لوقا 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹هڪ سبت جي ڏينهن جڏهن هو فريسين جي هڪ سردار جي گهر ماني کائڻ ويو، تڏهن اهي کيس ڏاڍي غور سان ڏسندا رهيا. ²اتي سندس سامهون هڪ ماڻهو هو جنهن جو بدن پاڻيءَ سبب سُڄيل هو.

³يسوع شريعت جي عالمن ۽ فريسين کي چيو تہ ”ڇا سبت جي ڏينهن شفا ڏيڻ روا آهي يا نہ؟“

⁴پر اهي خاموش رهيا. تنهنڪري ان ماڻهوءَ کي هٿ ۾ وٺي شفا ڏنائينس ۽ موڪلي ڇڏيائينس.

⁵پوءِ کين چيائين تہ ”اوهان مان جنهن جو پٽ يا ڍڳو سبت جي ڏينهن کوهه ۾ ڪري پوي، تہ ڇا اوهان کيس ان ئي گھڙيءَ ڪڍي نہ وٺندا؟“

⁶هنن وٽ ان جو ڪو جواب نہ هو.

⁷جڏهن هن ڏٺو تہ مهمان ڪيئن عزت وارا ماڳ چونڊين ٿا، تڏهن کين هڪ مثال ٻڌايائين تہ

⁸”جڏهن ڪو توکي شاديءَ جي ضيافت تي سڏي، تڏهن مٿاهين جاءِ تي نہ ويھج، ڇاڪاڻ تہ ٿي سگهي ٿو تہ توکان وڌيڪ معزز مهمان سڏيل هجي. ⁹تڏهن جنهن توهان ٻنهي کي سڏيو هو، سو اچي توکي چوندو تہ ’هن کي پنهنجي جاءِ ڏي،‘ ۽ توکي شرمندگيءَ سان سڀ کان هيٺين جاءِ وٺڻي پوندي. ¹⁰پر جڏهن توکي سڏين، تڏهن وڃي سڀ کان هيٺين جاءِ تي ويھج، تہ جڏهن ميزبان اچي، تڏهن توکي چوي تہ ’دوست، مٿي اچ.‘ تڏهن توسان گڏ ميز تي ويٺلن سڀني جي سامهون تنهنجي عزت ٿيندي. ¹¹ڇاڪاڻ تہ جيڪو پاڻ کي وڌائيندو، سو نِوڙايو ويندو، ۽ جيڪو پاڻ کي نِوڙائيندو، سو وڌايو ويندو.“

¹²پوءِ جنهن کيس سڏيو هو ان ماڻهوءَ کي چيائين تہ ”جڏهن تون ڏينهن جي يا رات جي ماني ڪرين، تڏهن پنهنجن دوستن، يا ڀائرن، يا مائٽن، يا امير پاڙيسرين کي نہ سڏج، متان اهي بہ توکي موٽائي سڏين ۽ توکي بدلو ملي. ¹³پر جڏهن تون ضيافت ڪرين، تڏهن غريبن، اپاهجن، لنڌن ۽ انڌن کي سڏج، ¹⁴تہ تون برڪت وارو ٿيندين. ڇاڪاڻ تہ هنن وٽ توکي موٽائڻ لاءِ ڪجھ ناهي، تنهنڪري سچارن جي جيئري ٿي اٿڻ وقت توکي بدلو ملندو.“

پيءُ جي ضيافت

¹⁵جڏهن ساڻس گڏ ميز تي ويٺلن مان هڪڙي اهو ٻڌو، تڏهن کيس چيائين تہ ”مبارڪ آهي اهو جيڪو اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ ماني کائيندو!“

¹⁶يسوع وراڻيو تہ ”هڪ ماڻهوءَ وڏي ضيافت ڪئي ۽ گھڻن مهمانن کي سڏيائين.

¹⁷”جڏهن ضيافت جو وقت آيو، تڏهن پنهنجي نوڪر کي موڪليائين تہ سڏيل ماڻهن کي چوي تہ ’اچو، ڇاڪاڻ تہ هاڻي سڀ ڪجھ تيار آهي.‘ ¹⁸پر هڪ پوءِ ٻئي سڀني عذر ڪرڻ شروع ڪيا. پهرئين کيس چيو تہ ’مون زمين خريد ڪئي آهي ۽ مون کي وڃي ان کي ڏسڻو آهي. مهرباني ڪري مون کي معاف ڪج.‘

¹⁹ٻئي چيو تہ ’مون پنج جوڙا ڍڳا خريد ڪيا آهن ۽ انهن کي پرکڻ وڃان پيو. مهرباني ڪري مون کي معاف ڪج.‘

