லூக்கா 15

15 ¹ஆயக்காரரும் பாவிகளும் எல்லாரும் அவர் சொல்வதைக் கேட்கும்படி அவரிடத்தில் சேர்ந்துவந்தார்கள். ^a a v1 ஆயக்காரர் துரோகிகளாகக் கருதப்பட்டு பரவலாக அருவருக்கப்பட்டார்கள் — ரோமருக்காகப் பணம் வசூலித்த யூதர்கள் இவர்கள், அடிக்கடி அதிகமாக வசூலித்து மிகுதியைத் தங்களுக்கென எடுத்துக்கொண்டார்கள். ²பரிசேயரும் வேதபாரகரும் முறுமுறுத்து, “இவன் பாவிகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களோடு புசிக்கிறான்” என்றார்கள்.

³அப்பொழுது அவர் அவர்களுக்கு இந்த உவமையைச் சொன்னார்:

⁴“உங்களில் எந்த மனிதன், நூறு ஆடுகளை உடையவனாயிருந்து, அவைகளில் ஒன்றைக் காணாமற்போனால், தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளையும் வெளியில் விட்டுவிட்டு, காணாமற்போனதைக் கண்டுபிடிக்கும்வரை அதைத் தேடிச்செல்லாமல் இருப்பான்? ⁵அதைக் கண்டுபிடித்தபோது, சந்தோஷத்தோடே அதைத் தன் தோள்களின்மேல் போட்டுக்கொள்கிறான்.” ⁶வீட்டுக்கு வந்தபின்பு, அவன் தன் சிநேகிதரையும் அயலகத்தாரையும் கூட்டிவரவழைத்து, “காணாமற்போன என் ஆட்டைக் கண்டுபிடித்தேன், என்னோடு சேர்ந்து மகிழ்ச்சியாயிருங்கள்” என்று அவர்களுக்குச் சொல்கிறான். ⁷“அப்படியே, மனந்திரும்ப அவசியமில்லாத தொண்ணூற்றொன்பது நீதிமான்களைக்குறித்து மகிழ்வதைவிட, மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியைக்குறித்து பரலோகத்தில் அதிக சந்தோஷம் உண்டாயிருக்கும் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.”

காணாமற்போன நாணயத்தைப் பிதாவானவர் தேடுகிறார்

⁸“அல்லது, ஒவ்வொன்றும் ஒருநாள் கூலிக்குச் சமமான பத்து வெள்ளிநாணயங்களை உடைய எந்தப் பெண், அவைகளில் ஒன்றைக் காணாமற்போனால், விளக்கைக் கொளுத்தி, வீட்டைப் பெருக்கி, அதைக் கண்டுபிடிக்கும்வரை கவனமாய்த் தேடாமல் இருப்பாள்?” ⁹அதைக் கண்டுபிடித்தபோது, அவள் தன் சிநேகிதிகளையும் அயலகத்தாரையும் கூட்டிவரவழைத்து, “காணாமற்போன நாணயத்தைக் கண்டுபிடித்தேன், என்னோடு சேர்ந்து சந்தோஷப்படுங்கள்” என்கிறாள். ¹⁰“அப்படியே, மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியைக்குறித்து எங்கள் பிதாவின் தூதர்களுக்கு முன்பாக சந்தோஷம் உண்டாயிருக்கும் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.”

தம்முடைய குமாரனை வீட்டில் வரவேற்கப் பிதாவானவர் ஓடிவருகிறார்

¹¹பின்னும் அவர் சொன்னதாவது: “ஒரு மனிதனுக்கு இரண்டு குமாரர் இருந்தார்கள்.”

¹²“அவர்களில் இளையவன் தன் தகப்பனை நோக்கி, ‘தகப்பனே, சொத்தில் எனக்கு வரவேண்டிய பங்கை எனக்குத் தாரும்’ என்றான். அப்பொழுது அவன் தன் ஆஸ்தியை அவர்களுக்குப் பகிர்ந்துகொடுத்தான். ¹³சில நாட்களுக்குப்பின், இளைய குமாரன் தனக்குள்ள எல்லாவற்றையும் சேர்த்துக்கொண்டு, தூர தேசத்துக்குப் புறப்பட்டுப்போய், அங்கே துர்நடத்தையாய் வாழ்ந்து தன் செல்வத்தை அழித்துப்போட்டான். ¹⁴அவன் எல்லாவற்றையும் செலவழித்தபின்பு, அந்த தேசத்தில் கொடிய பஞ்சம் உண்டாயிற்று, அவன் குறைவுபடத் தொடங்கினான். ¹⁵அப்பொழுது அவன் போய், அந்த தேசத்துக் குடிமகன் ஒருவனிடத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தான்; அவன் இவனைப் பன்றிகளை மேய்க்கத் தன் வயல்களுக்கு அனுப்பினான். ¹⁶பன்றிகள் தின்ற தவிட்டினால் தன் வயிற்றை நிரப்ப ஆசைப்பட்டான், ஆனாலும் ஒருவனும் அதை அவனுக்குக் கொடுக்கவில்லை.”

