لوقا 12

12 ¹در همان حال، هنگامی که هزاران تن گرد آمده بودند و یکدیگر را لگدمال می‌کردند، عیسی نخست به شاگردان خود سخن آغاز کرد: «خود را از خمیرمایهٔ فَریسیان، یعنی ریاکاری، برحذر دارید. ²هیچ‌چیزِ پوشیده‌ای نیست که آشکار نشود، و هیچ‌چیزِ پنهانی نیست که معلوم نگردد. ³پس هر آنچه در تاریکی گفته‌اید، در روشنایی شنیده خواهد شد، و آنچه در اتاق‌های دربسته در گوشی گفته‌اید، از پشت‌بام‌ها اعلام خواهد شد.

⁴«به شما ای دوستانم می‌گویم: از کسانی که بدن را می‌کشند و پس از آن کاری بیش از این نمی‌توانند کرد، نترسید. ⁵به شما نشان می‌دهم از که باید ترسید: از آن که پس از کشتن، اختیار دارد شما را به جهنم افکند. آری، به شما می‌گویم، از او بترسید.

⁶آیا پنج گنجشک به دو پول ناچیز فروخته نمی‌شود؟ با این حال، حتی یکی از آنها نزد پدر ما فراموش نمی‌شود. ^a a v6 آسّاریون سکه‌ای مسیِ کم‌ارزش بود—با دو تای آن پنج گنجشک می‌خریدند. ⁷اما حتی موهای سرتان نیز همه شمرده شده است. مترسید—شما از گنجشکان بسیار گران‌بهاترید.

⁸«و به شما می‌گویم، هر که مرا در برابر مردمان اقرار کند، پسرِ انسان نیز او را در برابر فرشتگان پدر ما اقرار خواهد کرد. ⁹اما هر که مرا در برابر مردمان انکار کند، در برابر فرشتگان پدر ما انکار خواهد شد. ¹⁰هر که سخنی بر ضد پسرِ انسان بگوید، آمرزیده خواهد شد، اما هر که به روح‌القدس کفر گوید، آمرزیده نخواهد شد. ¹¹چون شما را به کنیسه‌ها و نزد حاکمان و صاحبان قدرت ببرند، نگران نباشید که چگونه از خود دفاع کنید یا چه بگویید، ¹²زیرا روح‌القدس در همان ساعت به شما خواهد آموخت که چه باید بگویید.»

نادانی که پدر ما را فراموش کرد

¹³یکی از میان جمعیت به او گفت: «استاد، به برادرم بگو که ارث را با من تقسیم کند.»

¹⁴اما عیسی به او گفت: «ای مرد، چه کسی مرا داور یا میانجیِ میان شما گماشت؟» ¹⁵سپس به آنها گفت: «آگاه باشید! خود را از هر گونه طمع برحذر دارید، زیرا زندگیِ آدمی به فراوانیِ دارایی‌اش نیست، هرچند بسیار باشد.»

¹⁶و برای آنها مَثَلی آورد: «زمینِ مرد ثروتمندی محصولی نیکو داد.

¹⁷او با خود اندیشید: ‹چه کنم؟ جایی ندارم که محصولاتم را انبار کنم.› ¹⁸پس گفت: ‹این است آنچه خواهم کرد: انبارهایم را ویران می‌کنم و بزرگ‌ترها می‌سازم، و همهٔ غله و اموالم را در آنجا انبار می‌کنم.› ¹⁹و به جانِ خود خواهم گفت: ‹ای جان، اندوختهٔ فراوانی برای سال‌های بسیار داری—بیاسای، بخور، بنوش و از زندگی لذت ببر.›

²⁰اما پدر ما به او گفت: ‹ای نادان! امشب جانت را از تو بازمی‌طلبند. آنگاه آنچه فراهم کرده‌ای، از آنِ که خواهد بود؟› ²¹چنین است حالِ هر که برای خود گنج می‌اندوزد، اما نزد پدر ما دولتمند نیست.»

پدر ما می‌داند چه نیاز دارید

²²آنگاه عیسی به شاگردان خود گفت: «پس به شما می‌گویم: نگرانِ زندگی خود مباشید که چه بخورید، و نه نگرانِ بدن خود که چه بپوشید. ²³زیرا زندگی از خوراک برتر است و بدن از پوشاک. ²⁴به کلاغان بنگرید: نه می‌کارند و نه می‌دِروند، نه انباری دارند و نه غله‌دانی، با این حال پدر ما آنها را می‌پرورَد. شما چقدر از پرندگان گران‌بهاترید! ²⁵کیست از میان شما که با نگرانی بتواند ساعتی به عمر خود بیفزاید؟ ²⁶پس چون از چنین کارِ کوچکی برنمی‌آیید، چرا نگرانِ باقیِ چیزها هستید؟ ²⁷بنگرید که سوسن‌ها چگونه می‌رویند: نه زحمت می‌کشند و نه می‌ریسند. با این حال به شما می‌گویم، حتی سلیمان نیز با همهٔ شکوهش همچون یکی از اینها آراسته نبود. ²⁸اگر پدر ما علفِ صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، چنین می‌پوشانَد، چقدر بیشتر شما را خواهد پوشانید، ای کم‌ایمانان؟

²⁹در پیِ آنچه بخورید یا بنوشید مباشید، و مضطرب نگردید. ³⁰زیرا همهٔ قوم‌های جهان در پیِ این چیزها هستند؛ و پدر شما می‌داند که به آنها نیازمندید. ³¹بلکه پادشاهی پدر ما را بجویید، و این چیزها نیز به شما داده خواهد شد.

