ሉቃስ 15

15 ¹ቀረጥ ሰብሳቢዎችና ኀጢአተኞች ሁሉ ሊሰሙት ወደ እርሱ ይቀርቡ ነበር። ^a a v1 ቀረጥ ሰብሳቢዎች ለሮም ገንዘብ የሚሰበስቡ አይሁድ ነበሩ፤ ብዙውን ጊዜ ከሚገባው በላይ እያስከፈሉ ልዩነቱን ለራሳቸው ስለሚያስቀሩ፣ እንደ ከሓዲዎች ተቈጥረው እጅግ ይናቁ ነበር። ²ፈሪሳውያንና ጻፎች ግን፣ “ይህ ሰው ኀጢአተኞችን ይቀበላል፤ ከእነርሱም ጋራ ይበላል” ብለው አጕረመረሙ።

³ስለዚህ ይህን ምሳሌ ነገራቸው፤

⁴“ከእናንተ መቶ በግ ያለው ሰው ከእነርሱ አንዱን ቢያጣ፣ ዘጠና ዘጠኙን በሜዳ ትቶ የጠፋውን እስኪያገኝ ድረስ የማይከተል ማን ነው? ⁵ባገኘውም ጊዜ፣ ደስ እያለው በጫንቃው ላይ ያደርገዋል።” ⁶ወደ ቤት በደረሰም ጊዜ፣ ወዳጆቹንና ጎረቤቶቹን በአንድነት ጠርቶ፣ “የጠፋችውን በጌን አግኝቻለሁና ከእኔ ጋራ ደስ ይበላችሁ” ይላቸዋል። ⁷“እላችኋለሁ፣ እንዲሁ ንስሓ በማያስፈልጋቸው በዘጠና ዘጠኝ ጻድቃን ላይ ከሚሆነው ደስታ ይልቅ፣ ንስሓ በሚገባ በአንድ ኀጢአተኛ ላይ በሰማይ የሚሆነው ደስታ ይበልጣል።”

አብ የጠፋውን ብር ይፈልጋል

⁸“ወይስ እያንዳንዱ የቀን ደመወዝ የሚያወጣ ዐሥር ብር ያሏት ሴት፣ አንዱን ብታጣ፣ መብራት አብርታ ቤቱን ጠርጋ እስክታገኘው ድረስ በጥንቃቄ የማትፈልግ ማን ናት?” ⁹ባገኘችውም ጊዜ፣ ወዳጆቿንና ጎረቤቶቿን በአንድነት ጠርታ፣ “ያጣሁትን ብር አግኝቻለሁና ከእኔ ጋራ ደስ ይበላችሁ” ትላለች። ¹⁰“እንዲሁ እላችኋለሁ፣ ንስሓ በሚገባ በአንድ ኀጢአተኛ ላይ በአባታችን መላእክት ፊት ደስታ ይሆናል።”

አብ ወደ ቤት የተመለሰውን ልጁን ለመቀበል ይሮጣል

¹¹ደግሞም እንዲህ አለ፤ “ሁለት ልጆች ያሉት አንድ ሰው ነበረ።

¹²ከእነርሱ ታናሹ ልጅ አባቱን፣ ‘አባት ሆይ፤ ከንብረቱ የሚደርሰኝን ድርሻ ስጠኝ’ አለው። እርሱም ያለውን ንብረት ለሁለቱ አካፈለ። ¹³ከጥቂት ቀናት በኋላም፣ ታናሹ ልጅ ያለውን ሁሉ ሰብስቦ ወደ ሩቅ አገር ሄደ፤ በዚያም በመዳራት ኑሮ ሀብቱን በተነ። ¹⁴ሁሉንም ከጨረሰ በኋላ፣ በዚያች አገር ጽኑ ራብ ሆነ፤ እርሱም መቸገር ጀመረ። ¹⁵ስለዚህ ሄዶ ከዚያች አገር ሰዎች ከአንዱ ጋራ ተቀጠረ፤ እርሱም ዐሳማ እንዲጠብቅ ወደ ዕርሻው ሰደደው። ¹⁶ዐሳማዎቹ ከሚበሉት አሰር ሆዱን ለመሙላት ይመኝ ነበር፤ የሚሰጠው ግን ማንም አልነበረም።”

