Lucas 15

15 ¹Ngayon, ang mga maniningil ng buwis at ang mga makasalanan ay lumalapit na lahat upang makinig sa kanya. ^a a v1 Ang mga maniningil ng buwis ay kinasusuklaman ng marami bilang mga taksil — mga Judiong naniningil ng pera para sa Roma, na kadalasa'y sumisingil nang labis at ibinubulsa ang sobra. ²At bumulung-bulong ang mga Pariseo at ang mga eskriba, na nagsasabi, “Tinatanggap ng taong ito ang mga makasalanan at kumakain kasama nila.”

³Kaya't isinalaysay niya sa kanila ang talinghagang ito:

⁴“Sino sa inyo ang may isandaang tupa, na kung mawala ang isa sa mga ito, ay hindi iiwan ang siyamnapu't siyam sa parang at hahanapin ang nawawala hanggang sa ito ay matagpuan? ⁵At kapag natagpuan niya ito, pinapasan niya ito sa kanyang mga balikat, na nagagalak.” ⁶Pagdating niya sa bahay, tinitipon niya ang kanyang mga kaibigan at mga kapitbahay at sinasabi sa kanila, “Makipagdiwang kayo sa akin—natagpuan ko na ang aking nawawalang tupa.” ⁷“Sinasabi ko sa inyo, gayundin naman, higit na maraming kagalakan sa langit dahil sa isang makasalanang nagsisisi kaysa sa siyamnapu't siyam na matuwid na hindi na kailangang magsisi.”

Hinahanap ng Ama ang Nawawalang Barya

⁸“O sino namang babae ang may sampung baryang pilak, na ang bawat isa'y kabayaran sa isang araw na paggawa, na kung mawala ang isa, ay hindi magsisindi ng ilawan, magwawalis ng bahay, at maghahanap nang mabuti hanggang sa ito ay matagpuan?” ⁹Kapag natagpuan niya ito, tinitipon niya ang kanyang mga kaibigan at mga kapitbahay: “Makipagsaya kayo sa akin, sapagkat natagpuan ko na ang baryang nawala sa akin.” ¹⁰“Kaya, sinasabi ko sa inyo, may kagalakan sa harap ng mga anghel ng ating Ama dahil sa isang makasalanang nagsisisi.”

Patakbong Sinalubong ng Ama ang Pag-uwi ng Kanyang Anak

¹¹At sinabi niya, “May isang tao na may dalawang anak na lalaki.”

¹²“Sinabi ng nakababatang anak sa kanyang ama, ‘Ama, ibigay mo sa akin ang bahagi ng ari-ariang nauukol sa akin.’ Kaya't pinaghati-hati niya sa kanila ang kanyang mga pag-aari. ¹³Hindi nagtagal, tinipon ng nakababatang anak ang lahat ng kanyang ari-arian, umalis patungo sa isang malayong lupain, at doon ay nilustay ang kanyang kayamanan sa magulong pamumuhay. ¹⁴Pagkatapos niyang magastos ang lahat, isang matinding taggutom ang tumama sa lupaing iyon, at nagsimula siyang maghikahos. ¹⁵Kaya't nagpunta siya at nagpatrabaho sa isang mamamayan ng lupaing iyon, na nagsugo sa kanya sa kanyang mga bukirin upang magpakain ng mga baboy. ¹⁶At ninanais niyang punuin ang kanyang tiyan ng mga bunga na kinakain ng mga baboy, ngunit walang nagbigay sa kanya.”

¹⁷Nang matauhan siya, sinabi niya, “Ilang upahang manggagawa ng aking ama ang may sobra-sobrang tinapay, samantalang ako'y namamatay dito sa gutom?” ¹⁸“‘Babangon ako at pupunta sa aking ama, at sasabihin ko sa kanya, “Ama, nagkasala ako laban sa langit at sa harap mo.”’ ¹⁹‘Hindi na ako karapat-dapat na tawaging iyong anak; gawin mo akong tulad ng isa sa iyong mga upahang manggagawa.’”

²⁰“Bumangon siya at pumunta sa kanyang ama. Samantalang malayo pa siya, nakita na siya ng kanyang ama, at napuno ng habag ang kanyang puso—tumakbo siya, niyakap siya, at hinagkan siya.” ^b b v20 Sa kultura ni Jesus, ang isang taong may dangal ay hindi kailanman tumatakbo sa harap ng madla — ang pagtakbo ng ama ay isang nakagigimbal at sinadyang gawa ng pag-ibig at pagpapakumbaba.

²¹At sinabi ng anak, “Ama, nagkasala ako laban sa langit at sa harap mo. Hindi na ako karapat-dapat na tawaging iyong anak.”

²²Ngunit sinabi ng ama sa kanyang mga alipin, “Dali-dali ninyong dalhin ang pinakamagandang balabal at isuot sa kanya, lagyan ng singsing ang kanyang kamay at ng sandalyas ang kanyang mga paa.”

²³“‘At dalhin ninyo ang pinatabang guya at katayin ito, at tayo'y kumain at magdiwang.’ ²⁴‘Sapagkat ang anak kong ito ay patay na at muling nabuhay; siya'y nawala at natagpuan.’ At nagsimula silang magdiwang.”

²⁵“Ang kanyang nakatatandang anak ay nasa bukid; nang malapit na siya sa bahay sa kanyang pag-uwi, narinig niya ang tugtugan at sayawan. ²⁶At tinawag niya ang isa sa mga alipin at itinanong kung ano ang nangyayari. ²⁷Sinabi nito sa kanya, ‘Dumating ang iyong kapatid, at kinatay ng iyong ama ang pinatabang guya, sapagkat natanggap niya siyang ligtas at buháy.’ ²⁸Ngunit nagalit siya at ayaw pumasok. Lumabas ang kanyang ama at namanhik sa kanya, ²⁹ngunit sumagot siya sa kanyang ama, ‘Tingnan mo, naglingkod ako sa iyo sa lahat ng mga taong ito, hindi kailanman sumuway sa iyong utos—ngunit hindi mo man lamang ako binigyan ng kahit isang batang kambing upang ipagdiwang ko kasama ang aking mga kaibigan.’ ³⁰‘Ngunit nang dumating ang anak mong ito, na lumustay ng iyong kayamanan kasama ng mga patutot, kinatay mo para sa kanya ang pinatabang guya!’”

³¹Sinabi nito sa kanya, “Anak, lagi kang kasama ko, at ang lahat ng aking pag-aari ay iyo.”

³²“‘Nararapat lamang na magsaya at magdiwang: ang kapatid mong ito ay patay na at muling nabuhay, nawala at natagpuan.’”