લૂક 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹હવે કર જમા કરનારા તથા પાપીઓ સૌ તેમનું સાંભળવા તેમની પાસે આવતા હતા. ^a a v1 કર જમા કરનારાઓને દેશદ્રોહી ગણીને સૌ ધિક્કારતા — તેઓ યહૂદીઓ હતા જેઓ રોમ માટે નાણાં ઉઘરાવતા, વારંવાર વધારે વસૂલ કરીને ફરક પોતાના ખિસ્સામાં નાખતા. ²ત્યારે ફરોશીઓ તથા શાસ્ત્રીઓ કચકચ કરીને કહેવા લાગ્યા, “આ માણસ પાપીઓને આવકારે છે અને તેઓની સાથે ખાય છે.”

³તેથી તેમણે તેઓને આ દૃષ્ટાંત કહ્યું:

⁴“તમારામાંના કયા માણસ, જેની પાસે સો ઘેટાં હોય, જો તેમાંનું એક ખોવાઈ જાય, તો નવ્વાણુંને ઉઘાડા મેદાનમાં મૂકીને ખોવાયેલા એકની પાછળ તે જડે નહિ ત્યાં સુધી નહિ જાય? ⁵અને જ્યારે તે જડે, ત્યારે તે આનંદ કરતો તેને પોતાના ખભા પર ઊંચકી લે છે.” ⁶ઘેર પહોંચીને તે પોતાના મિત્રો તથા પડોશીઓને ભેગા કરીને તેઓને કહે છે, “મારી સાથે ખુશ થાઓ—મારું ખોવાયેલું ઘેટું મને જડ્યું છે.” ⁷“હું તમને કહું છું, એ જ રીતે, પસ્તાવો ન કરવાની જરૂરવાળા નવ્વાણું નેક માણસો કરતાં પસ્તાવો કરનાર એક પાપીને લીધે આકાશમાં વધારે આનંદ થાય છે.”

પિતા ખોવાયેલા સિક્કાની શોધ કરે છે

⁸“અથવા કઈ સ્ત્રી, જેની પાસે ચાંદીના દસ સિક્કા હોય, જેમાંનો દરેક એક દિવસની મજૂરી જેટલો હોય, જો તેમાંનો એક ખોવાઈ જાય, તો દીવો સળગાવીને, ઘર વાળીને, તે જડે નહિ ત્યાં સુધી કાળજીપૂર્વક શોધ ન કરે?” ⁹જ્યારે તે જડે, ત્યારે તે પોતાના મિત્રો તથા પડોશીઓને ભેગા કરીને કહે છે, “મારી સાથે આનંદ કરો, કેમ કે મારો ખોવાયેલો સિક્કો મને જડ્યો છે.” ¹⁰“માટે, હું તમને કહું છું, પસ્તાવો કરનાર એક પાપીને લીધે આપણા પિતાના દૂતોની આગળ આનંદ થાય છે.”

પિતા પોતાના દીકરાને ઘેર આવકારવા દોડે છે

¹¹અને તેમણે કહ્યું, “એક માણસ હતો, જેને બે દીકરા હતા.”

¹²“નાના દીકરાએ પોતાના પિતાને કહ્યું, ‘પિતા, મિલકતમાંનો મારો ભાગ મને આપો.’ તેથી તેણે પોતાની મિલકત તેઓની વચ્ચે વહેંચી આપી. ¹³થોડા દિવસ પછી, નાના દીકરાએ પોતાની પાસે જે બધું હતું તે ભેગું કરીને, દૂરના દેશમાં જઈને, ત્યાં ઉડાઉપણે જીવન જીવતાં પોતાની સંપત્તિ વેડફી નાખી. ¹⁴તેણે બધું ખર્ચી નાખ્યા પછી, તે દેશમાં સખત દુકાળ પડ્યો, અને તેને તંગી પડવા લાગી. ¹⁵તેથી તેણે જઈને તે દેશના એક નાગરિકને ત્યાં નોકરી કરી, જેણે તેને પોતાનાં ખેતરોમાં ભૂંડ ચરાવવા મોકલ્યો. ¹⁶અને ભૂંડ જે શિંગો ખાતાં તેથી તે પોતાનું પેટ ભરવા ઝંખતો હતો, પણ કોઈ તેને તે આપતું નહોતું.”

