ലൂക്കോസ് 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹ചുങ്കക്കാരും പാപികളുമെല്ലാം അവിടുത്തെ വചനം കേൾക്കാൻ അടുത്തുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ^a a v1 ചുങ്കക്കാരെ ഒറ്റുകാരായി കണ്ട് ഏവരും വെറുത്തിരുന്നു — റോമിനുവേണ്ടി പണം പിരിച്ചെടുത്തിരുന്ന യഹൂദർ, പലപ്പോഴും അധികം ഈടാക്കി വ്യത്യാസം സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നവർ. ²പരീശന്മാരും ശാസ്ത്രിമാരും, “ഈ മനുഷ്യൻ പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും അവരോടുകൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞു പിറുപിറുത്തു.

³അപ്പോൾ അവിടുന്ന് അവരോട് ഈ ഉപമ പറഞ്ഞു:

⁴“നിങ്ങളിൽ നൂറ് ആടുകളുള്ള ഒരുവന് അതിലൊന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പതിനെ വെളിമ്പ്രദേശത്തു വിട്ടിട്ട്, നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ കണ്ടെത്തുവോളം അതിനെ തേടിച്ചെല്ലാതിരിക്കുമോ? ⁵അതിനെ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ അവൻ സന്തോഷത്തോടെ അതിനെ തന്റെ തോളിൽ വഹിക്കുന്നു.” ⁶വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ സ്നേഹിതരെയും അയൽക്കാരെയും വിളിച്ചുകൂട്ടി, “എന്നോടുകൂടെ സന്തോഷിക്കുവിൻ—എന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആടിനെ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു” എന്ന് അവരോടു പറയുന്നു. ⁷“അതുപോലെ, മാനസാന്തരം ആവശ്യമില്ലാത്ത തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പതു നീതിമാന്മാരെച്ചൊല്ലിയുള്ളതിനെക്കാൾ, മാനസാന്തരപ്പെടുന്ന ഒരു പാപിയെച്ചൊല്ലി അധികം സന്തോഷം സ്വർഗത്തിൽ ഉണ്ടാകും എന്നു ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു.”

നഷ്ടപ്പെട്ട നാണയം പിതാവ് തിരയുന്നു

⁸“അല്ലെങ്കിൽ, ഓരോന്നും ഒരു ദിവസത്തെ കൂലിക്കു തുല്യമായ പത്തു വെള്ളിനാണയമുള്ള ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഒന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, അവൾ വിളക്കു കത്തിച്ച്, വീടു തൂത്ത്, അതു കണ്ടെത്തുവോളം ശ്രദ്ധയോടെ തിരയാതിരിക്കുമോ?” ⁹അതു കണ്ടെത്തുമ്പോൾ അവൾ തന്റെ സ്നേഹിതരെയും അയൽക്കാരെയും വിളിച്ചുകൂട്ടി: “എന്നോടുകൂടെ സന്തോഷിക്കുവിൻ, ഞാൻ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ നാണയം കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു” എന്നു പറയുന്നു. ¹⁰“അതുപോലെ, മാനസാന്തരപ്പെടുന്ന ഒരു പാപിയെച്ചൊല്ലി നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ദൂതന്മാരുടെ മുമ്പാകെ സന്തോഷമുണ്ടാകുന്നു എന്നു ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു.”

മകനെ വീട്ടിലേക്കു സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ പിതാവ് ഓടിയെത്തുന്നു

¹¹അവിടുന്ന് തുടർന്നു പറഞ്ഞു: “രണ്ടു പുത്രന്മാരുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

¹²“ഇളയ മകൻ തന്റെ പിതാവിനോട്, ‘പിതാവേ, സ്വത്തിൽ എനിക്കുള്ള ഓഹരി എനിക്കു തരണം’ എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം തന്റെ വസ്തുവകകൾ അവർക്കിടയിൽ വിഭാഗിച്ചുകൊടുത്തു. ¹³അധികം താമസിയാതെ, ഇളയ മകൻ തനിക്കുള്ളതെല്ലാം ശേഖരിച്ച്, ദൂരദേശത്തേക്കു പുറപ്പെട്ടുപോയി, അവിടെ അഴിഞ്ഞ ജീവിതം നയിച്ച് തന്റെ സമ്പത്തു മുഴുവൻ ധൂർത്തടിച്ചുകളഞ്ഞു. ¹⁴അവൻ എല്ലാം ചെലവഴിച്ചുതീർന്നശേഷം, ആ ദേശത്ത് കഠിനമായ ഒരു ക്ഷാമം ഉണ്ടായി, അവന് ദാരിദ്ര്യം അനുഭവപ്പെട്ടുതുടങ്ങി. ¹⁵അപ്പോൾ അവൻ ചെന്ന് ആ ദേശത്തെ ഒരു പൗരന്റെ അടുക്കൽ കൂലിക്കു നിന്നു; അയാൾ അവനെ പന്നികളെ മേയ്ക്കാൻ തന്റെ വയലുകളിലേക്ക് അയച്ചു. ¹⁶പന്നികൾ തിന്നിരുന്ന കായ്കൾകൊണ്ടു വയറു നിറയ്ക്കാൻ അവൻ കൊതിച്ചു; എന്നാൽ ആരും അവന് ഒന്നും കൊടുത്തില്ല.”

