لوقا 11

باب 11.

11 ¹او در جایی دعا می‌کرد؛ چون به پایان رساند، یکی از شاگردانش به او گفت: «خداوندا، به ما دعا کردن بیاموز، همان‌گونه که یحیی نیز به شاگردان خود آموخت.»

²به آنها گفت: «هنگامی که دعا می‌کنید، بگویید: پدر، نام تو مقدّس شمرده شود. پادشاهی تو بیاید. ³نانِ روزانهٔ ما را هر روز به ما بده. ⁴و گناهان ما را ببخش، زیرا ما نیز خود هر که را به ما بدهکار است می‌بخشیم. و ما را در آزمایش میاور.»

⁵به آنها گفت: «کدام‌یک از شما دوستی دارد و نیمه‌شب نزد او می‌رود و به او می‌گوید: ‹ای دوست، سه قرص نان به من قرض بده،

⁶زیرا دوستی از سفر نزد من آمده و چیزی ندارم که پیشِ او بگذارم›؛

⁷و او از درون پاسخ می‌دهد: ‹مرا زحمت مده؛ در، هم‌اکنون بسته شده و فرزندانم با من در بسترند. نمی‌توانم برخیزم و چیزی به تو بدهم›؟

⁸به شما می‌گویم: هرچند آن دوستِ خفته تنها به‌سبب دوستی برنمی‌خیزد تا چیزی به او دهد، اما پافشاریِ بی‌شرمانهٔ دوستِ درخواست‌کننده او را از خواب برمی‌انگیزد تا هرآنچه نیاز دارد به او بدهد.»

⁹«به شما می‌گویم: بخواهید که به شما داده خواهد شد؛ بجویید که خواهید یافت؛ در بزنید که به روی شما گشوده خواهد شد.

¹⁰زیرا هر که بخواهد، می‌گیرد؛ و هر که بجوید، می‌یابد؛ و هر که در بزند، به رویش گشوده می‌شود.

¹¹کدام پدر از میانِ شماست که اگر پسرش ماهی بخواهد، به‌جای ماهی به او ماری بدهد؛

¹²یا اگر تخم‌مرغی بخواهد، عقربی به او بدهد؟

¹³پس اگر شما با آنکه بد هستید، می‌دانید چگونه بخشش‌های نیکو به فرزندان خود بدهید، چقدر بیشتر پدر از آسمان، روح‌القدس را به آنان که از او می‌خواهند خواهد بخشید!»

پادشاهی پدر ما آمده است

¹⁴او دیوی را که لال بود بیرون می‌راند. چون دیو بیرون رفت، مردِ لال به سخن آمد و مردم در شگفت شدند. ¹⁵اما بعضی از آنها گفتند: «او دیوها را به‌واسطهٔ بعلزبول، رئیسِ دیوها، بیرون می‌راند.» ¹⁶و دیگران برای آزمودنِ او، پیوسته از او نشانه‌ای از آسمان می‌طلبیدند.

¹⁷اما او که افکارشان را می‌دانست، به آنها گفت: «هر پادشاهی که بر ضد خود تقسیم شود، ویران می‌گردد، و خانه‌ای که بر ضد خانه‌ای دیگر باشد، فرو می‌ریزد.

¹⁸اگر شیطان نیز بر ضد خود تقسیم شده باشد، پادشاهی‌اش چگونه پایدار می‌ماند؟ زیرا می‌گویید من دیوها را به‌واسطهٔ بعلزبول بیرون می‌رانم.

¹⁹اگر من دیوها را به‌واسطهٔ بعلزبول بیرون می‌رانم، پسرانِ شما آنها را به‌واسطهٔ که بیرون می‌رانند؟ پس آنان بر شما داوری خواهند کرد.

²⁰اما اگر من دیوها را به انگشتِ پدر ما بیرون می‌رانم، پس پادشاهی پدر ما به شما رسیده است.

²¹هنگامی که مردی نیرومند و کاملاً مسلّح از کاخِ خود نگهبانی می‌کند، دارایی‌اش در امان است.

²²اما چون کسی نیرومندتر بر او حمله برد و او را شکست دهد، تمامِ سلاحی را که آن مردِ نیرومند بدان اعتماد داشت می‌گیرد و غنیمتش را تقسیم می‌کند.

²³هر که با من نیست، بر ضد من است، و هر که با من جمع نکند، پراکنده می‌سازد.

²⁴هنگامی که روحِ ناپاک از کسی بیرون می‌رود، از مکان‌های خشک عبور می‌کند و در پیِ آسایش می‌گردد. و چون نمی‌یابد، می‌گوید: ‹به خانه‌ای که از آن بیرون آمدم باز می‌گردم.› ²⁵و چون می‌آید، خانه را جاروب‌شده و آراسته می‌یابد.

²⁶آنگاه می‌رود و هفت روحِ دیگر بدتر از خود را می‌آورد؛ آنها داخل می‌شوند و در آنجا ساکن می‌گردند، و سرانجامِ آن شخص بدتر از آغازش می‌شود.»

²⁷چون این را می‌گفت، زنی از میانِ جمعیت بانگ برآورد: «خوشا به حال آن رحمی که تو را در بر داشت و آن پستان‌هایی که تو را شیر داد!»

