لوقا 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹هاڻي سڀ محصول وصول ڪندڙ ۽ گنهگار کيس ٻڌڻ لاءِ ويجها ٿيندا پئي آيا. ^a a v1 محصول وصول ڪندڙن کي غدار سمجهي سڀ ڪو نفرت ڪندو هو. اهي يهودي هئا جيڪي روم لاءِ پئسا گڏ ڪندا هئا، ۽ گهڻو ڪري وڌيڪ وصول ڪري فرق پنهنجي کيسي ۾ وجهندا هئا. ²پر فريسين ۽ شريعت جي عالمن ڀُڻ ڀُڻ ڪندي چيو تہ ”هي ماڻهو گنهگارن کي پاڻ وٽ قبول ڪري ٿو ۽ انهن سان گڏ کائي ٿو.“

³تڏهن کين هي مثال ٻڌايائين تہ

⁴”اوهان مان اهڙو ڪهڙو ماڻهو آهي، جنهن وٽ سؤ رڍون هجن ۽ جيڪڏهن انهن مان هڪ گم ٿي وڃي، تہ نوانوي رڍون کليل ميدان ۾ ڇڏي، گم ٿيل رڍ جي پٺيان جيستائين اها لهي، تيستائين نہ وڃي؟ ⁵جڏهن اها کيس لڀي ٿي، تڏهن خوش ٿيندي ان کي پنهنجن ڪلهن تي رکي ٿو.“ ⁶گهر پهچي پنهنجن دوستن ۽ پاڙيسرين کي گڏ ڪري چوي ٿو تہ ”مون سان گڏ خوشي ملهايو، مون پنهنجي گم ٿيل رڍ لڌي آهي.“ ⁷”آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ ساڳيءَ طرح توبهه ڪندڙ هڪڙي گنهگار تي آسمان ۾ انهن نوانوي سچار ماڻهن کان وڌيڪ خوشي ٿيندي، جن کي توبهه جي ضرورت ناهي.“

پيءُ گم ٿيل سِڪي کي ڳولهي ٿو

⁸”يا اهڙي ڪهڙي عورت آهي، جنهن وٽ چانديءَ جا ڏهه سِڪا هجن، جن مان هر هڪ ڏينهن جي مزدوري جيترو آهي، ۽ جيڪڏهن هڪ گم ٿي وڃيس تہ ڏيئو ٻاري، گهر ٻُهاري، جيستائين اهو لهيس تيستائين ڌيان سان نہ ڳولهيندي؟“ ⁹جڏهن اهو لهيس ٿو، تڏهن پنهنجين سهيلين ۽ پاڙيسرياڻين کي گڏ ڪري چوي ٿي تہ ”مون سان گڏ خوش ٿيو، ڇاڪاڻ تہ مون پنهنجو وڃايل سِڪو لڌو آهي.“ ¹⁰”تنهنڪري آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ توبهه ڪندڙ هڪڙي گنهگار تي اسان جي پيءُ جي ملائڪن اڳيان خوشي ٿيندي آهي.“

پيءُ پنهنجي پٽ کي گهر ۾ ڀليڪار چوڻ لاءِ ڊوڙي ٿو

¹¹پوءِ چيائين تہ ”هڪ ماڻهو هو جنهن کي ٻه پٽ هئا.“

¹²”ننڍي پٽ پيءُ کي چيو تہ ’اي بابا، ملڪيت مان منهنجو حصو مون کي ڏي.‘ تنهنڪري پيءُ پنهنجي ملڪيت کين ورهائي ڏني. ¹³ٿوري عرصي کانپوءِ ننڍو پٽ پنهنجو سڀ ڪجهه گڏ ڪري پري ملڪ ڏانهن روانو ٿيو، ۽ اتي بي پرواهيءَ واري زندگي گذاريندي پنهنجو مال اجاڙي ڇڏيائين. ¹⁴جڏهن هن سڀ ڪجهه خرچ ڪري ڇڏيو، تڏهن انهيءَ ملڪ ۾ سخت ڏڪار پيو ۽ هو محتاج ٿيڻ لڳو. ¹⁵تنهنڪري هو وڃي انهيءَ ملڪ جي هڪ رهاڪوءَ وٽ نوڪر ٿي رهيو، جنهن کيس پنهنجين ٻنين ۾ سوئر چارڻ لاءِ موڪليو. ¹⁶سوئرن جيڪي ڦليون کاڌيون، انهن سان هو پنهنجو پيٽ ڀرڻ گهرندو هو، پر ڪنهن بہ کيس ڪجهه نہ ڏنو.“