¹⁷ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ പിതാവിന്റെ എത്ര കൂലിക്കാർക്കു വേണ്ടുവോളം അപ്പമുള്ളപ്പോൾ, ഞാനോ ഇവിടെ പട്ടിണികിടന്നു നശിക്കുന്നു! ¹⁸‘ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തോടു പറയും, “പിതാവേ, സ്വർഗത്തിനെതിരായും അങ്ങയുടെ മുമ്പിലും ഞാൻ പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.”’ ¹⁹‘അങ്ങയുടെ പുത്രൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുവാൻ ഇനി ഞാൻ യോഗ്യനല്ല; അങ്ങയുടെ കൂലിക്കാരിൽ ഒരുവനെപ്പോലെ എന്നെ ആക്കേണമേ.’”

²⁰“അവൻ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു പോയി. അവൻ ഏറെ ദൂരെയായിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ അവന്റെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു, കരുണയാൽ അദ്ദേഹത്തിനു മനസ്സലിഞ്ഞു—അദ്ദേഹം ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ചുംബിച്ചു.” ^b b v20 യേശുവിന്റെ കാലത്തെ സംസ്കാരത്തിൽ, മാന്യസ്ഥാനമുള്ള ഒരു പുരുഷൻ പരസ്യമായി ഒരിക്കലും ഓടുമായിരുന്നില്ല — പിതാവിന്റെ ആ ഓട്ടം ഞെട്ടിക്കുന്നതും മനഃപൂർവവുമായ, സ്നേഹത്തിന്റെയും സ്വയം താഴ്ത്തലിന്റെയും പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു.

²¹മകൻ പറഞ്ഞു: “പിതാവേ, സ്വർഗത്തിനെതിരായും അങ്ങയുടെ മുമ്പിലും ഞാൻ പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ പുത്രൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുവാൻ ഇനി ഞാൻ യോഗ്യനല്ല.”

²²എന്നാൽ പിതാവ് തന്റെ ദാസന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “വേഗം ഏറ്റവും നല്ല മേലങ്കി കൊണ്ടുവന്ന് ഇവനെ അണിയിക്കുവിൻ, ഇവന്റെ കൈയിൽ മോതിരവും കാലിൽ ചെരിപ്പും ഇടുവിൻ.”

²³“‘കൊഴുത്ത കാളക്കുട്ടിയെ കൊണ്ടുവന്ന് അറുക്കുവിൻ; നമുക്കു ഭക്ഷിച്ച് ആഘോഷിക്കാം.’ ²⁴‘എന്റെ ഈ മകൻ മരിച്ചവനായിരുന്നു, വീണ്ടും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവനായിരുന്നു, കണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു.’ അങ്ങനെ അവർ ആഘോഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.”

²⁵“അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂത്ത മകൻ വയലിലായിരുന്നു; മടങ്ങിവരുന്ന വഴി വീടിനോട് അടുത്തപ്പോൾ അവൻ സംഗീതവും നൃത്തവും കേട്ടു. ²⁶അവൻ ദാസന്മാരിൽ ഒരുവനെ വിളിച്ച് എന്താണു സംഭവിക്കുന്നതെന്നു ചോദിച്ചു. ²⁷അവൻ അവനോടു പറഞ്ഞു: ‘നിന്റെ സഹോദരൻ വന്നിരിക്കുന്നു; അവനെ സുരക്ഷിതനായി തിരികെ ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് നിന്റെ പിതാവ് കൊഴുത്ത കാളക്കുട്ടിയെ അറുത്തിരിക്കുന്നു.’ ²⁸എന്നാൽ അവൻ കോപിച്ച് അകത്തു കടക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അവന്റെ പിതാവ് പുറത്തുവന്ന് അവനോട് അപേക്ഷിച്ചു, ²⁹എന്നാൽ അവൻ തന്റെ പിതാവിനോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: ‘ഇതാ, ഇത്രയും വർഷം ഞാൻ അങ്ങയെ സേവിച്ചു, ഒരിക്കലും ഒരു കല്പനയും ലംഘിച്ചിട്ടില്ല—എന്നിട്ടും എന്റെ സ്നേഹിതരോടുകൂടെ ആഘോഷിക്കാൻ ഒരു ആട്ടിൻകുട്ടിയെപ്പോലും അങ്ങ് എനിക്കു തന്നില്ല.’ ³⁰‘എന്നാൽ അങ്ങയുടെ ധനം വേശ്യമാരോടുകൂടെ തിന്നുമുടിച്ച അങ്ങയുടെ ഈ മകൻ വന്നപ്പോൾ, അവനുവേണ്ടി അങ്ങ് കൊഴുത്ത കാളക്കുട്ടിയെ അറുത്തുവല്ലോ!’”

³¹അദ്ദേഹം അവനോടു പറഞ്ഞു: “മകനേ, നീ എപ്പോഴും എന്നോടുകൂടെയുണ്ട്; എനിക്കുള്ളതെല്ലാം നിന്റേതാകുന്നു.”

³²“‘സന്തോഷിക്കുകയും ആഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതു യുക്തമായിരുന്നു: നിന്റെ ഈ സഹോദരൻ മരിച്ചവനായിരുന്നു, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു; നഷ്ടപ്പെട്ടവനായിരുന്നു, കണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു.’”