لوقا 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹عيسىٰ دولس واړه راوغوښتل او هغوئ ته يې په ټولو بدروحونو باندې طاقت او اِختيار ورکړو او د ناروغيو د روغولو هم. ²بيا يې هغوئ ولېږل چې د زمونږ پلار بادشاهى اِعلان کړى او ناجوړه خلق روغ کړى.

³هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”د سفر دپاره هېڅ شے مۀ اخلئ، نۀ امسا، نۀ کڅوړه، نۀ ډوډۍ، نۀ روپۍ او نۀ دې هر يو دوه کميسونه اخلى. ⁴په کوم کور کښې چې ننوځئ، هم هلته اوسئ او هم له هغه ځايه روان شئ. ⁵او چرته چې خلق تاسو ته ښۀ راغلاست نۀ وائى، نو کله چې د هغه ښار نه روانيږئ، د خپلو پښو دوړه هم جهار کړئ چې د هغوئ خلاف ګواهى شى.“

⁶نو هغوئ روان شول او کلى په کلى ګرځېدل، خوشخبرى يې اِعلانوله او هر ځائ يې خلق روغول.

⁷کله چې هيروديس حاکم دا ټول څۀ چې کېدل واورېدل، نو حيران شو، ځکه چې ځنو وئيل چې يحيىٰ د مړو نه راژوندے شوے دے، ⁸ځنو وئيل چې الياس ښکاره شوے دے او نورو وئيل چې د پخوانو نبيانو نه يو راژوندے شوے دے. ⁹خو هيروديس ووئيل چې، ”ما د يحيىٰ سر پرې کړو، نو دا څوک دے چې د هغۀ په حقله داسې خبرې اورم؟“ نو هغه د هغۀ د ليدلو هڅه کوله.

پينځۀ ډوډۍ پينځۀ زره خلق موړوى

¹⁰کله چې رسولان بيرته راغلل، نو عيسىٰ ته يې هر څۀ چې کړى وُو ووئيل. نو هغۀ هغوئ واخستل او يوازې بيت صيدا نومې يو ښار ته لاړلو. ¹¹خو خلقو خبر ومُوندلو او د هغۀ پسې روان شول. هغۀ هغوئ ته ښۀ راغلاست ووئيلو او د زمونږ پلار بادشاهۍ په حقله يې ورته وفرمائيل او کوم چې ناجوړه وُو هغه يې روغ کړل. ¹²کله چې ورځ ختمېدله، نو دولس واړه راغلل او هغۀ ته يې ووئيل چې، ”دې ګڼې ګوڼې ته اِجازت ورکړه چې چارچاپيره کلو او ګاوُونو ته لاړ شى او ځائ او ډوډۍ ومومى، ځکه چې مونږ دلته په يو ويران ځائ کښې يُو.“

¹³هغۀ ورته وفرمائيل چې، ”تاسو هغوئ ته د خوراک دپاره څۀ ورکړئ.“ هغوئ ووئيل چې، ”زمونږ سره صرف پينځۀ ډوډۍ او دوه کبان دى، کۀ نه نو مونږ لاړ شُو او د دې ټولو خلقو دپاره خوراک رانيسُو.“

¹⁴ځکه چې هلته شاوخوا پينځۀ زره سړى وُو. نو هغۀ خپلو مريدانو ته وفرمائيل چې، ”په شاوخوا پنځوس پنځوس کسانو کښې يې کښېنوئ.“

¹⁵هغوئ همداسې وکړل او ټول يې کښېنول. ¹⁶هغۀ پينځۀ ډوډۍ او دوه کبان واخستل، آسمان طرف ته يې وکتل، برکت يې ورکړو، مات يې کړل او بيا يې مريدانو ته ورکول چې خلقو ته يې ووېشى. ¹⁷ټولو وخوړل او موړ شول او د پاتو ټوټو دولس ټوکرۍ ډکې شوې.

تاسو وايئ چې زۀ څوک يم؟

¹⁸يو وخت، کله چې عيسىٰ يوازې دُعا کوله او مريدان يې ورسره وُو، نو هغۀ له يې پوښتنه وکړه چې، ”خلق وائى چې زۀ څوک يم؟“

¹⁹هغوئ جواب ورکړو چې، ”يحيىٰ بپتسمه ورکوونکے. ځنې وائى چې الياس. او نور وائى چې د پخوانو نبيانو نه يو راژوندے شوے دے.“

²⁰هغۀ ووئيل چې، ”خو تاسو وايئ چې زۀ څوک يم؟“ پطروس جواب ورکړو چې، ”د زمونږ پلار مسيح.“ ^a a v20 کله چې پطروس عيسىٰ ته ”د زمونږ پلار مسيح“ وائى، نو هغه عيسىٰ د هغه مسح شوى په توګه اِقرار کوى چې د پلار له خوا رالېږلے شوے دے، يعنې زوئ چې د هغه پلار نه بېل دے چې هغه يې رالېږلے دے.

