Lukas 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹Anadene para juru mupu beya lan wong dosa padha nyedhaki Gusti Yesus arep ngrungokake pangandikane. ^a a v1 Para juru mupu beya umume disengiti banget minangka wong cidra — wong Yahudi kang nagih dhuwit kanggo Rum, asring nagih kaluwihan lan ngantongi turahane. ²Para wong Farisi lan para ahli Torat padha nggrundel, kandhane: “Wong iki nampani wong dosa lan mangan bareng karo wong-wong mau.”

³Gusti Yesus banjur ngandikakake pasemon iki marang wong-wong mau:

⁴“Sapa ing antaramu kang duwe wedhus satus, yen kelangan siji, kang ora bakal ninggal sangang puluh sanga ana ing ara-ara, banjur nggoleki wedhus kang ilang mau nganti ketemu? ⁵“Lan bareng wis ketemu, wedhus mau dipanggul ing pundhake kanthi suka-rena.” ⁶Satekane ngomah, wong mau nyeluk kanca-kancane lan tangga-tanggane, kandhane: “Padha melua bungah karo aku, awit wedhusku kang ilang wis ketemu.” ⁷“Aku pitutur marang kowe, mangkono uga, ing swarga luwih gedhe kabungahane marga saka wong dosa siji kang mratobat, katimbang marga saka wong bener sangang puluh sanga kang ora butuh mratobat.”

Sang Rama Nggoleki Dhuwit kang Ilang

⁸“Utawa wong wadon endi kang duwe dhuwit salaka sepuluh, saben siji regane opah sadina, yen kelangan siji, kang ora bakal nyumed diyan, nyaponi omah, lan nggoleki kanthi premati nganti ketemu?” ⁹Bareng wis ketemu, wong wadon mau nyeluk kanca-kancane lan tangga-tanggane: “Padha melua bungah karo aku, awit dhuwitku kang ilang wis ketemu.” ¹⁰“Mulane, Aku pitutur marang kowe, ana kabungahan ing ngarsane para malaekate Rama kita marga saka wong dosa siji kang mratobat.”

Sang Rama Mlayu Mapag Putrane kang Mulih

¹¹Gusti Yesus banjur ngandika: “Ana wong lanang duwe anak loro.”

¹²“Anak kang ragil matur marang bapakne: ‘Bapak, kula nyuwun panduman barang darbek ingkang dados hak kula.’ Bapakne banjur ndum barang darbeke marang anak loro mau. ¹³Ora let suwe, anak ragil mau nglumpukake kabeh darbeke, banjur lunga menyang negara kang adoh, lan ana ing kana ngebreh-ebreh bandhane kanthi urip sakepenake. ¹⁴Bareng wis entek kabeh, ana paceklik gedhe nempuh negara kono, satemah wong mau wiwit kekurangan. ¹⁵Banjur lunga lan mburuh marang sawijining warga negara kono, kang banjur ngongkon dheweke menyang pategalane kon ngengon babi. ¹⁶Dheweke kepengin banget ngiseni wetenge nganggo ampas kang dipangan babi, nanging ora ana wong kang menehi.”

¹⁷Bareng eling marang awake dhewe, dheweke ngunandika: “Saiba akehe buruhe bapakku kang keturahan pangan, mangka aku ana ing kene kaliren?” ¹⁸“‘Aku arep tangi lan bali marang bapakku, lan matur marang panjenengane: “Bapak, kula sampun damel dosa dhateng swarga lan wonten ing ngarsa panjenengan.”’ ¹⁹‘Kula sampun boten pantes dipunsebat putra panjenengan; mugi kula kadadosna kados salah satunggiling buruh panjenengan.’”

²⁰“Dheweke banjur tangi lan bali marang bapakne. Nalika isih adoh, bapakne wis weruh, atine trenyuh marga saka welas—banjur mlayu, ngrangkul gulune, sarta ngambungi.” ^b b v20 Ing budaya jaman Gusti Yesus, wong kang kajen ora tau mlayu ing ngarepe wong akeh — playune bapak mau minangka tumindak katresnan lan ngasorake awake kang ngagetake sarta disengaja.

²¹Anak mau banjur matur: “Bapak, kula sampun damel dosa dhateng swarga lan wonten ing ngarsa panjenengan. Kula sampun boten pantes dipunsebat putra panjenengan.”

²²Nanging bapakne banjur prentah marang para abdine: “Enggal jupukna jubah kang becik dhewe, enggokna marang dheweke, pasangna ali-ali ing tangane lan trumpah ing sikile.”

²³“‘Lan gawanen pedhet kang lemu, belehen, ayo padha mangan lan bungah-bungah.’ ²⁴‘Amarga anakku iki wis mati, saiki urip maneh; mau ilang, saiki ketemu.’ Wong-wong mau banjur wiwit padha bungah-bungah.”

²⁵“Anake kang mbarep lagi ana ing pategalan; bareng mulih lan wis cedhak omah, krungu swara tetabuhan lan jejogedan. ²⁶Banjur nyeluk salah sawijining abdi lan takon ana apa. ²⁷Abdi mau matur: ‘Rayi panjenengan sampun kondur, lan bapak panjenengan sampun mbeleh pedhet ingkang lema, amargi katampi wangsulipun kanthi wilujeng lan saras.’ ²⁸Nanging anak mbarep mau nesu lan ora gelem mlebu. Bapakne banjur metu sarta ngarih-arih dheweke, ²⁹nanging dheweke mangsuli marang bapakne: ‘Lah, kula sampun pinten-pinten taun ngladosi panjenengan, boten nate nglanggar dhawuh panjenengan—nanging panjenengan boten nate maringi kula cempe sanajan namung setunggal, kangge bingah-bingah kaliyan kanca-kanca kula.’ ³⁰‘Nanging bareng anak panjenengan punika dhateng, ingkang sampun ngentekaken bandha panjenengan kaliyan para wong wadon tuna-susila, panjenengan lajeng mbeleh pedhet ingkang lema kangge piyambakipun!’”

³¹Bapakne banjur kandha: “Ngger, kowe tansah ana ing cedhakku, lan samubarang darbekku iku dadi duwekmu.”

³²“‘Pancen patut yen kita padha bungah lan sukarena: awit sadulurmu iki mau wis mati, saiki urip; mau ilang, saiki ketemu.’”