Lukas 9 FHB Father's Heart Bible™

Hoofstuk 9.

9 ¹Jesus het die twaalf bymekaargeroep en vir hulle krag en gesag gegee oor al die demone en om siektes te genees. ²En hy het hulle uitgestuur om die koninkryk van ons Vader te verkondig en die siekes gesond te maak.

³Hy het vir hulle gesê: “Moenie iets vir die pad saamneem nie: geen kierie, sak, brood of geld nie, en moenie elkeen twee hemde saamneem nie. ⁴In watter huis julle ook al ingaan, bly daar, en vertrek van daar af. ⁵Waar hulle julle nie wil verwelkom nie, skud die stof van julle voete af wanneer julle daardie dorp verlaat, as ’n getuienis teen hulle.”

⁶Hulle het toe vertrek en van dorp tot dorp gegaan, terwyl hulle die goeie nuus verkondig en oral gesond gemaak het.

⁷Herodes die viervors het gehoor van alles wat gebeur, en hy was verward, omdat sommige gesê het Johannes is uit die dood opgewek, ⁸ander dat Elia verskyn het, en nog ander dat een van die profete van ouds opgestaan het. ⁹Herodes het gesê: “Ek het Johannes onthoof—wie is hierdie man oor wie ek sulke dinge hoor dan?” En hy het aanhou soek om hom te sien.

Vyf brode voed vyfduisend

¹⁰Toe die apostels terugkom, het hulle vir Jesus alles vertel wat hulle gedoen het. Hy het hulle saamgeneem en hom in die afsondering teruggetrek na ’n dorp met die naam Betsaida. ¹¹Maar die skare het dit uitgevind en hom gevolg. Hy het hulle verwelkom, met hulle oor die koninkryk van ons Vader gepraat, en dié wat dit nodig gehad het, gesond gemaak. ¹²Toe die dag ten einde loop, het die twaalf na hom toe gekom en vir hom gesê: “Stuur die skare weg sodat hulle verblyf en kos in die dorpies en die platteland rondom ons kan kry—ons is hier op ’n afgeleë plek.”

¹³Hy het gesê: “Gee julle vir hulle iets om te eet.” Hulle het gesê: “Ons het net vyf brode en twee visse—tensy ons gaan kos koop vir hierdie hele skare.”

¹⁴Daar was naamlik omtrent vyfduisend mans. Hy het vir sy dissipels gesê: “Laat hulle in groepe van omtrent vyftig elk sit.”

¹⁵Hulle het so gemaak en almal laat sit. ¹⁶Hy het die vyf brode en twee visse geneem, na die hemel opgekyk, hulle geseën en gebreek, en dit toe aanhou gee vir die dissipels om aan die skare voor te sit. ¹⁷Almal het geëet en versadig geword; die oorskiet stukke het twaalf mandjies gevul.

Wie sê julle is ek?

¹⁸Op ’n keer, terwyl hy alleen gebid het met sy dissipels naby, het Jesus hulle gevra: “Wie sê die skare is ek?”

¹⁹Hulle het geantwoord: “Johannes die Doper. Ander sê Elia. Nog ander, dat ’n ou profeet opgestaan het.”

²⁰“Maar wie sê julle is ek?” het hy gevra. Petrus het geantwoord: “Die Christus van ons Vader.” ^a a v20 Wanneer Petrus Jesus “die Christus van ons Vader” noem, bely hy Jesus as die Gesalfde wat deur die Vader gestuur is—die Seun wat onderskei word van die Vader wat hom gestuur het.

Die Seun van die mens moet ly

²¹Jesus het hulle streng gewaarsku en hulle beveel om dit vir niemand te vertel nie,

²²en gesê: “Die Seun van die mens moet baie ly en deur die ouderlinge, die leierpriesters en die skrifgeleerdes verwerp word, en doodgemaak word, en op die derde dag opgewek word.”

²³Toe sê hy vir hulle almal: “Wie agter my aan wil kom, moet homself verloën en elke dag sy kruis opneem en my volg. ²⁴Want wie van plan is om sy lewe te red, sal dit verloor, maar wie sy lewe ter wille van my verloor, sal dit red. ²⁵Want wat baat dit iemand as hy die hele wêreld wen, maar homself verloor of prysgee? ²⁶Wie hom vir my en my woorde skaam, vir hom sal die Seun van die mens hom skaam wanneer hy kom in sy eie heerlikheid en die heerlikheid van die Vader en die heilige engele. ²⁷Maar dit verseker ek julle, sommige wat hier staan, sal die dood nie smaak voordat hulle die koninkryk van ons Vader sien nie.”

Die Vader verheerlik sy Seun

²⁸Omtrent agt dae ná hierdie woorde het Jesus vir Petrus, Johannes en Jakobus geneem en met ’n berg opgegaan om te bid. ²⁹Terwyl hy gebid het, het die voorkoms van sy gesig verander, en sy klere het skitterwit geword. ³⁰En daar was twee mans wat met hom gepraat het—Moses en Elia, ³¹wat in heerlikheid verskyn het en oor sy heengaan gepraat het, wat hy op die punt was om in Jerusalem te vervul.

