Luqo 9 FHB Father's Heart Bible™

9-bob.

9 ¹Iso oʻn ikki shogirdini chaqirib, ularga barcha jinlar ustidan kuch-qudrat va hokimiyat berdi, kasalliklarni tuzatish qudratini ato etdi. ²Soʻng ularni Otamizning Shohligini eʼlon qilish va bemorlarni tuzatish uchun yubordi.

³U ularga dedi: “Yoʻlga hech narsa olmanglar: na hassa, na xalta, na non, na pul; har biringiz ikkita koʻylak ham olmanglar. ⁴Qaysi uyga kirsangizlar, oʻsha yerda qolinglar va oʻsha yerdan yoʻlga chiqinglar. ⁵Qaysi joyda sizlarni qabul qilishmasa, oʻsha shahardan chiqayotganingizda ularga qarshi guvohlik boʻlsin, deb oyogʻingizdagi changni qoqib tashlanglar.”

⁶Shunday qilib, ular yoʻlga chiqib, qishloqma-qishloq yurib, xushxabarni eʼlon qilib, hamma yerda bemorlarni tuzatib yurishdi.

⁷Yuzboshi Hirod yuz berayotgan hamma narsani eshitib, dovdirab qoldi; chunki baʼzilar: “Yahyo oʻlimdan tirilibdi”, deyishardi, ⁸boshqalar: “Ilyos zohir boʻlibdi”, yana boshqalari esa: “Qadimgi paygʻambarlardan biri tirilibdi”, deyishardi. ⁹Hirod: “Yahyoning boshini men oldirib tashlagan edim-ku. Men bunday gaplarni eshitayotgan bu Odam kim ekan?” — dedi va Uni koʻrishga intilib yurdi.

Besh non besh ming kishini toʻydiradi

¹⁰Havoriylar qaytib kelganlarida, qilgan hamma ishlarini Isoga aytib berishdi. U ularni olib, Baytsayda degan shaharga alohida chekindi. ¹¹Lekin xaloyiq buni bilib, Uning orqasidan ergashdi. U ularni qabul qilib, ularga Otamizning Shohligi haqida soʻzladi va shifoga muhtoj boʻlganlarni tuzatdi. ¹²Kun kech boʻlayotganda, oʻn ikki shogird Uning oldiga kelib dedi: “Xaloyiqni joʻnatgin, ular atrofdagi qishloq va ovullarga borib, tunaydigan joy va ovqat topsinlar; chunki biz bu yerda xilvat bir joydamiz.”

¹³U esa: “Ularga ovqat beradigan oʻzlaringiz”, — dedi. Ular: “Bizda beshta non va ikkita baliqdan boshqa hech narsa yoʻq; borib, bu butun xaloyiqqa ovqat sotib olmasak boʻlmaydi”, — deyishdi.

¹⁴Chunki u yerda besh mingtacha erkak kishi bor edi. U shogirdlariga: “Ularni ellik kishidan boʻlib oʻtqazinglar”, — dedi.

¹⁵Ular shunday qilib, hammani oʻtqazishdi. ¹⁶U beshta non bilan ikkita baliqni olib, osmonga qaradi va ularga baraka berib, sindirdi-da, xaloyiqqa tortish uchun shogirdlariga uzataverdi. ¹⁷Hamma yeb toʻydi; ortib qolgan boʻlaklardan oʻn ikki savat toʻldi.

Men kimman, deb aytasizlar?

¹⁸Bir kuni Iso yolgʻiz ibodat qilayotganda, shogirdlari ham yaqinida edi. U ulardan: “Xaloyiq Meni kim deb aytadi?” — deb soʻradi.

¹⁹Ular javob berishdi: “Suvga choʻmdiruvchi Yahyo deyishadi. Baʼzilar Ilyos, yana baʼzilari esa qadimgi paygʻambarlardan biri tirilibdi, deyishadi.”

²⁰“Sizlar-chi, Meni kim deb aytasizlar?” — deb soʻradi U. Butrus javob berdi: “Otamizning Masihi.” ^a a v20 Butrus Isoni “Otamizning Masihi” deb atar ekan, Uni Ota yuborgan Moylangan Zot deb tan oladi — Oʻzini yuborgan Otadan farqli oʻlaroq, Oʻgʻil deb eʼtirof etadi.

