Lucas 15

15 ¹Karon ang tanang mga maniningil ug buhis ug ang mga makasasala nagpaduol aron maminaw kaniya. ^a a v1 Ang mga maniningil ug buhis gikasilagan pag-ayo ingon nga mga maluibon—mga Judio nga nanguha ug kuwarta alang sa Roma, kasagarang nagpataas sa singil ug nagsaku-sako sa sobra. ²Ug ang mga Pariseo ug ang mga escriba nagbagulbol, nga nag-ingon, “Kining tawhana nagaabiabi sa mga makasasala ug nagakaon uban kanila.”

³Busa gisultihan niya sila niini nga sambingay:

⁴“Kinsa kaninyo nga tawo, nga may usa ka gatos ka karnero, kon mawad-an siya ug usa kanila, dili mobiya sa kasiyaman ug siyam didto sa kamingawan ug mangita sa nawala hangtod nga makaplagan niya kini? ⁵Ug kon makaplagan na niya kini, gipas-an niya kini sa iyang abaga, nga nagmaya.” ⁶Pag-abot niya sa balay, gitawag niya ang iyang mga higala ug mga silingan, ug giingnan sila, “Pagsadya kamo uban kanako—nakaplagan ko na ang akong nawala nga karnero.” ⁷“Sultihan ko kamo, sa samang paagi, mas dako ang kalipay sa langit tungod sa usa ka makasasala nga maghinulsol kaysa sa kasiyaman ug siyam ka matarong nga mga tawo nga dili na kinahanglang maghinulsol.”

Gipangita sa Amahan ang Nawala nga Sensilyo

⁸“O kinsang babaye nga may napulo ka salaping pilak, nga ang matag usa katumbas sa suhol sa usa ka adlaw, nga kon mawad-an siya ug usa, dili mosiga ug lampara, mosilhig sa balay, ug mangita pag-ayo hangtod nga makaplagan niya kini?” ⁹Pagkakaplag niya niini, gitawag niya ang iyang mga higala ug mga silingan: “Pagmaya kamo uban kanako, kay nakaplagan ko na ang sensilyo nga akong nawala.” ¹⁰“Busa, sultihan ko kamo, adunay kalipay sa atubangan sa mga anghel sa atong Amahan tungod sa usa ka makasasala nga maghinulsol.”

Midagan ang Amahan sa Pag-abiabi sa Iyang Anak nga Mipauli

¹¹Ug miingon siya, “Dihay usa ka tawo nga may duha ka anak nga lalaki.”

¹²“Ang manghod nga anak miingon sa iyang amahan, ‘Amahan, ihatag kanako ang akong bahin sa kabtangan.’ Busa gibahin niya ang iyang kabtangan ngadto kanila. ¹³Wala madugay, gitigom sa manghod nga anak ang tanan niyang kabtangan, mibiya paingon sa halayong dapit, ug didto giusik-usikan niya ang iyang bahandi sa kinabuhing mapatuyangon. ¹⁴Human niya magasto ang tanan, miabot ang usa ka hilabihang kagutom niadtong dapita, ug nagsugod siyang maghingutas. ¹⁵Busa milakaw siya ug nagpatrabaho sa usa ka lumulupyo niadtong dapita, nga nagpadala kaniya sa iyang kaumahan aron mag-atiman sa mga baboy. ¹⁶Ug gitinguha niya nga busgon ang iyang tiyan sa mga bunga nga gikaon sa mga baboy, apan walay naghatag kaniya bisan gamay.”

¹⁷Sa nahiulian siya sa iyang panimuot, miingon siya, “Pila ka sinuholan sa akong amahan ang may sobrang tinapay, samtang ako dinhi gigutom? ¹⁸‘Motindog ako ug moadto sa akong amahan, ug moingon kaniya, “Amahan, nakasala ako batok sa langit ug sa imong atubangan.”’ ¹⁹‘Dili na ako takos nga tawgon nga imong anak; himoa ako nga sama sa usa sa imong mga sinuholan.’”

²⁰“Mitindog siya ug miadto sa iyang amahan. Samtang halayo pa siya, nakita siya sa iyang amahan, ug napuno sa kaluoy ang kasingkasing niini—midagan ang amahan, migakos kaniya, ug mihalok kaniya.” ^b b v20 Sa kultura ni Jesus, ang usa ka tawong dungganon dili gayod modagan sa publiko—ang pagdagan sa amahan maoy usa ka makapakurat ug tinuyo nga buhat sa gugma ug pagpaubos sa kaugalingon.

²¹Ug miingon ang anak, “Amahan, nakasala ako batok sa langit ug sa imong atubangan. Dili na ako takos nga tawgon nga imong anak.”

²²Apan ang amahan miingon sa iyang mga sulugoon, “Dalia ninyo pagdala ang labing maayong bisti ug isul-ob kaniya, butangi ug singsing ang iyang kamot ug sandalyas ang iyang mga tiil.”

²³“‘Ug dad-a ang gipatambok nga nati nga baka ug ihawa kini, ug mangaon kita ug magsadya.’ ²⁴‘Kay kining akong anak patay na ug nabuhi pag-usab; nawala siya ug nakaplagan.’ Ug nagsugod sila sa pagsadya.”

²⁵“Ang iyang magulang nga anak didto sa uma; sa nagkaduol na siya sa balay sa iyang pagpauli, nadungog niya ang honi ug ang panagsayaw. ²⁶Ug gitawag niya ang usa sa mga sulugoon ug nangutana kon unsay nahitabo. ²⁷Miingon kini kaniya, ‘Mibalik na ang imong igsoon, ug giihaw sa imong amahan ang gipatambok nga nati nga baka, tungod kay nadawat niya siya nga luwas ug maayog panglawas.’ ²⁸Apan nasuko siya ug midumili sa pagsulod. Migawas ang iyang amahan ug nagpakiluoy kaniya, ²⁹apan mitubag siya sa iyang amahan, ‘Tan-awa, nag-alagad ako kanimo niining tanang katuigan, ug wala gayod ako mosupak sa imong sugo—apan wala mo ako hatagi bisan usa ka nating kanding aron magsadya uban sa akong mga higala.’ ³⁰‘Apan sa pag-abot niining imong anak, nga milamoy sa imong bahandi uban sa mga babayeng bayaran, giihaw mo alang kaniya ang gipatambok nga nati nga baka!’”

³¹Miingon kini kaniya, “Anak, kanunay kang kauban nako, ug ang tanan nga ania kanako imo.”

³²“‘Angay kitang magmaya ug magsadya: kining imong igsoon patay na ug nabuhi, nawala ug nakaplagan.’”