ଲୂକ 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹ସେତେବେଳେ କରଗ୍ରାହୀ ଓ ପାପୀ ସମସ୍ତେ ତାହାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା ନିମନ୍ତେ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିଲେ। ^a a v1 କରଗ୍ରାହୀମାନେ ବିଶ୍ଵାସଘାତକ ବୋଲି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଘୃଣିତ ହେଉଥିଲେ — ସେମାନେ ଏପରି ଯିହୁଦୀ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ରୋମ ନିମନ୍ତେ କର ଆଦାୟ କରୁଥିଲେ, ଅନେକ ସମୟରେ ଅଧିକ ଆଦାୟ କରି ଅତିରିକ୍ତ ଅର୍ଥ ନିଜ ପାଇଁ ରଖୁଥିଲେ। ²ଆଉ ଫାରୂଶୀ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବଚସା କରି କହିଲେ, “ଏହି ଲୋକ ପାପୀମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୋଜନ କରେ।”

³ସେଥିରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ କହିଲେ:

⁴“ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁ ଲୋକ, ଯାହାର ଶହେ ମେଷ ଅଛି, ଯଦି ତହିଁରୁ ଗୋଟିଏ ହଜାଇଦିଏ, ତେବେ ଅନେଣ୍ଡେଟିକୁ ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଛାଡ଼ି ହଜିଯାଇଥିବା ମେଷଟି ନ ପାଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହାର ଅନ୍ଵେଷଣରେ ନ ଯିବ? ⁵ଆଉ ତାହାକୁ ପାଇଲେ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଆପଣା କାନ୍ଧରେ ଘେନେ।” ⁶ଗୃହକୁ ଆସି ସେ ଆପଣା ବନ୍ଧୁ ଓ ପ୍ରତିବାସୀମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ଡାକି ସେମାନଙ୍କୁ କହେ, “ମୋʼ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କର, କାରଣ ମୁଁ ମୋହର ହଜିଯାଇଥିବା ମେଷଟି ପାଇଅଛି।” ⁷“ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ସେହିପ୍ରକାରେ ଅନୁତାପ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକ ନ ଥିବା ଅନେଣ୍ଡେ ଜଣ ଧାର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଅନୁତାପ କରୁଥିବା ଜଣେ ପାପୀ ବିଷୟରେ ସ୍ଵର୍ଗରେ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ହୁଏ।”

ପିତା ହଜିଯାଇଥିବା ମୁଦ୍ରା ଖୋଜନ୍ତି

⁸“ଅବା କେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀର ଯଦି ଦଶଟି ରୌପ୍ୟ ମୁଦ୍ରା ଥାଏ, ଯହିଁରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଏକ ଦିନର ମଜୁରି, ଆଉ ସେଥିରୁ ଗୋଟିଏ ହଜାଇଲେ, ସେ ଦୀପ ଜ୍ୱାଳାଇ ଘର ଝାଡ଼ି ତାହା ନ ପାଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯତ୍ନ ସହ ଖୋଜେ ନାହିଁ?” ⁹ଆଉ ତାହା ପାଇଲେ ସେ ଆପଣା ବନ୍ଧୁ ଓ ପ୍ରତିବାସୀମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ଡାକି କହେ, “ମୋʼ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କର, କାରଣ ମୁଁ ମୋହର ହଜିଯାଇଥିବା ମୁଦ୍ରା ପାଇଅଛି।” ¹⁰“ସେହିପ୍ରକାରେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ଅନୁତାପ କରୁଥିବା ଜଣେ ପାପୀ ବିଷୟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦୂତମାନଙ୍କ ଛାମୁରେ ଆନନ୍ଦ ହୁଏ।”

ପିତା ଆପଣା ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଗୃହକୁ ସ୍ଵାଗତ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଦୌଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି

¹¹ଆଉ ସେ କହିଲେ, “ଜଣେ ଲୋକର ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଥିଲେ।”