¹⁷அவன் புத்தி தெளிந்தபோது, “என் தகப்பனுடைய கூலியாட்களில் எத்தனையோ பேருக்கு வேண்டியதற்கு மேலாய் அப்பம் இருக்கிறது, நானோ இங்கே பசியினால் சாகிறேனே! ¹⁸‘நான் எழுந்து என் தகப்பனிடத்துக்குப் போய், அவரை நோக்கி, “தகப்பனே, பரலோகத்துக்கு விரோதமாகவும் உமக்கு முன்பாகவும் பாவஞ்செய்தேன்.”’ ¹⁹‘இனிமேல் உம்முடைய குமாரன் என்று அழைக்கப்படுவதற்கு நான் பாத்திரன் அல்ல; உம்முடைய கூலியாட்களில் ஒருவனைப்போல் என்னை வைத்துக்கொள்ளும்’ என்று சொல்வேன்.”

²⁰“அப்படியே அவன் எழுந்து தன் தகப்பனிடத்துக்கு வந்தான். அவன் இன்னும் தூரத்தில் இருக்கும்போதே, அவன் தகப்பன் அவனைக் கண்டு, மனதுருகி, ஓடிப்போய், அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, அவனை முத்தமிட்டான்.” ^b b v20 இயேசுவின் காலத்துப் பண்பாட்டில், கனம்பொருந்திய ஒரு மனிதன் பொது இடத்தில் ஒருபோதும் ஓடமாட்டான் — தகப்பன் அப்படி ஓடிவந்தது, திடுக்கிடச்செய்யும், வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட அன்பின், தன்னைத் தாழ்த்துகிற செயலாயிருந்தது.

²¹குமாரன் அவனை நோக்கி, “தகப்பனே, பரலோகத்துக்கு விரோதமாகவும் உமக்கு முன்பாகவும் பாவஞ்செய்தேன்; இனிமேல் உம்முடைய குமாரன் என்று அழைக்கப்படுவதற்கு நான் பாத்திரன் அல்ல” என்றான்.

²²தகப்பனோ தன் ஊழியக்காரரை நோக்கி, “நீங்கள் சீக்கிரமாய் உயர்ந்த வஸ்திரத்தைக் கொண்டுவந்து இவனுக்கு உடுத்தி, இவன் கைக்கு மோதிரத்தையும் கால்களுக்குப் பாதரட்சைகளையும் போடுங்கள்;

²³‘கொழுத்த கன்றைக் கொண்டுவந்து அடியுங்கள்; நாம் புசித்து மகிழ்ச்சியாயிருப்போம்.’ ²⁴‘ஏனெனில், என் குமாரனாகிய இவன் மரித்தான், திரும்பவும் உயிர்த்தான்; காணாமற்போனான், திரும்பவும் காணப்பட்டான்’ என்றான். அப்படியே அவர்கள் மகிழ்ச்சியாயிருக்கத் தொடங்கினார்கள்.”

²⁵“அவனுடைய மூத்த குமாரன் வயலில் இருந்தான்; அவன் திரும்பிவந்து வீட்டுக்குச் சமீபித்தபோது, கீதவாத்தியத்தையும் நடனக்களிப்பையும் கேட்டு, ²⁶ஊழியக்காரரில் ஒருவனை அழைத்து, இது என்னவென்று விசாரித்தான். ²⁷அதற்கு அவன், ‘உம்முடைய சகோதரன் வந்திருக்கிறான்; அவனைச் சுகத்துடனே திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டதினால், உம்முடைய தகப்பன் கொழுத்த கன்றை அடித்திருக்கிறார்’ என்றான். ²⁸அப்பொழுது அவன் கோபமடைந்து, உள்ளே போக மனதில்லாதிருந்தான். அவன் தகப்பனோ வெளியே வந்து, அவனை வருந்தி வேண்டிக்கொண்டான்; ²⁹அவனோ தன் தகப்பனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக, ‘இதோ, இத்தனை வருஷமாய் நான் உமக்கு ஊழியஞ்செய்து, ஒருபோதும் உம்முடைய கட்டளையை மீறாதிருந்தும், என் சிநேகிதரோடு மகிழ்ச்சியாயிருக்கும்படி நீர் ஒருபோதும் எனக்கு ஒரு ஆட்டுக்குட்டியையாகிலும் கொடுக்கவில்லை.’ ³⁰‘ஆனாலும், வேசிகளிடத்தில் உம்முடைய ஆஸ்தியை அழித்துப்போட்ட உம்முடைய குமாரனாகிய இவன் வந்தபோதோ, இவனுக்காகக் கொழுத்த கன்றை அடித்தீரே!’ என்றான்.”

³¹அதற்கு அவன், “மகனே, நீ எப்பொழுதும் என்னோடிருக்கிறாய், எனக்குள்ளதெல்லாம் உன்னுடையதே.

³²‘உன்னுடைய சகோதரனாகிய இவன் மரித்தான், திரும்பவும் உயிர்த்தான்; காணாமற்போனான், திரும்பவும் காணப்பட்டான்; ஆகையால், நாம் மகிழ்ந்து சந்தோஷப்படுவது தகுதியாயிருந்ததே’ என்று சொன்னான்.”