لوقا 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹د دې نه پس، مالِک نور دوه اويا کسان مقرر کړل او هغه يې دوه دوه دپاره هر هغه ښار او ځائ ته مخکښې ولېږل چرته چې هغه پخپله تلل غوښتل.

²هغۀ ورته وفرمائيل چې، ”فصل ډېر دے، خو کار کوونکى لږ دى. نو د فصل مالِک پلار ته دُعا وکړئ چې هغه خپل فصل ته کار کوونکى ولېږى. ³لاړ شئ! وګورئ، زۀ تاسو د لېوانو په مينځ کښې د ورو په شان لېږم. ⁴نۀ بټوه راواخلئ، نۀ توبره او نۀ څپلۍ، او په لار کښې چا ته سلام مۀ کوئ. ⁵کوم کور ته چې ننوځئ، اول ووايئ چې، ’په دې کور دې سلامتى وى.‘ ⁶کۀ هلته د سلامتۍ کوم سړے وى، نو ستاسو سلامتى به په هغۀ باندې قائمه وى؛ کۀ نۀ وى، نو هغه به تاسو ته بيا راشى. ⁷په هم هغه کور کښې پاتې شئ، څۀ چې درته درکوى هغه خورئ او څښئ، ځکه چې کار کوونکے د خپلې مزدورۍ حقدار دے. له کوره کوره مۀ ګرځئ. ⁸هر کله چې کوم ښار ته ننوځئ او هغوئ ستاسو ښۀ راغلاست وکړى، نو څۀ چې درته مخکښې کښېږدى هغه خورئ. ⁹هلته ناروغان روغ کړئ او ورته ووايئ چې، ’د زمونږ پلار بادشاهى تاسو ته نزدې راغلې ده.‘ ¹⁰خو کله چې کوم ښار ته ننوځئ او هغوئ ستاسو ښۀ راغلاست ونۀ کړى، نو د هغۀ کوڅو ته ووځئ او ووايئ چې، ¹¹’ستاسو د ښار دا دوړه چې زمونږ په پښو ونښتله هغه هم ستاسو خلاف لرې کوو. خو دا پوه شئ چې د زمونږ پلار بادشاهى نزدې راغلې ده.‘ ¹²زۀ تاسو ته وايم چې، په هغه ورځ به د هغه ښار په نسبت د سدوم حال زغملے کيدونکے وى.

¹³”اے کورزين، په تا افسوس دے! اے بيت صيدا، په تا افسوس دے! کۀ چرې هغه معجزې چې ستاسو په مينځ کښې وشوې، په صور او صيدا کښې شوې وَے، نو هغوئ به ډېر مخکښې د ټاټ جامې اغوستلې او په ايرو کښې ناستو توبه اېستلے وه. ¹⁴خو د عدالت په ورځ به ستاسو په نسبت د صور او صيدا حال زغملے کيدونکے وى. ¹⁵او اے کفرنحومه، تۀ به آسمان ته اوچت کړې شوے؟ تۀ به قبر ته راکوز کړې شوے. ¹⁶څوک چې ستاسو خبره اورى، هغه زما خبره اورى؛ او څوک چې تاسو ردوى، هغه ما ردوى؛ او څوک چې ما ردوى، هغه هغه ردوى چې زۀ يې لېږلے يم.“

¹⁷دغه دوه اويا کسان په خوشحالۍ سره بيا راغلل او ورته يې ووئيل چې، ”اے مالِکه، ستا په نوم خو شيطانان هم زمونږ تابعدارى کوى.“

¹⁸هغۀ ورته وفرمائيل چې، ”ما شيطان وليدو چې د آسمان نه د برېښنا په شان راغورزيدو. ¹⁹وګورئ، ما تاسو ته دا اختيار درکړے دے چې په ماران او لړمانو باندې قدم کېږدئ، او د دُښمن په ټول قوت باندې هم، او هيڅ شے به تاسو ته نقصان ونۀ رسوى. ²⁰خو په دې خوشحاله مۀ کېږئ چې روحونه ستاسو تابعدارى کوى، بلکې په دې خوشحاله شئ چې ستاسو نومونه په آسمان کښې ليکلے شوى دى.“

²¹هم هغه وخت عيسىٰ په روحُ القُدس کښې خوشحال شو او وې فرمائيل چې، ”اے پلاره، د آسمان او زمکې مالِکه، زۀ ستا ثنا کوم، ځکه چې تا دا خبرې د عقلمندو او هوښيارو نه پټې کړې او وړو بچو ته دې څرګندې کړې. هو پلاره، ځکه چې دا ستا رضا وه.“