¹⁷ወደ ልቡ ተመልሶም እንዲህ አለ፤ “ለአባቴ ከሚሠሩ ምንደኞች ስንቶቹ የሚተርፋቸው እንጀራ አላቸው፤ እኔ ግን እዚህ በራብ እያለቍ ነው?” ¹⁸“ ‘ተነሥቼ ወደ አባቴ እሄዳለሁ፤ “አባት ሆይ፤ በሰማይ ላይ፣ በአንተም ፊት በድያለሁ” ብዬ እነግረዋለሁ።’ ¹⁹‘ከእንግዲህ ልጅህ ተብዬ ልጠራ አይገባኝም፤ ከምንደኞችህ እንደ አንዱ አድርገኝ።’ ”

²⁰“ተነሥቶም ወደ አባቱ ሄደ። ገና ሩቅ ሳለም፣ አባቱ አየው፤ በርኅራኄም ልቡ ራራ፤ ሮጦም ዐንገቱን ዐቀፈው፤ ሳመውም።” ^b b v20 በኢየሱስ ዘመን ባህል፣ የተከበረ ሰው በሕዝብ ፊት ፈጽሞ አይሮጥም ነበር፤ ስለዚህ የአባቱ መሮጥ አስደንጋጭ፣ ሆን ተብሎ የተደረገ የፍቅርና ራስን የማዋረድ ተግባር ነበር።

²¹ልጁም፣ “አባት ሆይ፤ በሰማይ ላይ፣ በአንተም ፊት በድያለሁ፤ ከእንግዲህ ልጅህ ተብዬ ልጠራ አይገባኝም” አለው።

²²አባቱ ግን አገልጋዮቹን እንዲህ አላቸው፤ “ፈጥናችሁ ከሁሉ የተሻለውን ልብስ አምጡና አልብሱት፤ በእጁ ቀለበት፣ በእግሩም ጫማ አድርጉለት።

²³‘የሠባውን ጥጃ አምጥታችሁ ዕረዱት፤ እንብላም፤ ደስም ይበለን።’ ²⁴‘ይህ ልጄ ሞቶ ነበርና ዳግመኛ ሕያው ሆኗል፤ ጠፍቶ ነበርና ተገኝቷል።’ መደሰትም ጀመሩ።”

²⁵“ታላቁ ልጁ ግን በዕርሻ ነበረ፤ ተመልሶ ወደ ቤት ሲቀርብ፣ የዘፈንና የጭፈራ ድምፅ ሰማ። ²⁶ከአገልጋዮቹም አንዱን ጠርቶ፣ ይህ ሁሉ ምን እንደ ሆነ ጠየቀ። ²⁷እርሱም፣ ‘ወንድምህ መጥቷል፤ ደኅና ሆኖ ስለ ተቀበለውም አባትህ የሠባውን ጥጃ ዐርዶለታል’ አለው። ²⁸እርሱ ግን ተቈጥቶ ለመግባት እምቢ አለ። አባቱም ወጥቶ ለመነው፤ ²⁹እርሱ ግን አባቱን መልሶ፣ ‘እነሆ፣ ይህን ሁሉ ዓመት አገልግዬሃለሁ፤ ትእዛዝህንም ተላልፌ አላውቅም፤ ነገር ግን ከወዳጆቼ ጋራ ደስ እንዲለኝ አንድ ጠቦት እንኳ ሰጥተኸኝ አታውቅም። ³⁰‘ይህ ሀብትህን ከጋለሞታዎች ጋራ ያባከነ ልጅህ በመጣ ጊዜ ግን፣ የሠባውን ጥጃ ዐረድህለት!’ ”

³¹እርሱም፣ “ልጄ ሆይ፤ አንተ ዘወትር ከእኔ ጋራ ነህ፤ ያለኝም ሁሉ ያንተ ነው።”

³²“ ‘ይህ ወንድምህ ሞቶ ነበርና ሕያው ሆኗል፤ ጠፍቶ ነበርና ተገኝቷል፤ ስለዚህ ደስ ብሎን ሐሤት ብናደርግ ተገቢ ነበር።’ ”