Lukas 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹Harita para tukang mulung pajeg jeung jalma-jalma dosa pada ngadareukeutan Yésus, hayang ngabandungan pangandika-Na. ^a a v1 Tukang mulung pajeg kacida dipikaijidna salaku hianat—urang Yahudi anu mulung duit pikeun karajaan Rum, mindeng ngaleuwihan tarifna tuluy nyokot leuwihna pikeun sorangan. ²Ari urang Parisi jeung ahli-ahli Toret pada kukulutus, pokna, “Ieu jelema daék nampa jalma-jalma dosa, malah dahar bareng jeung maranéhna.”

³Ku sabab kitu Anjeunna nyarioskeun ieu misil ka maranéhna:

⁴“Ti antara maraneh, saha nu boga domba saratus, mun leungit saékor, nu moal ninggalkeun nu salapan puluh salapan di tegalan tuluy néangan nu leungit nepi ka kapanggih? ⁵Jeung sanggeus kapanggih, domba téh dipanggul kalawan gumbira.” ⁶Sanggeus nepi ka imah, manéhna ngumpulkeun babaturan jeung tatanggana, tuluy ngomong, “Hayu urang suka bungah bareng—domba kuring nu leungit téh geus kapanggih.” ⁷“Saur Kami ka maraneh, kitu deui, leuwih gedé kabungahan di sawarga ku lantaran hiji jalma dosa nu tarobat, ti batan ku salapan puluh salapan jalma bener nu teu perlu tarobat.”

Rama Néangan Duit nu Leungit

⁸“Atawa, awéwé mana nu boga duit pérak sapuluh, unggal siki saupah gawé sapoé, mun leungit saduit, nu moal nyeungeut lampu, nyapu imah, jeung néangan kalawan taliti nepi ka kapanggih?” ⁹Sanggeus kapanggih, manéhna ngumpulkeun babaturan jeung tatanggana, pokna, “Hayu urang suka bungah bareng, sabab duit kuring nu tadi leungit téh geus kapanggih.” ¹⁰“Saur Kami ka maraneh, kitu deui, aya kabungah di payuneun para malaikat Rama urang ku lantaran hiji jalma dosa nu tarobat.”

Rama Lumpat Nyambut Putra-Na nu Mulang

¹¹Saur Anjeunna deui, “Aya hiji jalma nu boga anak dua.”

¹²“Nu bungsu unjukan ka bapana, ‘Ama, pasihkeun ka abdi bagian abdi tina harta warisan.’ Tuluy bapana ngabagi harta bandana ka maranéhna duaan. ¹³Teu lila ti harita, nu bungsu ngumpulkeun sakabéh miliknana, tuluy indit ka nagri nu jauh, sarta di dinya ngaboroskeun hartana ku hirup teu puguh. ¹⁴Sanggeus béak sagala rupana, nagri éta katarajang bahla kalaparan nu hébat, tuluy manéhna mimiti kakurangan. ¹⁵Ku sabab kitu manéhna indit tuluy buburuh ka salah saurang pangeusi nagri éta, nu nitah manéhna ka kebon pikeun ngurus bagong. ¹⁶Manéhna hayang ngeusian beuteungna ku kulit polong paranti dahar bagong, tapi taya saurang ogé nu méré.”

¹⁷Sanggeus éling kana dirina, pokna, “Sakitu lobana buruhan bapa kuring nu boga dahareun turug-turug ngaleuwihan, ari kuring kalah paéh kalaparan di dieu?” ¹⁸“‘Kuring rék cengkat tuluy balik ka bapa, sarta rék unjukan ka anjeunna, “Ama, abdi geus dosa ka sawarga sareng di payuneun Ama.”’ ¹⁹‘Abdi teu pantes deui disebut putra Ama; jadikeun waé abdi saperti salah saurang buruhan Ama.’”

²⁰“Tuluy manéhna cengkat balik ka bapana. Waktu manéhna kénéh jauh, bapana geus nénjoeun, tuluy trenyuh pisan haténa ku karunya—tuluy lumpat, ngarangkul anakna, sarta nyiuman.” ^b b v20 Dina budaya jaman Yésus, hiji lalaki nu dihormat moal pisan-pisan lumpat di hareupeun jalma loba—lumpatna bapa téh hiji tindakan kanyaah jeung ngarendahkeun diri nu matak kagét tur dihaja.

²¹Tuluy anakna unjukan, “Ama, abdi geus dosa ka sawarga sareng di payuneun Ama. Abdi teu pantes deui disebut putra Ama.”

²²Tapi bapana maréntah ka gandék-gandékna, “Gancang bawa jubah nu pangalusna tuluy pakéan ka manéhna, pasang cingcin dina ramona jeung tarumpah dina sukuna.”

²³“‘Jeung bawa anak sapi nu lintuh, peuncit, urang dadahar bareng sarta suka bungah.’ ²⁴‘Sabab anak kuring nu ieu téh tadina geus paéh, ayeuna hirup deui; tadina leungit, ayeuna kapanggih.’ Tuluy maranéhna mimiti suka bungah.”

²⁵“Ari anak nu cikal keur di kebon; waktu mulang tur geus deukeut ka imah, manéhna ngadéngé sora musik jeung nu ngarigel. ²⁶Tuluy manéhna nyalukan salah saurang gandék, terus nanya aya naon. ²⁷Témbal gandék téa, ‘Rai anjeun sumping, sareng rama anjeun parantos meuncit anak sapi nu lintuh, lantaran mulang kalawan salamet.’ ²⁸Tapi manéhna ambek sarta embung asup. Tuluy bapana kaluar ngolo-ngolo sangkan manéhna asup, ²⁹tapi manéhna ngawangsul ka bapana, ‘Tingali, abdi geus ngawula ka Ama sakitu taun lilana, teu weléh nurut kana sagala paréntah—tapi Ama tacan kungsi masihan abdi sanajan ngan saékor anak embé pikeun suka bungah jeung babaturan abdi.’ ³⁰‘Tapi barang datang anak Ama nu ieu, nu geus ngaboroskeun harta Ama jeung awéwé-awéwé palacuran, Ama kalah meuncitkeun anak sapi nu lintuh pikeun manéhna!’”

³¹Saur bapana ka manéhna, “Anaking, manéh salilana aya jeung bapa, jeung sagala nu dipiboga ku bapa téh milik manéh.”

³²“‘Geus sakuduna urang suka bungah jeung bungangang: ieu adi manéh téh tadina geus paéh, ayeuna hirup deui, tadina leungit, ayeuna kapanggih.’”