لوقا 10

10 ¹پس از این، خداوند هفتاد و دو تنِ دیگر را نیز تعیین کرد و آنان را دو به دو پیشاپیشِ خود به هر شهر و مکانی که خود قصدِ رفتن به آنجا را داشت، فرستاد.

²به ایشان گفت: «محصول فراوان است، اما کارگران کم‌اند. پس از پدرِ محصول بخواهید تا کارگرانی به محصولِ خود روانه کند. ³بروید! اینک، من شما را همچون بره‌هایی در میان گرگان می‌فرستم. ⁴نه کیسه‌ای برگیرید، نه توشه‌دانی، نه کفشی؛ و در راه کسی را سلام مگویید. ⁵به هر خانه‌ای که وارد می‌شوید، نخست بگویید: ‹سلام بر این خانه باد.› ⁶اگر اهلِ صلحی در آنجا باشد، سلامِ شما بر او قرار خواهد گرفت؛ وگرنه به خودِ شما بازخواهد گشت. ⁷در همان خانه بمانید و آنچه را که پیش می‌آورند بخورید و بنوشید، زیرا کارگر مستحقِ مزدِ خویش است. از خانه‌ای به خانه‌ای دیگر نقل مکان نکنید. ⁸هرگاه به شهری وارد شدید و شما را پذیرفتند، آنچه را پیشِ شما می‌گذارند بخورید. ⁹بیمارانِ آنجا را شفا دهید و به ایشان بگویید: ‹پادشاهی پدر ما به شما نزدیک شده است.› ¹⁰اما چون به شهری وارد شوید که شما را نمی‌پذیرد، به کوچه‌های آن بیرون روید و بگویید: ¹¹‹حتی غبارِ شهرِ شما را که بر پاهایمان نشسته است، بر ضدِ شما می‌تکانیم. اما این را بدانید: پادشاهی پدر ما نزدیک شده است.› ¹²به شما می‌گویم که در آن روز، تحملِ آن برای سُدوم آسان‌تر خواهد بود تا برای آن شهر.

¹³«وای بر تو، خورَزین! وای بر تو، بیت‌صِیدا! اگر معجزاتی که در میانِ شما انجام شد، در صور و صیدون رخ می‌داد، مدت‌ها پیش در پلاس و خاکستر نشسته، توبه کرده بودند. ¹⁴اما در روزِ داوری، تحملِ آن برای صور و صیدون آسان‌تر خواهد بود تا برای شما. ¹⁵و تو، ای کَفَرناحوم، آیا تا به آسمان سرافراز خواهی شد؟ به گور فرود آورده خواهی شد. ¹⁶هر که به شما گوش دهد، به من گوش داده است؛ و هر که شما را رد کند، مرا رد کرده است؛ و هر که مرا رد کند، فرستندهٔ مرا رد کرده است.»

¹⁷آن هفتاد و دو تن با شادی بازگشتند و گفتند: «خداوندا، حتی دیوها نیز به نامِ تو مطیعِ ما می‌شوند.»

¹⁸به ایشان گفت: «شیطان را دیدم که همچون برق از آسمان فرو افتاد. ¹⁹اینک، به شما اقتدار داده‌ام که بر مارها و عقرب‌ها و بر تمامِ قدرتِ دشمن پای بگذارید، و هیچ چیز به شما آسیب نخواهد رسانید. ²⁰اما از اینکه ارواح مطیعِ شما می‌شوند شادی نکنید، بلکه از این شادی کنید که نام‌هایتان در آسمان نوشته شده است.»

²¹در همان لحظه عیسی در روح‌القدس شادمان شد و گفت: «ای پدر، ای مالکِ آسمان و زمین، تو را می‌ستایم، زیرا این امور را از دانایان و خردمندان پنهان داشتی و بر کودکان آشکار ساختی. آری ای پدر، زیرا خشنودیِ تو در این بود.»

²²«همه چیز از سوی پدرم به من سپرده شده است. هیچ‌کس نمی‌داند که پسر کیست جز پدر، و نه کسی می‌داند که پدر کیست جز پسر، و هر که پسر بخواهد او را بر او آشکار سازد.»

²³سپس رو به شاگردان کرد و در خلوت گفت: «خوشا به حالِ چشمانی که آنچه را شما می‌بینید، می‌بینند! ²⁴زیرا به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و پادشاهان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید، ببینند و ندیدند، و آنچه را شما می‌شنوید، بشنوند و نشنیدند.»

مَثَلِ سامریِ نیکو

²⁵فقیهی برخاست و او را آزمود: «ای استاد، چه کنم تا وارثِ حیاتِ جاودان شوم؟»

²⁶به او گفت: «در شریعت چه نوشته شده است؟ آن را چگونه می‌خوانی؟»

²⁷پاسخ داد: «پدرِ خود را با تمامِ دل، با تمامِ جان، با تمامِ قوّت و با تمامِ فکرِ خود محبت نما، و همسایه‌ات را همچون خویشتن.»

²⁸به او گفت: «درست پاسخ دادی. چنین کن و زندگی خواهی یافت.»

²⁹اما او که می‌خواست خود را تبرئه کند، از عیسی پرسید: «و همسایهٔ من کیست؟»

³⁰عیسی گفت: «مردی از اورشلیم به سوی اَریحا فرود می‌آمد که به دستِ راهزنان افتاد. آنان جامه از تنش کندند و او را زدند و نیمه‌جان رهایش کرده، رفتند. ³¹از قضا، کاهنی از همان راه فرود می‌آمد؛ چون او را دید، از سوی دیگرِ راه گذشت. ³²همچنین لاوی‌ای نیز به آن مکان رسید، او را دید و از سوی دیگر گذشت. ³³اما سامری‌ای که از آن راه سفر می‌کرد، به او رسید و چون او را دید، دلش به شفقت آمد. ³⁴نزدِ او رفت، زخم‌هایش را بست و بر آنها روغن و شراب ریخت، سپس او را بر مرکبِ خود سوار کرد و به کاروانسرایی برد و از او پرستاری نمود. ³⁵روزِ بعد، دو سکهٔ نقره بیرون آورد و به صاحبِ کاروانسرا داد و گفت: ‹از او مراقبت کن، و هر چه بیش از این خرج کنی، هنگامِ بازگشت به تو خواهم پرداخت.› ³⁶به نظرِ تو کدام‌یک از این سه تن، همسایهٔ آن مردی شد که به دستِ راهزنان افتاده بود؟»

³⁷گفت: «آن که بر او رحم کرد.» عیسی به او گفت: «برو و تو نیز چنین کن.»

مارتا و مریم

³⁸در حالی که سفر می‌کردند، عیسی به دهکده‌ای وارد شد. زنی به نامِ مارتا او را به خانهٔ خود پذیرفت. ³⁹او خواهری داشت به نامِ مریم که نزدِ پاهای خداوند نشست و به تعالیمِ او گوش فرا داد. ⁴⁰اما مارتا به سببِ خدمتِ بسیار، پریشان‌خاطر بود. نزدِ او آمد و گفت: «خداوندا، آیا تو را باکی نیست که خواهرم مرا واگذاشته تا به‌تنهایی خدمت کنم؟ به او بگو مرا یاری دهد.»

⁴¹اما خداوند در پاسخ به او گفت: «مارتا، مارتا، تو برای چیزهای بسیار نگران و مضطربی، ⁴²اما تنها یک چیز لازم است. مریم آن نصیبِ نیکو را برگزیده است، که از او گرفته نخواهد شد.»