Inson Oʻgʻli azob chekishi kerak

²¹Iso ularni qattiq ogohlantirib, buni hech kimga aytmasliklarini buyurdi.

²²U dedi: “Inson Oʻgʻli koʻp azob chekishi, oqsoqollar, oliy ruhoniylar va ilm peshvolari tomonidan rad etilishi, oʻldirilishi va uchinchi kuni tirilishi kerak.”

²³Soʻng U hammaga dedi: “Kim Mening orqamdan yurmoqchi boʻlsa, oʻzidan voz kechsin, har kuni oʻz xochini koʻtarib, Menga ergashsin. ²⁴Chunki kim oʻz jonini saqlab qolmoqchi boʻlsa, uni yoʻqotadi; kim Men uchun oʻz jonini yoʻqotsa, uni saqlab qoladi. ²⁵Axir, inson butun dunyoni qoʻlga kiritsa-yu, oʻzini yoʻqotsa yoki boy bersa, bundan unga ne naf? ²⁶Kim Mendan va Mening soʻzlarimdan uyalsa, Inson Oʻgʻli ham Oʻz ulugʻvorligida, Otaning va muqaddas farishtalarning ulugʻvorligida kelganida undan uyaladi. ²⁷Lekin sizlarga chinini aytay: bu yerda turganlardan baʼzilari Otamizning Shohligini koʻrmaguncha oʻlimni totib koʻrmaydilar.”

Ota Oʻz Oʻgʻlini ulugʻlaydi

²⁸Bu soʻzlardan sakkiz kuncha keyin, Iso Butrus, Yuhanno va Yoqubni olib, ibodat qilish uchun togʻ ustiga chiqdi. ²⁹U ibodat qilayotganda, yuzining qiyofasi oʻzgardi, kiyimi esa koʻz qamashtirar darajada oppoq boʻldi. ³⁰Mana, ikki kishi U bilan soʻzlashib turardi — bular Muso va Ilyos edi. ³¹Ular ulugʻvorlik ichida zohir boʻlib, Uning Quddusda tez orada amalga oshiradigan dunyodan koʻchib ketishi haqida soʻzlashardi.

³²Butrus va uning hamrohlari uyquga toladi; batamom uygʻonganlarida, Uning ulugʻvorligini va U bilan turgan ikki kishini koʻrishdi. ³³Ular Isoning oldidan ketayotganlarida, Butrus Unga dedi: “Ustoz, bu yerda boʻlganimiz yaxshi. Keling, uchta chayla quraylik — bittasi Senga, bittasi Musoga, bittasi Ilyosga.” U nima deyayotganini oʻzi ham bilmasdi.

³⁴U shunday deyayotganda, bir bulut kelib, ularni soya bilan qopladi; bulutga kirganlarida ular qoʻrqib ketishdi.

³⁵Bulut ichidan bir ovoz keldi: “Bu Mening Oʻgʻlim, Mening tanlagan Zotim — Unga quloq solinglar!” ^b b v35 Oʻzgarish onida Otaning Oʻz ovozi Isoni “Mening Oʻgʻlim, Mening tanlagan Zotim” deb ataydi — Ota koʻngli xush boʻlgan oʻsha Oʻgʻil endi ulugʻvorlikda namoyon boʻladi.

³⁶Ovoz tingach, Iso yolgʻiz qoldi. Shogirdlar jim turishdi va oʻsha kunlarda koʻrganlarini hech kimga aytishmadi.

Otaning oʻgʻli zulmatdan xalos boʻladi

³⁷Ertasi kuni ular togʻdan tushib kelganlarida, katta bir xaloyiq Uni qarshi oldi. ³⁸Xaloyiq orasidan bir kishi baqirib dedi: “Ustoz, oʻtinaman, oʻgʻlimga bir qarab qoʻy, chunki u mening yolgʻiz farzandim. ³⁹Uni bir ruh chalib qoladi, u esa birdan qichqirib yuboradi; ruh uni ogʻzidan koʻpik kelguncha tirishtiradi va uni ezib, zoʻrgʻa qoʻyib yuboradi. ⁴⁰Shogirdlaringdan buni quvib chiqarishni yolvorib soʻragan edim, lekin ular quvib chiqara olishmadi.”

