Ewangelia Łukasza 10

10 ¹Potem Pan wyznaczył jeszcze siedemdziesięciu dwóch i rozesłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejsca, dokąd sam zamierzał pójść.

²Powiedział im: „Żniwo jest wielkie, ale robotników mało. Proście więc Ojca żniwa, aby wysłał robotników na swoje żniwo. ³Idźcie! Oto posyłam was jak baranki między wilki. ⁴Nie noście ani sakiewki, ani torby, ani sandałów i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. ⁵Do któregokolwiek domu wejdziecie, najpierw powiedzcie: «Pokój temu domowi». ⁶Jeśli będzie tam człowiek pokoju, spocznie na nim wasz pokój; a jeśli nie, wróci do was. ⁷Zostańcie w tym domu, jedząc i pijąc to, co mają, bo godzien jest robotnik swojej zapłaty. Nie przenoście się z domu do domu. ⁸A gdy wejdziecie do jakiegoś miasta i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą. ⁹Uzdrawiajcie w nim chorych i mówcie im: «Przybliżyło się do was Królestwo naszego Ojca». ¹⁰Lecz gdy wejdziecie do miasta, które was nie przyjmie, wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie: ¹¹«Nawet pył waszego miasta, który przylgnął do naszych nóg, strząsamy na was. Wiedzcie jednak: przybliżyło się Królestwo naszego Ojca». ¹²Powiadam wam, że Sodomie lżej będzie w owym dniu niż temu miastu.

¹³„Biada ci, Chorazynie! Biada ci, Betsaido! Gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które stały się pośród was, dawno by się nawróciły, siedząc w worze i popiele. ¹⁴Lecz Tyrowi i Sydonowi lżej będzie na sądzie niż wam. ¹⁵A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba będziesz wywyższone? Aż do grobu zostaniesz strącone. ¹⁶Kto was słucha, mnie słucha; kto was odrzuca, mnie odrzuca; a kto mnie odrzuca, odrzuca tego, który mnie posłał.”

¹⁷Siedemdziesięciu dwóch wróciło z radością, mówiąc: „Panie, nawet demony nam się poddają w twoim imieniu.”

¹⁸Powiedział im: „Widziałem szatana, który spadł z nieba jak błyskawica. ¹⁹Oto dałem wam moc stąpania po wężach i skorpionach oraz władzę nad całą potęgą nieprzyjaciela i nic wam nie zaszkodzi. ²⁰Jednak nie z tego się radujcie, że duchy się wam poddają, lecz radujcie się z tego, że wasze imiona zapisane są w niebie.”

²¹W tej właśnie chwili Jezus rozradował się w Duchu Świętym i powiedział: „Ojcze, Władco nieba i ziemi, wysławiam cię, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je małym dzieciom. Tak, Ojcze, bo tak ci się upodobało.”

²²„Wszystko zostało mi przekazane przez mojego Ojca. I nikt nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec, ani kim jest Ojciec, tylko Syn oraz ten, komu Syn zechce go objawić.”

²³Potem zwróciwszy się do uczniów, powiedział na osobności: „Błogosławione oczy, które widzą to, co wy widzicie! ²⁴Bo powiadam wam, że wielu proroków i królów pragnęło zobaczyć to, co wy widzicie, a nie zobaczyli, i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.”

Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie

²⁵Wtedy pewien znawca Prawa wstał, aby wystawić go na próbę, i zapytał: „Nauczycielu, co mam czynić, aby odziedziczyć życie wieczne?”

²⁶Powiedział do niego: „Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?”

²⁷Odpowiedział: „Będziesz miłował swojego Ojca całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją siłą i całym swoim umysłem, a swojego bliźniego jak siebie samego.”

²⁸Powiedział mu: „Dobrze odpowiedziałeś. Czyń to, a będziesz żył.”

²⁹Lecz on, chcąc się usprawiedliwić, zapytał Jezusa: „A kto jest moim bliźnim?”

³⁰Jezus powiedział: „Pewien człowiek schodził z Jerozolimy do Jerycha i wpadł w ręce zbójców, którzy go obdarli, pobili i odeszli, zostawiając go na wpół umarłego. ³¹Przypadkiem schodził tą drogą pewien kapłan; gdy go zobaczył, przeszedł obok drugą stroną. ³²Podobnie i lewita, gdy przyszedł na to miejsce i go zobaczył, przeszedł obok drugą stroną. ³³Lecz pewien Samarytanin, który tamtędy podróżował, natknął się na niego, a gdy go zobaczył, zlitował się nad nim. ³⁴Podszedł do niego, opatrzył jego rany, zalewając je oliwą i winem, posadził go na swoje juczne zwierzę, zawiózł do gospody i zaopiekował się nim. ³⁵Nazajutrz wyjął dwie srebrne monety, dał je gospodarzowi i powiedział: «Zaopiekuj się nim, a cokolwiek więcej wydasz, oddam ci, gdy wrócę». ³⁶Który z tych trzech, twoim zdaniem, okazał się bliźnim temu, który wpadł w ręce zbójców?”

³⁷On odpowiedział: „Ten, który okazał mu miłosierdzie”. Jezus powiedział do niego: „Idź i ty czyń podobnie.”

Marta i Maria

³⁸Gdy byli w drodze, Jezus wszedł do pewnej wsi. A pewna kobieta imieniem Marta przyjęła go w swoim domu. ³⁹Miała ona siostrę imieniem Maria, która usiadła u stóp Pana i słuchała jego nauki. ⁴⁰Marta natomiast krzątała się wokół licznych posług. Podeszła więc do niego i powiedziała: „Panie, czy nie dbasz o to, że moja siostra zostawiła mnie, bym sama usługiwała? Powiedz jej, aby mi pomogła.”

⁴¹Lecz Pan jej odpowiedział: „Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele rzeczy, ⁴²a potrzeba tylko jednego. Maria wybrała dobrą cząstkę, która nie będzie jej odebrana.”