¹²“ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଆପଣା ବାପାଙ୍କୁ କହିଲା, ‘ବାପା, ସମ୍ପତ୍ତିର ଯେଉଁ ଅଂଶ ମୋହର ଭାଗରେ ପଡ଼େ, ତାହା ମୋତେ ଦିଅ।’ ସେଥିରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆପଣା ସମ୍ପତ୍ତି ଭାଗ କରିଦେଲେ। ¹³ଅଳ୍ପ ଦିନ ପରେ କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଆପଣାର ସମସ୍ତ ଏକାଠି କରି ଦୂର ଦେଶକୁ ଯାତ୍ରା କଲା, ଆଉ ସେଠାରେ ଉଚ୍ଛୃଙ୍ଖଳ ଜୀବନ କାଟି ଆପଣା ଧନ ଉଡ଼ାଇଦେଲା। ¹⁴ସେ ସବୁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିସାରିଲା ପରେ ସେହି ଦେଶରେ ମହା ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ପଡ଼ିଲା, ଆଉ ସେ ଅଭାବଗ୍ରସ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ¹⁵ସେଥିରେ ସେ ଯାଇ ସେହି ଦେଶର ଜଣେ ବାସିନ୍ଦାର ଆଶ୍ରୟ ନେଲା, ଆଉ ସେ ତାହାକୁ ଘୁଷୁରି ଚରାଇବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣା କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପଠାଇଲା। ¹⁶ଆଉ ଘୁଷୁରିମାନେ ଯେଉଁ ଶିମ୍ବ ଖାଉଥିଲେ, ତାହା ଖାଇ ସେ ଆପଣା ପେଟ ଭରିବାକୁ ବାଞ୍ଛା କଲା, କିନ୍ତୁ କେହି ତାହାକୁ କିଛି ଦେଲା ନାହିଁ।”

¹⁷ଚେତନା ପାଇ ସେ କହିଲା, “ମୋହର ବାପାଙ୍କର କେତେ ମୂଲିଆଙ୍କର ଯଥେଷ୍ଟ ଆହାର ଅଛି, ଆଉ ମୁଁ ଏଠାରେ କ୍ଷୁଧାରେ ମରୁଅଛି!” ¹⁸“‘ମୁଁ ଉଠି ମୋହର ବାପାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାହାଙ୍କୁ କହିବି, “ବାପା, ମୁଁ ସ୍ଵର୍ଗ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଓ ତୁମ୍ଭ ଛାମୁରେ ପାପ କରିଅଛି।”’ ¹⁹‘ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ପୁତ୍ର ବୋଲି ଖ୍ୟାତ ହେବାକୁ ଆଉ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୋତେ ତୁମ୍ଭ ମୂଲିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ପରି କର।’”

²⁰“ପୁଣି ସେ ଉଠି ଆପଣା ବାପାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲା। ସେ ଦୂରରେ ଥାଉ ଥାଉ ତାହାର ବାପା ତାହାକୁ ଦେଖି ଦୟାରେ ବିଗଳିତ ହେଲେ, ଆଉ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ତାହାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଚୁମ୍ବନ କଲେ।” ^b b v20 ଯୀଶୁଙ୍କ ସମୟର ସଂସ୍କୃତିରେ ମର୍ଯ୍ୟାଦାସମ୍ପନ୍ନ ଲୋକ କେବେ ହେଁ ଜନସମକ୍ଷରେ ଦୌଡ଼ୁ ନ ଥିଲେ — ଏଣୁ ବାପାଙ୍କ ଏହି ଦୌଡ଼ ଥିଲା ପ୍ରେମ ଓ ଆତ୍ମନମ୍ରତାର ଏକ ଚମକପ୍ରଦ ଓ ସୁଚିନ୍ତିତ କାର୍ଯ୍ୟ।