⁴¹Iso javob berdi: “Ey imonsiz va buzuq avlod, qachongacha sizlar bilan boʻlib, sizlarga chidayman? Oʻgʻlingni bu yerga olib kel.”

⁴²Bola kelayotganda, jin uni yerga urib, tirishtirib tashladi. Lekin Iso nopok ruhni jerkib, bolani tuzatdi va otasiga qaytarib berdi.

Inson Oʻgʻli tutib beriladi

⁴³Hamma Otamizning buyukligidan hayratda qoldi. Iso qilgan har bir ishdan hamma hayron boʻlib turganda, U shogirdlariga dedi:

⁴⁴“Bu soʻzlarni qulogʻingizga quyib olinglar: Inson Oʻgʻli tez orada odamlar qoʻliga tutib beriladi.”

⁴⁵Lekin ular bu soʻzni tushunishmadi — u ulardan yashirilgan edi, shuning uchun uni anglay olishmadi — va bu haqda Undan soʻrashga qoʻrqishdi.

⁴⁶Oralarida: kim ulardan kattaroq, degan tortishuv chiqdi. ⁴⁷Lekin Iso ularning yuraklaridagi oʻylarni bilib, bir bolani olib, Oʻz yoniga turgʻizdi-da,

⁴⁸ularga dedi: “Kim bu bolani Mening nomimdan qabul qilsa, Meni qabul qiladi; kim Meni qabul qilsa, Meni yuborganni qabul qiladi. Chunki hammangizning oranggizda eng kichik boʻlgan — ana oʻsha buyukdir.”

⁴⁹Yuhanno dedi: “Ustoz, biz bir kishini Sening nomingdan jinlarni quvayotganini koʻrdik va uni toʻxtatmoqchi boʻldik, chunki u biz bilan birga ergashmaydi.”

⁵⁰Iso unga: “Uni toʻxtatmanglar”, — dedi, — “chunki kim sizlarga qarshi boʻlmasa, u sizlar tomonda.”

Iso Quddusga yuz buradi

⁵¹Uning osmonga koʻtarilish kunlari yaqinlashganda, Iso qatʼiy ahd bilan Quddusga borish uchun yuz burdi. ⁵²U Oʻz oldidan xabarchilar yubordi. Ular borib, U uchun hozirlik koʻrish maqsadida bir samariyalik qishlogʻiga kirishdi, ⁵³lekin u yerning aholisi Uni qabul qilmadi, chunki U Quddus tomon yoʻl olgan edi. ⁵⁴Buni koʻrib, shogirdlari Yoqub bilan Yuhanno dedi: “Rabbim, ularni yoʻq qilish uchun osmondan olov tushishini buyurishimizni istaysanmi?”

⁵⁵Lekin U ularga oʻgirilib, dakki berdi. ⁵⁶Soʻng ular boshqa bir qishloqqa yoʻl olishdi.

Isoga ergashishning bahosi

⁵⁷Ular yoʻldan borayotganlarida, bir kishi Unga dedi: “Qayerga borsang, orqangdan ergashaman.”

⁵⁸Iso dedi: “Tulkilarning ini bor, osmondagi qushlarning uyasi bor, lekin Inson Oʻgʻlining bosh qoʻyadigan joyi ham yoʻq.”

⁵⁹Boshqa bir kishiga esa: “Menga ergash”, — dedi. U javob berdi: “Rabbim, avval borib, otamni dafn etishimga ruxsat ber.”

⁶⁰Lekin Iso unga dedi: “Oʻliklar oʻz oʻliklarini dafn etaversin; sen esa borib, Otamizning Shohligini eʼlon qil.”

⁶¹Yana bir kishi ham dedi: “Rabbim, orqangdan ergashaman, lekin avval uyimdagilar bilan xayrlashishimga ruxsat ber.”

⁶²Iso javob berdi: “Omochga qoʻl urib, orqasiga qaragan hech kim Otamizning Shohligiga loyiq emas.”