لوقا 13

13 ¹در همان هنگام، چند تن آمدند و به او دربارهٔ جلیلیانی خبر دادند که پیلاطُس خونشان را با قربانی‌هایشان آمیخته بود.

²او در پاسخ گفت: «آیا گمان می‌کنید این جلیلیان از همهٔ جلیلیانِ دیگر گناهکارتر بودند که چنین رنجی کشیدند؟ ³به شما می‌گویم، نه؛ بلکه اگر توبه نکنید، همگی به همین‌سان هلاک خواهید شد. ⁴یا آن هجده تنی که چون بُرجِ سِلوام بر آنان فرو ریخت کشته شدند—آیا گمان می‌کنید از همهٔ ساکنانِ اورشلیم گناهکارتر بودند؟ ⁵به شما می‌گویم، نه؛ بلکه اگر توبه نکنید، همگی به همین‌گونه هلاک خواهید شد.»

⁶آنگاه این مَثَل را گفت: «مردی درختِ انجیری در تاکستانِ خود کاشته بود. آمد تا میوه‌ای بر آن بجوید، اما هیچ نیافت. ⁷پس به باغبان گفت: ‹بنگر، سه سال است که می‌آیم تا بر این درختِ انجیر میوه‌ای بجویم و هیچ نمی‌یابم. آن را ببُر؛ چرا بی‌جهت زمین را تباه کند؟› ⁸اما او در پاسخ گفت: ‹سرورم، امسال را نیز رهایش کن، تا گِرداگردش را بِکَنم و کود بریزم. ⁹پس اگر سالِ آینده میوه داد، چه بهتر؛ وگرنه، آن را ببُر.›»

دختری که در روز سَبَّت آزاد شد

¹⁰و در روزِ سَبَّت در یکی از کنیسه‌ها تعلیم می‌داد. ¹¹در همان هنگام، زنی آنجا بود که هجده سال روحی او را ناتوان ساخته بود؛ دوتا شده بود و به‌هیچ‌رو نمی‌توانست راست بایستد.

¹²عیسی چون او را دید، نزدِ خود فراخواند و گفت: «ای زن، از ناتوانی‌ات آزاد شدی.»

¹³و دست بر او نهاد، و در دم راست ایستاد و پدر ما را جلال داد.

¹⁴اما رئیسِ کنیسه که خشمگین بود از اینکه عیسی در روزِ سَبَّت شفا داده بود، به جماعت گفت: «شش روز هست که باید کار کرد. پس در آن روزها بیایید و شفا یابید، نه در روزِ سَبَّت.»

¹⁵خداوند در پاسخِ او گفت: «ای ریاکاران! آیا هر یک از شما در روزِ سَبَّت گاو یا الاغِ خود را از آخور باز نمی‌کند و بیرون نمی‌بَرد تا آبش دهد؟ ¹⁶پس آیا نمی‌بایست این دخترِ ابراهیم که هجده سال است شیطان او را بسته، در روزِ سَبَّت از این بند آزاد شود؟»

¹⁷و چون این سخنان را گفت، همهٔ مخالفانش شرمسار شدند، و تمامِ جماعت به‌خاطرِ همهٔ کارهای پرشکوهی که او می‌کرد شادمان گشتند.

پادشاهی همچون دانه رشد می‌کند

¹⁸پس گفت: «پادشاهی پدر ما مانندِ چیست؟ آن را به چه تشبیه کنم؟ ¹⁹همچون دانهٔ خردلی است که مردی آن را برگرفت و در باغِ خود کاشت؛ و رویید و درختی شد، چنان‌که پرندگانِ آسمان در شاخه‌هایش آشیانه گرفتند.»

²⁰و باز گفت: «پادشاهی پدر ما را به چه تشبیه کنم؟ ²¹همچون خمیرمایه‌ای است که زنی آن را برگرفت و در سه پیمانه آرد پنهان کرد تا همه ورآمد.»

از درِ تنگ داخل شوید

²²و در راهِ خود، از شهرها و روستاها می‌گذشت و تعلیم می‌داد، در حالی که رهسپارِ اورشلیم بود. ²³کسی از او پرسید: «خداوندا، آیا نجات‌یافتگان اندک‌اند؟» او به ایشان گفت:

²⁴«بکوشید تا از درِ تنگ داخل شوید؛ زیرا به شما می‌گویم، بسیاری خواهند خواست که داخل شوند و نتوانند. ²⁵چون صاحبِ خانه برخیزد و در را ببندد، شما بیرون ایستاده، در می‌کوبید و می‌گویید: ‹خداوندا، در را بر ما بگشا.› او در پاسخ خواهد گفت: ‹شما را نمی‌شناسم که از کجایید.› ²⁶آنگاه آغاز خواهید کرد به گفتن: ‹ما در حضورِ تو خوردیم و نوشیدیم؛ تو در کوچه‌های ما تعلیم دادی.› ²⁷اما او خواهد گفت: ‹به شما می‌گویم، شما را نمی‌شناسم که از کجایید. از من دور شوید، ای همهٔ بدکاران!› ²⁸در آنجا گریه و دندان بر دندان ساییدن خواهد بود، آنگاه که ابراهیم و اسحاق و یعقوب و همهٔ انبیا را در پادشاهی پدر ما ببینید، حال آنکه خودتان بیرون افکنده شده‌اید. ²⁹و مردم از مشرق و مغرب و از شمال و جنوب خواهند آمد و در پادشاهی پدر ما بر سرِ سفره خواهند نشست. ³⁰و به‌راستی، برخی از آخرین‌اند که نخستین خواهند شد، و برخی از نخستین‌اند که آخرین خواهند شد.»

عیسی بر اورشلیم می‌گِرید

³¹در همان ساعت، چند تن از فَریسیان آمدند و به او گفتند: «بیرون برو و از اینجا دور شو، زیرا هیرودیس می‌خواهد تو را بکُشد.»

³²او به ایشان گفت: «بروید و به آن روباه بگویید: بنگر، امروز و فردا دیوها را بیرون می‌رانم و شفاها را به کمال می‌رسانم، و در روزِ سوم به پایان می‌رسم. ³³با این‌همه، باید امروز و فردا و پس‌فردا راه بپیمایم، زیرا محال است پیامبری بیرون از اورشلیم بمیرد.

³⁴ای اورشلیم، ای اورشلیم که انبیا را می‌کُشی و فرستادگانِ نزدِ خود را سنگسار می‌کنی! چه بسیار خواستم فرزندانت را گِرد آورم، چنان‌که مرغی جوجگانِ خود را زیرِ بال‌هایش گِرد می‌آورد—اما تو نخواستی! ³⁵بنگر، خانه‌ات برایت متروک گذاشته می‌شود. به شما می‌گویم: دیگر مرا نخواهید دید تا آن هنگام که بگویید: ‹مبارک است آن که به نامِ پدر ما می‌آید!›»