لوقا 14

14 ¹یک روز سَبَّت، هنگامی که او برای صرف غذا به خانهٔ یکی از بزرگان فَریسیان رفت، ایشان او را از نزدیک زیر نظر داشتند. ²و آنجا، پیشِ رویش، مردی بود که بدنش از آب آماس کرده بود.

³عیسی به عالمان شریعت و فَریسیان گفت: «آیا شفا دادن در روز سَبَّت جایز است یا نه؟»

⁴امّا ایشان خاموش ماندند. پس او آن مرد را گرفت، شفایش داد و روانه‌اش کرد.

⁵آنگاه به ایشان گفت: «کیست از شما که پسر یا گاوش در روز سَبَّت به چاهی بیفتد و بی‌درنگ او را بیرون نکشد؟»

⁶و ایشان را یارای پاسخ دادن به این سخن نبود.

⁷چون دید که مهمانان چگونه جای‌های صدر را برمی‌گزینند، برای ایشان مَثَلی آورد و گفت:

⁸«هرگاه کسی تو را به جشن عروسی دعوت کند، در جای صدر منشین، مبادا مهمانی گرامی‌تر از تو دعوت شده باشد. ⁹آنگاه آن که تو و او را دعوت کرده است بیاید و به تو بگوید: ‹جایَت را به این شخص بده›، و تو با شرمساری ناچار شوی که پایین‌ترین جای را بگیری. ¹⁰بلکه چون دعوت شدی، برو و در پایین‌ترین جای بنشین، تا چون میزبانت بیاید، به تو بگوید: ‹ای دوست، بالاتر بیا.› آنگاه در برابر همهٔ کسانی که با تو بر سفره نشسته‌اند، سرافراز خواهی شد. ¹¹زیرا هر که خود را برافرازد، پست خواهد شد و هر که خود را فروتن سازد، سرافراز خواهد گشت.»

¹²سپس به مردی که او را دعوت کرده بود گفت: «چون ناهار یا شامی می‌دهی، دوستان یا برادران یا خویشان یا همسایگان ثروتمندت را دعوت مکن. مبادا ایشان نیز تو را دعوت کنند و عوضش را بگیری. ¹³بلکه چون ضیافتی برپا می‌کنی، تنگدستان، معلولان، لنگان و نابینایان را دعوت کن. ¹⁴آنگاه خجسته خواهی بود، زیرا ایشان چیزی ندارند که عوض تو را بدهند، و در رستاخیزِ پارسایان عوض به تو داده خواهد شد.»

ضیافت پدر

¹⁵چون یکی از کسانی که با او بر سفره نشسته بود این را شنید، به او گفت: «خوشا به حال کسی که در پادشاهی پدر ما بر آن ضیافت غذا خورَد!»

¹⁶عیسی پاسخ داد: «مردی ضیافتی بزرگ ترتیب می‌داد و بسیاری را دعوت کرد.

¹⁷چون هنگام ضیافت فرا رسید، خادم خود را فرستاد تا به دعوت‌شدگان بگوید: ‹بیایید، که اکنون همه‌چیز آماده است.› ¹⁸امّا همه یک به یک شروع به عذر آوردن کردند. اوّلی به او گفت: ‹مزرعه‌ای خریده‌ام و باید بروم و آن را ببینم. خواهش می‌کنم مرا معذور بدار.›

¹⁹دیگری گفت: ‹پنج جفت گاو خریده‌ام و می‌روم تا آنها را بیازمایم. خواهش می‌کنم مرا معذور بدار.›

²⁰و دیگری گفت: ‹تازه زن گرفته‌ام و از این رو نمی‌توانم بیایم.›»

²¹پس آن خادم بازگشت و این را به سرور خود گزارش داد. آنگاه صاحب‌خانه خشمگین شد و به خادم خود گفت: ‹بی‌درنگ به کوچه‌ها و پس‌کوچه‌های شهر برو و تنگدستان و معلولان و نابینایان و لنگان را به اینجا بیاور.›

²²خادم گفت: ‹ای سرور، آنچه فرمودی انجام شد و هنوز جای هست.›

²³آنگاه سرور به خادم گفت: ‹به راه‌ها و کوره‌راه‌های بیرون شهر برو و مردم را وادار کن که بیایند، تا خانهٔ من پر شود. ²⁴زیرا به شما می‌گویم که هیچ‌یک از آن دعوت‌شدگان، ضیافت مرا نخواهد چشید.›

بهای پیروی از عیسی

²⁵جمعیتی بزرگ همراه او در سفر بودند، و او رو به ایشان کرد و گفت:

²⁶«اگر کسی نزد من بیاید و پدر و مادر و زن و فرزندان و برادران و خواهران خود، بلکه جان خویش را نیز دشمن ندارد، نمی‌تواند شاگرد من باشد. ^a a v26 «دشمن داشتن» در اینجا شیوهٔ سخن گفتنی عبرانی است که معنایش دوست داشتنِ بسیار کمتر در مقایسه است — عیسی به دشمنی با خانواده فرمان نمی‌دهد، بلکه به محبتی به خود که بر هر وفاداری دیگری برتری دارد. ²⁷هر که صلیب خود را برندارد و از پی من نیاید، نمی‌تواند شاگرد من باشد. ²⁸فرض کنید یکی از شما بخواهد برجی بسازد. آیا نخست نمی‌نشیند و هزینه‌اش را برآورد نمی‌کند تا ببیند آیا برای به پایان رساندنش به‌قدر کافی دارد یا نه؟ ²⁹وگرنه، اگر پِی را بنهد و نتواند آن را تمام کند، هر که آن را ببیند به ریشخندش خواهد پرداخت، ³⁰و خواهد گفت: ‹این شخص شروع به ساختن کرد و نتوانست آن را به پایان رساند.› ³¹یا فرض کنید پادشاهی می‌خواهد با پادشاهی دیگر به جنگ رود. آیا نخست نمی‌نشیند و نمی‌سنجد که آیا می‌تواند با ده هزار تن با آن که با بیست هزار تن به مقابله‌اش می‌آید روبه‌رو شود؟ ³²و اگر نتواند، تا آن دیگری هنوز دور است، هیئتی می‌فرستد و شرایط صلح را می‌خواهد. ³³به همین‌سان، هر یک از شما که از تمام آنچه دارد دست نکشد، نمی‌تواند شاگرد من باشد.

³⁴«نمک نیکوست، امّا اگر نمک شوری خود را از دست بدهد، چگونه می‌توان آن را دوباره شور کرد؟ ³⁵نه برای خاک به کار می‌آید و نه برای توده‌ٔ کود، بلکه بیرونش می‌اندازند. هر که گوش شنوا دارد، بشنود.»