³²«مترس، ای گلهٔ کوچک، زیرا خشنودیِ پدر شما این بوده است که پادشاهی را به شما ببخشد. ³³دارایی خود را بفروشید و به فقیران بدهید. برای خود کیسه‌هایی بسازید که کهنه نمی‌شود—گنجی بی‌زوال در آسمان‌ها، آنجا که نه دزدی نزدیک می‌شود و نه بید تباه می‌کند. ³⁴زیرا هر جا گنج شما باشد، دل شما نیز آنجا خواهد بود.

آماده باشید تا وقتی ارباب بازمی‌گردد

³⁵«کمر بسته و آمادهٔ خدمت باشید، و چراغ‌های خود را فروزان نگه دارید، ³⁶همچون خادمانی که منتظرِ بازگشتِ اربابِ خود از جشن عروسی‌اند، تا چون بیاید و در بزند، بی‌درنگ در را بگشایند. ³⁷خوشا به حالِ آن خادمانی که ارباب چون بیاید، آنها را بیدار بیابد. به‌راستی به شما می‌گویم، او کمرِ خود را برای خدمت خواهد بست و آنها را بر سفره خواهد نشاند و خواهد آمد تا خدمتشان کند. ³⁸خواه در نیمه‌شب بیاید و خواه پیش از سپیده‌دم، خوشا به حالِ آن خادمان اگر آنها را آماده بیابد. ³⁹این را بدانید: اگر صاحب‌خانه می‌دانست دزد در چه ساعتی می‌آید، نمی‌گذاشت خانه‌اش شکسته شود. ⁴⁰شما نیز باید آماده باشید—زیرا پسرِ انسان در ساعتی که گمان نمی‌برید می‌آید.»

⁴¹پطرس گفت: «سرورم، این مَثَل را برای ما می‌گویی یا برای همه؟»

⁴²خداوند در پاسخ گفت: «کیست آن مباشرِ امین و دانا که ارباب او را بر خدمتکارانِ خانهٔ خود می‌گمارد تا سهمِ خوراکشان را به‌موقع بدهد؟ ⁴³خوشا به حالِ آن خادمی که ارباب چون بازگردد، او را در حالِ انجامِ همین کار بیابد. ⁴⁴به‌راستی به شما می‌گویم، او را بر همهٔ دارایی خود خواهد گماشت. ⁴⁵اما اگر آن خادم در دل خود بگوید: ‹ارباب من در آمدن تأخیر می‌کند،› و به زدنِ خادمان، مرد و زن، آغاز کند و بخورد و بنوشد و مست شود، ⁴⁶اربابِ آن خادم در روزی که انتظارش را ندارد و در ساعتی که نمی‌داند خواهد آمد، و او را دو پاره خواهد کرد و نصیبش را در میان بی‌وفایان قرار خواهد داد. ⁴⁷خادمی که خواستِ اربابِ خود را می‌دانست، اما آماده نشد و بر طبق آن عمل نکرد، ضربه‌های بسیار خواهد خورد. ⁴⁸اما آن که نمی‌دانست و کاری کرد که سزاوارِ مجازات بود، ضربه‌های اندک خواهد خورد. از هر که بسیار داده شده، بسیار طلبیده خواهد شد؛ و از آن که بسیار به او سپرده‌اند، بیشتر خواهند خواست.

پسر آتش می‌آورد، نه آرامش

⁴⁹«آمدم تا بر زمین آتش بیفکنم—و چه می‌خواهم که همین حالا افروخته باشد! ⁵⁰اما تعمیدی دارم که باید بگذرانم، و تا به انجام نرسد، چه اندازه در تنگنایم! ⁵¹آیا گمان می‌کنید آمدم تا بر زمین آرامش برقرار کنم؟ نه، به شما می‌گویم، بلکه جدایی. ⁵²زیرا از این پس در یک خانه پنج تن از هم جدا خواهند بود—سه بر ضد دو و دو بر ضد سه. ⁵³از هم خواهند گسست—پدر بر ضد پسر و پسر بر ضد پدر، مادر بر ضد دختر و دختر بر ضد مادر، مادرشوهر بر ضد عروسش و عروس بر ضد مادرشوهر.»

⁵⁴به جماعت‌ها نیز گفت: «چون ابری را می‌بینید که در مغرب برمی‌آید، بی‌درنگ می‌گویید: ‹باران می‌آید،› و چنین می‌شود.

⁵⁵و چون بادِ جنوب می‌وزد، می‌گویید: ‹هوا گرم خواهد شد،› و چنین می‌شود. ⁵⁶ای ریاکاران! می‌دانید چگونه چهرهٔ زمین و آسمان را بخوانید. پس چرا نمی‌دانید چگونه این زمانِ حاضر را بخوانید؟

⁵⁷«و چرا خودتان درست را از نادرست تشخیص نمی‌دهید؟ ⁵⁸هنگامی که با شاکیِ خود نزد قاضی می‌روی، بکوش تا در راه با او کنار بیایی، مبادا تو را نزد داور بکشاند و داور تو را به مأمور بسپارد و مأمور تو را به زندان افکند. ⁵⁹به تو می‌گویم، تا واپسین پول را نپردازی، از آنجا بیرون نخواهی آمد.»