اِبن آدم ته تکليف ورکول ضرورى دى

²¹عيسىٰ هغوئ ته سخته تنبيه وکړه او حُکم يې ورکړو چې دا خبره چا ته ونۀ وائى،

²²او ويې فرمائيل چې، ”اِبن آدم ته ضرورى ده چې ډېر تکليفونه وګالى او د مشرانو، د مشرانو کاهنانو او د عالمانو له خوا رد کړې شى او قتل کړې شى او په دريمه ورځ راژوندے کړې شى.“

²³بيا هغۀ هغوئ ټولو ته وفرمائيل چې، ”کۀ څوک زما پسې راتلل غواړى، نو خپل ځان دې اِنکار کړى او هره ورځ دې خپل سولۍ واخلى او زما پيروى دې کوى. ²⁴ځکه څوک چې خپل ژوند بچ کول غواړى، هغه به يې ضائع کړى، خو څوک چې زما په خاطر خپل ژوند ضائع کړى، هغه به يې بچ کړى. ²⁵ځکه څۀ فائده ده کۀ څوک ټوله دُنيا ومومى، خو خپل ځان ضائع يا بربادوى؟ ²⁶څوک چې زما او زما د خبرو نه شرميږى، نو اِبن آدم به هم د هغۀ نه هغه وخت شرمېږى کله چې هغه په خپله لوئۍ او د پلار او د پاکو فرښتو په لوئۍ کښې راشى. ²⁷خو زۀ تاسو ته رښتيا وايم چې ځنې له دې هغه کسانو نه چې دلته ولاړ دى، تر هغې به مرګ ونۀ څکى ترڅو چې د زمونږ پلار بادشاهى ونۀ وينى.“

پلار خپل زوئ ته لوئى ورکوى

²⁸د دې خبرو نه شاوخوا اته ورځې پس، عيسىٰ پطروس، يوحنا او يعقوب واخستل او د دُعا دپاره يو غر ته وختلو. ²⁹کله چې هغۀ دُعا کوله، نو د هغۀ د مخ شکل بدل شو او جامې يې زرق برق سپينې شوې. ³⁰او دوه سړى ورسره خبرې کولې، موسىٰ او الياس، ³¹چې په لوئۍ کښې ښکاره شول او د هغۀ د رخصتۍ په حقله يې خبرې کولې کومه چې هغۀ په يروشلم کښې پوره کول وه.

³²پطروس او د هغۀ ملګرى د خوب نه بوج شوى وُو، خو کله چې پوره ويښ شول، نو د هغۀ لوئى يې وليدله او هغه دوه سړى هم چې د هغۀ سره ولاړ وُو. ³³کله چې هغوئ د هغۀ نه بېلېدل، نو پطروس عيسىٰ ته ووئيل چې، ”اُستاذه، ښۀ ده چې مونږ دلته يُو. راځه چې درې کوډلې جوړې کړُو، يوه ستا دپاره، يوه د موسىٰ دپاره او يوه د الياس دپاره.“ هغۀ ته پته نۀ وه چې هغه څۀ وائى.

³⁴هغۀ لا دا خبرې کولې چې يوه ورېځ راغله او په خپل سيورى کښې يې هغوئ پټ کړل او کله چې ورېځ کښې ننوتل، نو ويرېدل.

³⁵د ورېځ نه يو آواز راغلو چې، ”دا زما زوئ دے، زما غوره کړے شوے، د هغۀ خبره واورئ!“ ^b b v35 د بدلون پر وخت پلار په خپل آواز عيسىٰ ته ”زما زوئ، زما غوره شوے“ وائى، يعنې هم هغه زوئ چې پلار پرې خوشحاليږى، چې اوس په لوئۍ کښې څرګند شوے دے.

³⁶کله چې آواز ختم شو، نو عيسىٰ يوازې وموندلے شو. هغوئ چُپ پاتې شول او په هغه ورځو کښې يې چا ته ونۀ وئيل چې څۀ يې ليدلى وُو.

د يو پلار زوئ د تيارې نه خلاص شو

³⁷بله ورځ، کله چې هغوئ د غر نه راکوز شول، نو يوه ستره ګڼه ګوڼه د هغۀ سره مخامخ شوه. ³⁸د ګڼې ګوڼې نه يو سړى چغه کړه چې، ”اُستاذه، مهربانى وکړه زما زوئ ته وګوره، ځکه چې دا زما يوازينے بچے دے. ³⁹يو روح يې نيسى او ناڅاپه چغه وهى او داسې يې ور ګرځوى چې کوپرے ترې راوځى، او په زور يې پرېږدى او هغه ماتوى. ⁴⁰ما ستا مريدانو ته منت وکړو چې هغه وباسى، خو هغوئ ونۀ شو کولے.“

⁴¹عيسىٰ جواب ورکړو چې، ”اے بې اعتباره او کږې نسله، تر کومه وخته به زۀ له تاسو سره اوسم او تاسو برداشت کوم؟ خپل زوئ دلته راوله.“

⁴²کله چې هلک راتلو، نو بدروح هغه وغورزولو او ور يې وګرځولو. خو عيسىٰ ناپاک روح ته جهار وکړو، هلک يې روغ کړو او خپل پلار ته يې ورکړو.