¹⁷ત્યારે ભાનમાં આવીને તેણે કહ્યું, “મારા પિતાના કેટલાય મજૂરોને જોઈએ તેથી વધારે રોટલી મળે છે, અને હું અહીં ભૂખે મરું છું! ¹⁸‘હું ઊઠીને મારા પિતા પાસે જઈશ, અને તેમને કહીશ, “પિતા, મેં આકાશની વિરુદ્ધ તથા તમારી આગળ પાપ કર્યું છે.”’ ¹⁹‘તમારો દીકરો કહેવડાવવાને હું હવે લાયક નથી; મને તમારા મજૂરોમાંના એકના જેવો કરો.’”

²⁰“તે ઊઠીને પોતાના પિતા પાસે ગયો. તે હજી દૂર હતો એટલામાં જ તેના પિતાએ તેને જોયો, અને દયાથી તેમનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું—તે દોડ્યા, તેને ભેટી પડ્યા, અને તેને ચુંબન કર્યું.” ^b b v20 ઈસુના સમયની સંસ્કૃતિમાં, પ્રતિષ્ઠિત માણસ જાહેરમાં કદી દોડતો નહિ — પિતાનું દોડવું એ પ્રેમ તથા સ્વ-નમ્રતાનું આઘાતજનક, ઇરાદાપૂર્વકનું કાર્ય હતું.

²¹અને દીકરાએ કહ્યું, “પિતા, મેં આકાશની વિરુદ્ધ તથા તમારી આગળ પાપ કર્યું છે. તમારો દીકરો કહેવડાવવાને હું હવે લાયક નથી.”

²²પણ પિતાએ પોતાના ચાકરોને કહ્યું, “જલદી શ્રેષ્ઠ ઝભ્ભો લાવીને તેને પહેરાવો, તેના હાથે વીંટી અને તેના પગે ચંપલ પહેરાવો.”

²³“‘અને પુષ્ટ વાછરડું લાવીને તેને કાપો, અને આપણે ખાઈને ખુશી મનાવીએ.’ ²⁴‘કેમ કે મારો આ દીકરો મરી ગયો હતો અને ફરી જીવતો થયો છે; તે ખોવાયો હતો અને જડ્યો છે.’ અને તેઓ ખુશી મનાવવા લાગ્યા.”

²⁵“તેનો મોટો દીકરો ખેતરમાં હતો; પાછા ફરતાં તે ઘર પાસે આવ્યો, ત્યારે તેણે ગાયન તથા નાચવાનો અવાજ સાંભળ્યો. ²⁶અને તેણે ચાકરોમાંના એકને બોલાવીને પૂછ્યું કે શું ચાલી રહ્યું છે. ²⁷તેણે તેને કહ્યું, ‘તારો ભાઈ આવ્યો છે, અને તારા પિતાએ પુષ્ટ વાછરડું કાપ્યું છે, કેમ કે તે તેને સહીસલામત પાછો મળ્યો.’ ²⁸પણ તે ગુસ્સે થયો અને અંદર જવાની ના પાડી. તેના પિતાએ બહાર આવીને તેને વિનંતી કરી, ²⁹પણ તેણે પોતાના પિતાને જવાબ આપ્યો, ‘જુઓ, આટલાં વર્ષોથી મેં તમારી સેવા કરી છે, અને તમારી કોઈ આજ્ઞાનું કદી ઉલ્લંઘન કર્યું નથી—તોપણ મારા મિત્રો સાથે ખુશી મનાવવા તમે મને કદી એક લવારું પણ આપ્યું નહિ.’ ³⁰‘પણ જ્યારે તમારો આ દીકરો આવ્યો, જેણે વેશ્યાઓ પાછળ તમારી સંપત્તિ ઉડાવી દીધી, ત્યારે તમે તેને સારુ પુષ્ટ વાછરડું કાપ્યું!’”

³¹તેમણે તેને કહ્યું, “દીકરા, તું સદા મારી સાથે છે, અને મારું જે બધું છે તે તારું છે.”

³²“‘ખુશ થવું તથા ખુશી મનાવવી યોગ્ય હતું: તારો આ ભાઈ મરી ગયો હતો અને જીવતો થયો છે, ખોવાયો હતો અને જડ્યો છે.’”