²¹ସେଥିରେ ପୁତ୍ର ତାହାଙ୍କୁ କହିଲା, “ବାପା, ମୁଁ ସ୍ଵର୍ଗ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଓ ତୁମ୍ଭ ଛାମୁରେ ପାପ କରିଅଛି। ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ପୁତ୍ର ବୋଲି ଖ୍ୟାତ ହେବାକୁ ଆଉ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।”

²²କିନ୍ତୁ ବାପା ଆପଣା ଦାସମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶୀଘ୍ର ସର୍ବୋତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଆଣି ଏହାକୁ ପିନ୍ଧାଅ, ପୁଣି ଏହାର ହାତରେ ଅଙ୍ଗୁରୀୟ ଓ ପାଦରେ ପାଦୁକା ଦିଅ।”

²³“‘ଆଉ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟ ବାଛୁରିଟି ଆଣି ବଧ କର, ଆଉ ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଭୋଜନ କରି ଆନନ୍ଦ କରିବା।’ ²⁴‘କାରଣ ମୋହର ଏହି ପୁତ୍ର ମରିଯାଇଥିଲା, ପୁନର୍ବାର ବଞ୍ଚିଲା; ସେ ହଜିଯାଇଥିଲା, ପୁଣି ମିଳିଲା।’ ଏଥିରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।”

²⁵“ତାହାର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିଲା; ସେ ଫେରି ଆସି ଘର ପାଖେ ପହଞ୍ଚିବା ବେଳେ ବାଦ୍ୟ ଓ ନୃତ୍ୟର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲା। ²⁶ଆଉ ସେ ଦାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣକୁ ଡାକି, କଅଣ ଘଟୁଅଛି ବୋଲି ପଚାରିଲା। ²⁷ସେ ତାହାକୁ କହିଲା, ‘ତୁମ୍ଭ ଭାଇ ଆସିଅଛି, ଆଉ ତୁମ୍ଭ ବାପା ତାହାକୁ ସୁସ୍ଥ ଶରୀରରେ ଫେରି ପାଇବାରୁ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟ ବାଛୁରିଟି ବଧ କରିଅଛନ୍ତି।’ ²⁸କିନ୍ତୁ ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲା ନାହିଁ। ସେଥିରେ ତାହାର ବାପା ବାହାରି ଆସି ତାହାକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ, ²⁹ମାତ୍ର ସେ ଆପଣା ବାପାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା, ‘ଦେଖ, ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ତୁମ୍ଭର ସେବା କରି ଆସିଅଛି, କେବେ ହେଁ ତୁମ୍ଭ ଆଜ୍ଞା ଅମାନ୍ୟ କରି ନାହିଁ; ତଥାପି ମୋʼ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିବା ନିମନ୍ତେ ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ କେବେ ଗୋଟିଏ ଛେଳିଛୁଆ ସୁଦ୍ଧା ଦେଲ ନାହିଁ।’ ³⁰‘କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭର ଏହି ପୁଅ, ଯେ ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ତୁମ୍ଭ ଧନ ଉଡ଼ାଇଦେଲା, ସେ ଆସନ୍ତେ ତୁମ୍ଭେ ତାହା ନିମନ୍ତେ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟ ବାଛୁରିଟି ବଧ କଲ!’”

³¹ସେ ତାହାକୁ କହିଲେ, “ବତ୍ସ, ତୁମ୍ଭେ ସବୁବେଳେ ମୋʼ ସଙ୍ଗରେ ଅଛ, ଆଉ ମୋହର ଯାହା ସବୁ ଅଛି, ସେସବୁ ତୁମ୍ଭର।”

³²“‘କିନ୍ତୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସ କରିବା ଉଚିତ ଥିଲା, କାରଣ ତୁମ୍ଭର ଏହି ଭାଇ ମରିଯାଇଥିଲା, ପୁଣି ବଞ୍ଚିଲା; ସେ ହଜିଯାଇଥିଲା, ପୁଣି ମିଳିଲା।’”