اِبن آدم به حواله کړې شى

⁴³ټول د زمونږ پلار په لوئۍ حيران شول. او کله چې هر څوک په هر هغه څۀ حيران وُو چې عيسىٰ کول، نو هغۀ خپلو مريدانو ته وفرمائيل چې،

⁴⁴”دا خبرې په خپلو غوږونو کښې ساتئ، اِبن آدم به ډېر زر د اِنسانانو لاسونو ته حواله کړې شى.“

⁴⁵خو هغوئ دا خبره پوهه نۀ شول، دا د هغوئ نه پټه وه چې هغوئ پرې پوهه نۀ شى، او هغوئ ويرېدل چې د دې په حقله ترې پوښتنه وکړى.

⁴⁶اوس د هغوئ په مينځ کښې يوه جګړه پېدا شوه چې د هغوئ نه ستر څوک دے. ⁴⁷خو عيسىٰ د هغوئ د زړونو خيالونه وپېژندل، نو يو ماشوم يې راونيولو او د ځان سره يې ودرولو،

⁴⁸او هغوئ ته يې وفرمائيل چې، ”څوک چې دا ماشوم زما په نوم قبول کړى، هغه ما قبلوى او څوک چې ما قبلوى، هغه هغه قبلوى چې زۀ يې رالېږلے يم. ځکه چې د تاسو ټولو نه کوچنے څوک دے، هم هغه ستر دے.“

⁴⁹يوحنا ووئيل چې، ”اُستاذه، مونږ يو څوک وليدو چې ستا په نوم يې بدروحونه ويستلې او مونږ هغه منع کولو، ځکه چې هغه زمونږ سره پيروى نۀ کوى.“

⁵⁰عيسىٰ هغۀ ته وفرمائيل چې، ”هغه مۀ منع کوئ، ځکه چې څوک چې ستاسو خلاف نۀ دے، هغه ستاسو په طرف دے.“

عيسىٰ د يروشلم طرف ته مخ وګرځولو

⁵¹کله چې هغه ورځې نزدې شوې چې هغه آسمان ته پورته کړې شى، نو عيسىٰ په کلکه خپل مخ يروشلم طرف ته د تلو دپاره ونيولو. ⁵²هغۀ د ځان نه مخکښې قاصدان ولېږل. هغوئ لاړل او د سامريانو يو کلى ته ننوتل چې د هغۀ دپاره تيارى وکړى، ⁵³خو د هغه ځائ خلقو هغۀ ته ښۀ راغلاست ونۀ وئيلو، ځکه چې هغه د يروشلم طرف ته روان وو. ⁵⁴کله چې مريدانو يعقوب او يوحنا دا وليدل، نو ويې وئيل چې، ”مالِکه، تۀ غواړې چې مونږ د آسمان نه اور راوغواړُو چې هغوئ وسوځوى؟“

⁵⁵خو هغۀ وګرځېدو او هغوئ ته يې جهار وکړو. ⁵⁶او هغوئ بل کلى ته لاړل.

د عيسىٰ د پيروۍ قيمت

⁵⁷کله چې هغوئ په لار روان وُو، نو يو چا هغۀ ته ووئيل چې، ”چرته چې تۀ ځې، زۀ به ستا پيروى کوم.“

⁵⁸عيسىٰ وفرمائيل چې، ”ګيدړانو لښتونه لرى او د آسمان مارغانو ځالې لرى، خو اِبن آدم ځائ نۀ لرى چرته چې خپل سر کښېږدى.“

⁵⁹بل چا ته يې وفرمائيل چې، ”زما پيروى وکړه.“ هغۀ جواب ورکړو چې، ”مالِکه، اول دې زۀ لاړ شم چې خپل پلار دفن کړم.“

⁶⁰خو عيسىٰ هغۀ ته وفرمائيل چې، ”مړى دې خپل مړى دفن کوى، خو تۀ لاړ شه او د زمونږ پلار بادشاهى اِعلان کوه.“

⁶¹بل هم ووئيل چې، ”مالِکه، زۀ به ستا پيروى کوم، خو اول دې زۀ لاړ شم چې د خپل کور خلقو نه رخصت واخلم.“

⁶²عيسىٰ جواب ورکړو چې، ”څوک چې لاس په قولبه کښېږدى او بيا شاته وګورى، هغه د زمونږ پلار بادشاهۍ دپاره نۀ ښايى.“