¹⁷جڏهن هو هوش ۾ آيو، تڏهن چيائين تہ ”منهنجي پيءُ جي ڪيترن ئي مزدورن وٽ ضرورت کان وڌيڪ ماني آهي، پوءِ بہ آءٌ هتي بک ۾ مري رهيو آهيان؟“ ¹⁸”’آءٌ اُٿي پنهنجي پيءُ وٽ ويندس ۽ کيس چوندس تہ ”اي بابا، مون آسمان جي خلاف ۽ تنهنجي اڳيان گناهه ڪيو آهي.“‘ ¹⁹’آءٌ هاڻي تنهنجو پٽ سڏائڻ جي لائق ناهيان؛ مون کي پنهنجن مزدورن مان هڪ جهڙو ڪري رک.‘“

²⁰”هو اُٿي پنهنجي پيءُ ڏانهن هليو. جڏهن هو اڃا پري ئي هو، تڏهن سندس پيءُ کيس ڏٺو، ۽ رحم سان سندس دل ڀرجي آئي؛ ڊوڙي وڃي، سندس ڳچيءَ ۾ ٻانهون وجهي، کيس چميائين.“ ^b b v20 يسوع جي زماني جي رواج موجب، مرتبي وارو ماڻهو ماڻهن جي اڳيان ڪڏهن نہ ڊوڙندو هو. پيءُ جو ڊوڙڻ هڪ حيران ڪندڙ ۽ ارادي سان ڪيل پيار ۽ پاڻ کي نوڙائڻ جو عمل هو.

²¹پٽ کيس چيو تہ ”اي بابا، مون آسمان جي خلاف ۽ تنهنجي اڳيان گناهه ڪيو آهي. آءٌ هاڻي تنهنجو پٽ سڏائڻ جي لائق ناهيان.“

²²پر پيءُ پنهنجن نوڪرن کي چيو تہ ”جلدي ڪري سڀ کان سٺو چوغو آڻي کيس پهرايو، سندس هٿ ۾ منڊي ۽ پيرن ۾ جتي وجهو.“

²³”’ٿلهو ڇيلو آڻي ذبح ڪريو، پوءِ اچو تہ کائون ۽ خوشي ملهايون.‘ ²⁴’ڇاڪاڻ تہ منهنجو هي پٽ مري ويو هو ۽ وري جيئرو ٿيو آهي؛ گم ٿي ويو هو ۽ لڌو ويو آهي.‘ پوءِ هو خوشي ملهائڻ لڳا.“

²⁵”سندس وڏو پٽ ٻنيءَ ۾ هو؛ جڏهن واپسيءَ تي گهر جي ويجهو پهتو، تڏهن ساز ۽ ناچ جو آواز ٻڌائين. ²⁶تڏهن نوڪرن مان هڪ کي سڏي پڇيائينس تہ ڇا ٿي رهيو آهي. ²⁷چيائينس تہ ’تنهنجو ڀاءُ آيو آهي، ۽ تنهنجي پيءُ ٿلهو ڇيلو ذبح ڪيو آهي، ڇاڪاڻ تہ کيس صحيح سلامت واپس ورتو اٿس.‘ ²⁸پر هو ڪاوڙجي پيو ۽ اندر اچڻ کان انڪار ڪيائين. تڏهن سندس پيءُ ٻاهر اچي کيس منٿون ڪيائين، ²⁹پر هن پنهنجي پيءُ کي وراڻيو تہ ’ڏس، آءٌ ايترن سالن کان تنهنجي خدمت ڪندو رهيو آهيان، ڪڏهن بہ ڪنهن حڪم جي نافرماني نہ ڪيم؛ تنهن هوندي بہ تو مون کي ڪڏهن هڪ ٻڪريءَ جو ٻچو بہ نہ ڏنو، جو آءٌ پنهنجن دوستن سان خوشي ملهايان.‘ ³⁰’پر جڏهن تنهنجو هي پٽ آيو، جنهن تنهنجو مال ڪسبين سان کائي ڇڏيو، تڏهن تو سندس لاءِ ٿلهو ڇيلو ذبح ڪيو!‘“

³¹چيائينس تہ ”اي پٽ، تون هميشه مون سان گڏ آهين، ۽ جيڪي ڪجهه منهنجو آهي سو سڀ تنهنجو آهي.“

³²”’خوشي ملهائڻ ۽ مزو ڪرڻ مناسب هو؛ تنهنجو هي ڀاءُ مري ويو هو ۽ جيئرو ٿيو آهي، گم ٿي ويو هو ۽ لڌو ويو آهي.‘“