³²Petrus en sy metgeselle was swaar van die slaap; toe hulle heeltemal wakker was, het hulle sy heerlikheid gesien en die twee mans wat by hom gestaan het. ³³Terwyl hulle van hom af weggaan, het Petrus vir Jesus gesê: “Meester, dit is goed dat ons hier is. Kom ons maak drie hutte—een vir u, een vir Moses, een vir Elia.” Hy het nie geweet wat hy sê nie.

³⁴Terwyl hy praat, het ’n wolk gekom en hulle met ’n skaduwee oordek; toe hulle daarin ingaan, was hulle bang.

³⁵’n Stem uit die wolk het gesê: “Dit is my Seun, my Uitverkorene—luister na hom!” ^b b v35 By die verheerliking noem die Vader se eie stem Jesus “my Seun, my Uitverkorene”—dieselfde Seun in wie die Vader behae skep, nou in heerlikheid geopenbaar.

³⁶Toe die stem ophou, is Jesus alleen gevind. Hulle het stil gebly en in daardie dae vir niemand vertel wat hulle gesien het nie.

’n Vader se seun word van duisternis bevry

³⁷Die volgende dag, toe hulle van die berg afkom, het ’n groot skare hom tegemoetgekom. ³⁸’n Man uit die skare het geroep: “Leermeester, kyk asseblief na my seun, want hy is my enigste kind. ³⁹’n Gees gryp hom, en skielik skreeu hy; dit laat hom stuiptrek totdat hy skuim, en dit wil hom skaars verlaat terwyl dit hom toetakel. ⁴⁰Ek het u dissipels gesmeek om dit uit te dryf, maar hulle kon nie.”

⁴¹Jesus het geantwoord: “Wantrouige, verdraaide geslag, hoe lank moet ek by julle bly en julle verdra? Bring jou seun hierheen.”

⁴²Terwyl die seun aankom, het die demoon hom neergegooi en laat stuiptrek. Maar Jesus het die onrein gees bestraf, die seun gesond gemaak en hom aan sy vader teruggegee.

Die Seun van die mens sal oorgelewer word

⁴³Almal was verstom oor ons Vader se majesteit. Terwyl almal verwonderd was oor alles wat Jesus gedoen het, het hy vir sy dissipels gesê:

⁴⁴“Bêre hierdie woorde in julle ore: die Seun van die mens sal binnekort in mense se hande oorgelewer word.”

⁴⁵Maar hulle het nie hierdie woord verstaan nie—dit was vir hulle verberg sodat hulle dit nie kon begryp nie—en hulle was bang om hom daaroor te vra.

⁴⁶Toe het daar onder hulle ’n woordewisseling ontstaan oor wie van hulle die grootste is. ⁴⁷Maar Jesus, wat die gedagtes van hulle harte geken het, het ’n kind geneem en hom langs homself laat staan,

⁴⁸en vir hulle gesê: “Wie hierdie kind in my naam ontvang, ontvang my, en wie my ontvang, ontvang hom wat my gestuur het. Want wie die geringste onder julle almal is—dié een is groot.”

⁴⁹Johannes het gesê: “Meester, ons het iemand gesien wat in u naam demone uitdryf, en ons het probeer om hom te keer, omdat hy nie saam met ons volg nie.”

⁵⁰“Moenie hom keer nie,” het Jesus vir hom gesê, “want wie nie teen julle is nie, is vir julle.”

Jesus rig sy gesig na Jerusalem toe

⁵¹Toe die dae nader kom dat hy na die hemel opgeneem sou word, het Jesus vasberade sy gesig gerig om na Jerusalem toe te gaan. ⁵²Hy het boodskappers voor hom uit gestuur. Hulle het gegaan en ’n Samaritaanse dorp binnegegaan om vir hom voor te berei, ⁵³maar die mense daar het hom nie verwelkom nie, omdat hy op pad was na Jerusalem toe. ⁵⁴Toe die dissipels Jakobus en Johannes dit sien, het hulle gesê: “Here, wil u hê ons moet vuur uit die hemel afroep om hulle te verteer?”

⁵⁵Maar hy het omgedraai en hulle bestraf. ⁵⁶En hulle het na ’n ander dorp toe gegaan.

Die prys om Jesus te volg

⁵⁷Terwyl hulle met die pad loop, het iemand vir hom gesê: “Ek sal u volg waarheen u ook al gaan.”

⁵⁸Jesus het gesê: “Jakkalse het gate, voëls van die hemel het neste, maar die Seun van die mens het geen plek om sy kop neer te lê nie.”

⁵⁹Vir ’n ander een het hy gesê: “Volg my.” Hy het geantwoord: “Here, laat my eers my vader gaan begrawe.”

⁶⁰Maar Jesus het vir hom gesê: “Laat die dooies hulle eie dooies begrawe, maar gaan verkondig jy die koninkryk van ons Vader.”

⁶¹Nog een het ook gesê: “Ek sal u volg, Here, maar laat my eers totsiens sê vir dié by my huis.”

⁶²Jesus het geantwoord: “Niemand wat sy hand aan die ploeg slaan en terugkyk, is geskik vir die koninkryk van ons Vader nie.”