²⁰وري هڪڙي ٻئي چيو تہ ’مون نئين زال ورتي آهي، تنهنڪري اچي نٿو سگهان.‘“

²¹پوءِ نوڪر موٽي اچي اها ڳالهه پنهنجي مالڪ کي ٻڌائي. تڏهن گھر جو مالڪ ڪاوڙجي پيو ۽ پنهنجي نوڪر کي چيائين تہ ’جلدي شهر جي رستن ۽ گهٽين ۾ وڃ، ۽ غريبن، اپاهجن، انڌن ۽ لنڌن کي اندر وٺي اچ.‘

²²”’مالڪ،‘ نوڪر چيو تہ ’تو جيڪو حڪم ڏنو هو سو ٿي چڪو آهي، تڏهن بہ اڃا جاءِ آهي.‘

²³پوءِ مالڪ نوڪر کي چيو تہ ’رستن ۽ ڳوٺن جي واٽن تي وڃ ۽ ماڻهن کي مجبور ڪري اندر وٺي اچ، تہ منهنجو گھر ڀرجي وڃي. ²⁴ڇاڪاڻ تہ آءٌ توکي ٿو چوان تہ جيڪي سڏيل هئا، تن مان ڪو بہ منهنجي ضيافت جو ذائقو نہ چکندو.‘“

يسوع جي پٺيان هلڻ جي قيمت

²⁵وڏا ميڙ ساڻس گڏ هلي رهيا هئا، تہ انهن ڏانهن ڦري چيائين تہ

²⁶”جيڪڏهن ڪو منهنجي ڏانهن اچي ۽ پنهنجي پيءُ، ماءُ، زال، ٻارن، ڀائرن ۽ ڀينرن کان، ايتري تائين جو پنهنجي جان کان بہ نفرت نہ ڪري، تہ اهو منهنجو شاگرد ٿي نٿو سگهي. ^a a v26 ”نفرت“ هتي عبراني محاوري جو طريقو آهي، جنهن جو مطلب آهي موازني ۾ تمام گهٽ پيار ڪرڻ — يسوع خاندان سان دشمنيءَ جو حڪم نٿو ڏئي، بلڪہ پنهنجي لاءِ اهڙو پيار گھري ٿو جيڪو هر ٻئي وفاداريءَ کان مٿانهون هجي. ²⁷جيڪو پنهنجو صليب کڻي منهنجي پٺيان نہ هلي، سو منهنجو شاگرد ٿي نٿو سگهي. ²⁸فرض ڪريو اوهان مان ڪنهن کي مينار اڏڻو آهي. ڇا هو پهرين ويھي خرچ جو حساب نہ ڪندو تہ ڏسي تہ ان کي پورو ڪرڻ لاءِ ڪافي آهي يا نہ؟ ²⁹نہ تہ جيڪڏهن هو بنياد وجھي ۽ پورو ڪري نہ سگهي، تہ ڏسندڙ سڀ ماڻهو مٿس ٺٺولي ڪرڻ لڳندا، ³⁰۽ چوندا تہ ’هن ماڻهوءَ اڏڻ شروع ڪيو پر پورو ڪري نہ سگهيو.‘ ³¹يا فرض ڪريو ڪو بادشاهه ٻئي بادشاهه سان جنگ ڪرڻ وڃي ٿو. ڇا هو پهرين ويھي ويچار نہ ڪندو تہ ڏهن هزار ماڻهن سان انهيءَ جو مقابلو ڪري سگهندو يا نہ، جيڪو ويهه هزار کڻي مٿس اچي ٿو؟ ³²جيڪڏهن نہ سگهي، تہ جڏهن ٻيو اڃا پري هجي، تڏهن سفارت موڪلي صلح جون شرطون گھرندو. ³³ائين ئي اوهان مان جيڪو بہ پنهنجو سڀ ڪجھ ڇڏي نہ ڏئي، سو منهنجو شاگرد ٿي نٿو سگهي.

³⁴”لوڻ چڱو آهي، پر جيڪڏهن لوڻ جو سواد وڃائجي وڃي، تہ ان کي وري ڪيئن لوڻو ڪري سگهجي؟ ³⁵نہ زمين لاءِ نہ ڀاڻ جي ڍير لاءِ ڪم جو رهي، تنهنڪري ٻاهر اڇلايو وڃي ٿو. جنهن کي ٻڌڻ لاءِ ڪن آهن، سو ٻُڌي.“