iso bilan birga ketishni soʻrab yolvordi, lekin Iso uni joʻnatib yuborib, dedi:

³⁹“Uyingga qayt va Otamiz sen uchun qanday ulugʻ ishlar qilganini soʻzlab ber.” U ketib, Iso oʻzi uchun qanday ulugʻ ishlar qilganini butun shahar boʻylab eʼlon qildi.

Imon bilan shifo topib tirilish

⁴⁰Iso qaytib kelganda, olomon Uni xursandchilik bilan kutib oldi, chunki ularning hammasi Uni kutib turgan edi. ⁴¹Yoir ismli bir odam, sinagoga boshligʻi, kelib Isoning oyoqlari oldiga yiqildi va Uni oʻz uyiga kelishini soʻrab yolvordi, ⁴²chunki uning oʻn ikki yoshlardagi yolgʻiz qizi oʻlim toʻshagida yotardi. Iso ketayotganda, olomon Uni har tomondan qisib borardi. ⁴³Oʻn ikki yildan beri qon ketishidan azob chekayotgan bir ayol bor edi; u butun bor-budini tabiblarga sarflagan, lekin hech kim uni davolay olmagan edi. ⁴⁴U Isoning orqasidan kelib, Uning toʻni etagiga qoʻl tekkizdi, shu zahoti qon ketishi toʻxtadi.

⁴⁵Iso: “Menga kim qoʻl tekkizdi?” — dedi. Hamma inkor qilgach, Butrus: “Ustoz, olomon atrofingizni oʻrab, Sizni qisib turibdi-ku,” — dedi.

⁴⁶Lekin Iso: “Kimdir Menga qoʻl tekkizdi, chunki Mendan qudrat chiqib ketganini sezdim,” — dedi.

⁴⁷Ayol yashirinib qololmasligini koʻrib, titragan holda kelib, Uning oldiga yiqildi va nima uchun Unga qoʻl tekkizganini hamda qanday qilib shu zahoti shifo topganini hammaning oldida aytib berdi.

⁴⁸Iso unga: “Qizim, imoning seni sogʻaytirdi; tinch-omon ketaver,” — dedi.

⁴⁹Iso hali gapirib turganida, sinagoga boshligʻining uyidan kelgan kimdir: “Qizing vafot etdi; endi Ustozni ovora qilma,” — dedi.

⁵⁰Lekin Iso buni eshitib, unga javob berdi: “Qoʻrqma; faqat ishon, shunda qizing najot topadi.”

⁵¹Uyga yetib kelgach, Iso Butrus, Yuhanno, Yoqub hamda qizning ota-onasidan boshqa hech kimni Oʻzi bilan ichkariga kirgizmadi.

⁵²Hamma qiz uchun yigʻlab, motam tutardi, lekin Iso: “Yigʻlamanglar, u oʻlgani yoʻq, faqat uxlayapti,” — dedi.

⁵³Ular esa qizning oʻlganini bilib, Iso ustidan kulishdi.

⁵⁴Lekin Iso qizning qoʻlidan ushlab: “Bolam, oʻrningdan tur!” — deb chaqirdi.

⁵⁵Qizning ruhi qaytib keldi va u shu zahoti oʻrnidan turdi. Iso unga yegani biror narsa berishni buyurdi. ⁵⁶Qizning ota-onasi hayratda qolishdi, lekin Iso ularga boʻlgan voqeani hech kimga aytmaslikni buyurdi.