²⁸اما او گفت: «بلکه خوشا به حالِ آنان که کلامِ پدر ما را می‌شنوند و آن را نگاه می‌دارند!»

کسی بزرگ‌تر از یونس اینجاست

²⁹چون جمعیت گرد آمدند، آغاز به گفتن کرد: «این نسل، نسلی شریر است. نشانه‌ای می‌طلبد، اما جز نشانهٔ یونس، هیچ نشانه‌ای به آن داده نخواهد شد. ³⁰زیرا همان‌گونه که یونس برای مردمِ نینوا نشانه‌ای شد، پسرِ انسان نیز برای این نسل چنین خواهد بود. ³¹ملکهٔ جنوب در روزِ داوری با مردمِ این نسل برخواهد خاست و آنان را محکوم خواهد کرد، زیرا او از کرانه‌های زمین آمد تا حکمتِ سلیمان را بشنود، و اینک، چیزی بزرگ‌تر از سلیمان اینجاست.

³²مردمِ نینوا در روزِ داوری با این نسل برخواهند خاست و آن را محکوم خواهند کرد، زیرا آنان با موعظهٔ یونس توبه کردند، و کسی بزرگ‌تر از یونس اینجاست.

چراغِ بدن

³³هیچ‌کس چراغی را نمی‌افروزد تا آن را در سردابی یا زیرِ کاسه‌ای بگذارد، بلکه بر چراغ‌پایه می‌نهد، تا آنان که داخل می‌شوند نور را ببینند. ³⁴چراغِ بدنت چشمِ توست: چون سالم باشد، تمامِ بدنت پُر از نور است؛ اما چون ناسالم باشد، بدنت پُر از تاریکی است.

³⁵پس مراقب باش که مبادا آن نوری که در توست، تاریکی باشد.

³⁶پس اگر تمامِ بدنت پُر از نور باشد و هیچ بخشِ تاریکی نداشته باشد، به‌تمامی روشن خواهد بود، همچون چراغی که پرتوِ خود را بر تو می‌تاباند.»

وای بر دینِ تهی

³⁷چون سخن می‌گفت، فَریسی‌ای او را به غذا خوردن با خود دعوت کرد؛ او داخل شد و بر سرِ سفره نشست. ³⁸فَریسی چون دید که او پیش از غذا نخست دست نشُست، در شگفت شد.

³⁹خداوند به او گفت: «حال شما فَریسیان، بیرونِ پیاله و بشقاب را پاک می‌کنید، اما درونتان پُر از طمع و شرارت است. ⁴⁰ای نادانان! آیا آن که بیرون را ساخت، درون را نیز نساخت؟

⁴¹اما آنچه را در درون است به فقیران بدهید، آنگاه همه‌چیز برای شما پاک خواهد بود.

⁴²اما وای بر شما ای فَریسیان! زیرا ده‌یکِ نعناع و سُداب و هر سبزی را می‌پردازید، اما عدالت و محبتِ پدر ما را نادیده می‌گیرید. اینها را می‌بایست به‌جا می‌آوردید، بی‌آنکه آنها را نادیده بگیرید.

⁴³وای بر شما ای فَریسیان! زیرا صدرنشینی در کنیسه‌ها و سلام گفتن در بازارها را دوست می‌دارید.

⁴⁴وای بر شما! زیرا همچون گورهای بی‌نشان هستید، و مردم بر آنها راه می‌روند بی‌آنکه بدانند.»

⁴⁵یکی از فقیهان در پاسخِ او گفت: «ای استاد، با گفتنِ این سخنان به ما نیز اهانت می‌کنی.»

⁴⁶او گفت: «وای بر شما نیز ای خبرگانِ شریعت! زیرا بارهای سنگین و کمرشکن بر دوشِ مردم می‌نهید، اما خود حاضر نیستید با یک انگشت آن بارها را لمس کنید.

⁴⁷وای بر شما! زیرا آرامگاه‌های پیامبران را می‌سازید، حال آنکه پدرانتان بودند که آنان را کشتند.

⁴⁸پس شما شاهدید و کارهای پدرانِ خود را تأیید می‌کنید، زیرا آنان ایشان را کشتند و شما آرامگاه‌هایشان را می‌سازید.

⁴⁹از همین رو حکمتِ پدر ما نیز فرمود: ‹من پیامبران و رسولان را نزدشان خواهم فرستاد؛ برخی از آنان را خواهند کشت و آزار خواهند داد.›

⁵⁰تا خونِ همهٔ پیامبران که از بنیادِ جهان ریخته شده است، از این نسل بازخواست شود،

⁵¹از خونِ هابیل تا خونِ زکریا که در میانِ مذبح و قُدس کشته شد. آری، به شما می‌گویم، از این نسل بازخواست خواهد شد.

⁵²وای بر شما ای فقیهان! زیرا کلیدِ معرفت را برداشتید؛ خود داخل نشدید و کسانی را که می‌خواستند داخل شوند نیز بازداشتید.»

⁵³چون از آنجا بیرون رفت، کاتبان و فَریسیان به‌سختی بر او تاختن گرفتند و او را وا‌می‌داشتند تا دربارهٔ چیزهای بسیار سخن گوید، ⁵⁴و در کمینش بودند تا او را در سخنی که بر زبان می‌آورد گرفتار کنند.