²²”هر څۀ ما ته زما د پلار له طرفه راکړے شوى دى. هيڅوک نۀ پوهيږى چې زوئ څوک دے، سوائې د پلار نه، او چې پلار څوک دے، سوائې د زوئ نه، او هغه چا ته چې زوئ وغواړى هغۀ پرې څرګند کړى.“

²³بيا هغۀ مريدانو ته مخ راواړولو او په خلوت کښې يې ووفرمائيل چې، ”مبارک دى هغه سترګې چې دا شيان وينى چې تاسو يې وينئ! ²⁴ځکه چې زۀ تاسو ته وايم چې، ډېرو نبيانو او بادشاهانو غوښتل چې هغه شيان ووينى چې تاسو يې وينئ، خو هغوئ ونۀ ليدل، او هغه څۀ واورى چې تاسو يې اورئ، خو هغوئ وانۀ ورېدل.“

د نېک سامرى تمثيل

²⁵يو عالمِ شريعت پاڅېدو او د هغۀ آزميښت يې وکړو چې، ”اے اُستاذه، زۀ څۀ وکړم چې د تل ژوندون وارث شم؟“

²⁶هغۀ ورته وفرمائيل چې، ”په شريعت کښې څۀ ليکلے شوى دى؟ تۀ دا څنګه لولې؟“

²⁷هغۀ جواب ورکړو چې، ”د خپل پلار سره په خپل ټول زړۀ، په خپل ټول روح، په خپل ټول قوت او په خپل ټول عقل سره مينه کوه، او د خپل ګاونډى سره دې داسې مينه کوه لکه چې د ځان سره.“

²⁸هغۀ ورته وفرمائيل چې، ”تا صحيح جواب ورکړو. همدا کوه، نو ژوندے به اوسې.“

²⁹خو هغۀ غوښتل چې خپل ځان صادق ثابت کړى، نو عيسىٰ ته يې ووئيل چې، ”زما ګاونډے بيا څوک دے؟“

³⁰عيسىٰ وفرمائيل چې، ”يو سړے د يروشلم نه يريحو ته راکوزيدو او د ډاکوانو په منګ کښې راغلو، چې هغوئ د هغۀ جامې ترې وايستلې، هغه يې ووهلو او نيم مړ يې پرېښودو. ³¹نو داسې اتفاق راغلو چې يو کاهن په هم هغه لار راکوزيدو؛ کله چې يې هغه وليدو، نو د بلې خوا نه تېر شو. ³²هم دغه شان يو لاوى هم هغه ځائ ته راغلو، هغه يې وليدو او د بلې خوا نه تېر شو. ³³خو يو سامرى چې په هم هغه لار روان وو، هغۀ ته راغلو، او کله چې يې هغه وليدو، نو زړۀ يې پرې درد وکړو. ³⁴هغه ورغلو، د هغۀ زخمونه يې وتړل، په هغو يې تېل او شراب واچول، خپل څاروى باندې يې سور کړو، يوې سرائې ته يې راووړو او هغۀ ته يې خدمت وکړو. ³⁵بله ورځ هغۀ دوه روپۍ راوايستلې، د سرائې مالِک ته يې ورکړې او ورته يې ووئيل چې، ’د دۀ خيال ساته. څۀ چې نور لګوې، کله چې زۀ بيا راشم، نو درته به يې ادا کړم.‘ ³⁶دا درے واړه کسان، ستا په خيال، د هغه سړى ګاونډے څوک جوړ شو چې د ډاکوانو په منګ کښې راغلے وو؟“

³⁷هغۀ ووئيل چې، ”هغه څوک چې په هغۀ يې رحم وکړو.“ عيسىٰ ورته وفرمائيل چې، ”لاړ شه او تۀ هم همدغه شان کوه.“

مارته او مريم

³⁸کله چې هغوئ روان وُو، عيسىٰ يو کلى ته ننوتو. مارته په نامه يوې ښځې هغه خپل کور ته راوبللو. ³⁹د هغې مريم په نامه يوه خور وه، چې د مالِک په پښو ناسته وه او د هغۀ تعليم يې اورېدلو. ⁴⁰خو مارته د ډېر خدمت په وجه پرېشانه وه. هغه هغۀ ته راغله او ورته يې ووئيل چې، ”اے مالِکه، تا ته هيڅ پرواه نشته چې زما خور زۀ يوازې پرېښودم چې خدمت کوم؟ هغې ته ووايه چې زما مدد وکړى.“

⁴¹خو مالِک ورته جواب ورکړو چې، ”مارتې، مارتې، تۀ د ډېرو شيانو په حقله پرېشانه او فکرمنده يې، ⁴²خو د يوه شى ضرورت دے. مريم هغه ښۀ برخه خوښه کړې ده؛ دا به ترې وانۀ خستے شى.“