لوقا 15

15 ¹و اما باجگیران و گناهکاران همگی نزدیک می‌آمدند تا به او گوش فرا دهند. ^a a v1 باجگیران به‌عنوان خائن به‌شدت خوار شمرده می‌شدند — یهودیانی که برای روم پول جمع می‌کردند، اغلب بیش از حد می‌گرفتند و مابه‌التفاوت را برای خود برمی‌داشتند. ²و فَریسیان و کاتبان همهمه‌کنان می‌گفتند: «این مرد گناهکاران را می‌پذیرد و با آنان هم‌سفره می‌شود.»

³پس این مَثَل را برای آنان بازگفت:

⁴«کدام‌یک از شما که صد گوسفند دارد، اگر یکی از آنها را گم کند، آن نود و نه را در صحرا نمی‌گذارد و در پیِ گمشده نمی‌رود تا آن را بیابد؟ ⁵و چون آن را یافت، شادمان بر دوش خود می‌نهد.» ⁶و چون به خانه رسید، دوستان و همسایگان را گرد می‌آورد و به آنان می‌گوید: «با من شادی کنید، زیرا گوسفندِ گمشده‌ام را یافته‌ام.» ⁷«به شما می‌گویم، به همین‌سان، در آسمان برای یک گناهکار که توبه کند، شادیِ بیشتری خواهد بود تا برای نود و نه پارسا که نیازی به توبه ندارند.»

پدر در جستجویِ سکهٔ گمشده

⁸«یا کدام زن که ده سکهٔ نقره دارد، که هر یک مزدِ یک روز است، اگر یکی را گم کند، چراغی نمی‌افروزد و خانه را نمی‌روبد و با دقت نمی‌جوید تا آن را بیابد؟» ⁹و چون آن را یافت، دوستان و همسایگانش را گرد می‌آورد و می‌گوید: «با من شادی کنید، زیرا سکه‌ای را که گم کرده بودم، یافتم.» ¹⁰«به شما می‌گویم، به همین‌سان، در حضورِ فرشتگانِ پدر ما برای یک گناهکار که توبه کند، شادی خواهد بود.»

پدر می‌دود تا پسرش را به خانه خوش‌آمد گوید

¹¹و گفت: «مردی بود که دو پسر داشت.»

¹²«پسرِ کوچک‌تر به پدرش گفت: ‹پدر، سهمِ مرا از دارایی به من بده.› پس او داراییِ خود را میان آن دو تقسیم کرد. ¹³چندی نگذشت که پسرِ کوچک‌تر هرآنچه داشت گرد آورد و به سرزمینی دور کوچ کرد و در آنجا ثروتش را با زندگیِ ولخرجانه بر باد داد. ¹⁴و چون همه را خرج کرد، قحطیِ سختی در آن سرزمین پدید آمد و او به تنگدستی افتاد. ¹⁵پس رفت و نزد یکی از اهالیِ آن سرزمین به کار مشغول شد، و او وی را به مزارع خود فرستاد تا خوک بچراند. ¹⁶و آرزو داشت شکمِ خود را با خُرنوب‌هایی که خوکان می‌خوردند سیر کند، اما کسی چیزی به او نمی‌داد.»

¹⁷به خود آمد و گفت: «چه بسیار مزدورانِ پدرم که نان به‌فراوانی دارند، حال آنکه من اینجا از گرسنگی هلاک می‌شوم؟» ¹⁸«‹برخواهم خاست و نزد پدرم خواهم رفت و به او خواهم گفت: پدر، به آسمان و به تو گناه کرده‌ام.› ¹⁹‹دیگر شایستهٔ آن نیستم که پسرِ تو خوانده شوم؛ مرا چون یکی از مزدورانت بگردان.›»

²⁰«پس برخاست و نزد پدرش رفت. هنوز دور بود که پدرش او را دید و دلش از شفقت لبریز شد — دوان‌دوان رفت، او را در آغوش کشید و بوسید.» ^b b v20 در فرهنگِ روزگارِ عیسی، مردِ بلندمرتبه هرگز در ملأِ عام نمی‌دوید — دویدنِ پدر عملی تکان‌دهنده و آگاهانه از محبت و فروتنی بود.

²¹و پسر گفت: «پدر، به آسمان و به تو گناه کرده‌ام. دیگر شایستهٔ آن نیستم که پسرِ تو خوانده شوم.»

²²اما پدر به خادمانش گفت: «بشتابید و بهترین ردا را بیاورید و بر او بپوشانید، انگشتری بر دستش و کفش بر پایش کنید.»

²³«‹و گوسالهٔ پرواری را بیاورید و سر ببرید، و بخوریم و جشن بگیریم.› ²⁴‹زیرا این پسرم مرده بود و بار دیگر زنده شد؛ گم شده بود و یافت شد.› و به جشن پرداختند.»

²⁵«اما پسرِ بزرگ‌ترش در مزرعه بود؛ چون بازگشت و به خانه نزدیک شد، صدای ساز و رقص شنید. ²⁶پس یکی از خادمان را فراخواند و پرسید که چه خبر است. ²⁷او به وی گفت: ‹برادرت آمده است، و پدرت گوسالهٔ پرواری را سر بریده، زیرا او را تندرست بازیافته است.› ²⁸اما او خشمگین شد و نخواست داخل شود. پس پدرش بیرون آمد و به او التماس کرد، ²⁹اما او در پاسخِ پدرش گفت: ‹بنگر، این همه سال تو را خدمت کرده‌ام و هرگز از فرمانت سرنپیچیده‌ام — با این حال تو هرگز حتی بزغاله‌ای به من ندادی تا با دوستانم جشن بگیرم.› ³⁰‹اما چون این پسرت آمد، همان که دارایی‌ات را با روسپیان بر باد داد، برای او گوسالهٔ پرواری را سر بریدی!›»

³¹او به وی گفت: «پسرم، تو همیشه با من هستی، و هرآنچه دارم از آنِ توست.»

³²«‹سزاوار بود که شادی و جشن کنیم: زیرا این برادرت مرده بود و زنده شد، گم شده بود و یافت شد.›»