لوقا 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹ان ئي مهل ڪجهه ماڻهن کيس انهن گليلين بابت ٻڌايو، جن جو رت پيلاطس سندن قربانين سان ملايو هو.

²هن وراڻيو تہ ”ڇا اوهين ٿا سمجهو تہ اهي گليلي ٻين سڀني گليلين کان وڌيڪ گنهگار هئا، ڇاڪاڻ تہ هنن اهي ڏک ڀوڳيا؟ ³نہ، آءٌ اوهان کي ٿو چوان؛ پر جيڪڏهن اوهان توبه نہ ڪئي تہ اوهين سڀ بہ ائين ئي ناس ٿيندا. ⁴يا اهي ارڙهن، جن تي سلوام ۾ مينار ڪري پيو ۽ اهي مري ويا، ڇا اوهين ٿا سمجهو تہ اهي يروشلم جي سڀني ٻين ماڻهن کان وڌيڪ ڏوهاري هئا؟ ⁵نہ، آءٌ اوهان کي ٿو چوان؛ پر جيڪڏهن اوهان توبه نہ ڪئي تہ اوهين سڀ بہ ائين ئي ناس ٿيندا.“

⁶پوءِ مثال ڏيندي چيائين تہ ”هڪ ماڻهوءَ پنهنجي انگورن جي باغ ۾ انجير جو وڻ پوکيو هو. هو ان تي ميوو ڳولڻ آيو، پر کيس ڪجهه بہ نہ مليو. ⁷تنهنڪري باغبان کي چيائين تہ ’ڏس، ٽي سال ٿيا آهن جو آءٌ هن انجير تي ميوو ڳولڻ ٿو اچان، پر ڪجهه بہ نہ ٿو ملي. کيس وڍي ڇڏ، زمين جو زور ڇو ٿو کائي؟‘ ⁸پر هن وراڻيس تہ ’صاحب، هن سال بہ ان کي رهڻ ڏي، جيستائين آءٌ ان جي چوڌاري کوٽي ڀاڻ وجهان. ⁹پوءِ جيڪڏهن ايندڙ سال ان ۾ ميوو آيو تہ چڱو؛ نہ تہ وڍي ڇڏجانس.‘“

سبت جي ڏينهن آزاد ٿيل ڌيءَ

¹⁰هو سبت جي ڏينهن هڪ عبادتخاني ۾ تعليم ڏئي رهيو هو. ¹¹ان ئي مهل اتي هڪ عورت هئي، جنهن کي ارڙهن سال کان ڪنهن روح ڪمزور ڪري ڇڏيو هو؛ اها جهڪي ويل هئي ۽ بلڪل سڌي ٿي نہ ٿي سگهي.

¹²يسوع کيس ڏسي، پاڻ وٽ سڏي چيائينس تہ ”اي عورت، تون پنهنجي ڪمزوريءَ کان آزاد ٿي وئينءَ.“

¹³هن مٿس هٿ رکيا تہ اها فوراً سڌي ٿي وئي ۽ اسان جي پيءُ جي واکاڻ ڪرڻ لڳي.

¹⁴پر سبت جي ڏينهن يسوع جي شفا ڏيڻ تي ڪاوڙجي، عبادتخاني جي سردار ميڙ کي چيو تہ ”ڇهه ڏينهن ڪم لاءِ آهن. انهن ڏينهن ۾ اچي شفا وٺو، سبت جي ڏينهن نہ.“

¹⁵خداوند کيس وراڻيو تہ ”اي رياڪارؤ! ڇا اوهان مان هر ڪو سبت جي ڏينهن پنهنجي ڍڳي يا گڏهه کي ٻنڌڻ کان نہ ٿو ڇوڙي ۽ پاڻي پيارڻ لاءِ ٻاهر نہ ٿو وٺي وڃي؟ ¹⁶ابراهيم جي هيءَ ڌيءَ، جيڪا ارڙهن سال کان شيطان جي ٻڌل هئي، ڇا سبت جي ڏينهن ان ٻنڌڻ کان آزاد نہ ٿيڻ گهرجي؟“

¹⁷جڏهن هن اهي ڳالهيون چيون، تڏهن سندس سڀ مخالف شرمسار ٿيا ۽ سڄو ميڙ سندس سڀني شاندار ڪمن تي خوش ٿيو.

بادشاهي ٻج وانگر وڌي ٿي

¹⁸تنهنڪري چيائين تہ ”اسان جي پيءُ جي بادشاهي ڪهڙي شيءِ جهڙي آهي؟ آءٌ ان کي ڪنهن سان ڀيٽيان؟ ¹⁹اها سرنهن جي داڻي جهڙي آهي، جيڪو هڪ ماڻهوءَ کڻي پنهنجي باغ ۾ پوکيو، پوءِ اهو وڌي وڻ ٿي پيو ۽ آسمان جي پکين ان جي ٽاهن ۾ آکيرا ڪيا.“

²⁰وري چيائين تہ ”آءٌ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ کي ڪنهن سان ڀيٽيان؟ ²¹اها خميري جهڙي آهي، جيڪو هڪ عورت کڻي ٽن پيمانن اٽي ۾ لڪائي ڇڏيو، تان جو سڄو اٽو خميري ٿي ويو.“

سوڙهي دروازي مان اندر وڃو

²²هو شهرن ۽ ڳوٺن مان گذري، تعليم ڏيندو ۽ يروشلم ڏانهن سفر ڪندو هليو. ²³ڪنهن کانئس پڇيو تہ ”اي خداوند، ڇا نجات ماڻيندڙ ٿورا آهن؟“ تڏهن هن کين چيو تہ

²⁴”سوڙهي دروازي مان اندر وڃڻ لاءِ ڪوشش ڪريو، ڇاڪاڻ تہ آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ گھڻا اندر وڃڻ جي ڪوشش ڪندا، پر وڃي نہ سگهندا. ²⁵جڏهن گھر جو مالڪ اٿي دروازو بند ڪري ڇڏيندو، تڏهن اوهين ٻاهر بيهي در کڙڪائيندا ۽ چوندا تہ ’اي خداوند، اسان لاءِ کولي ڏي.‘ هو وراڻيندو تہ ’آءٌ نہ ٿو ڄاڻان تہ اوهين ڪٿان جا آهيو.‘ ²⁶تڏهن اوهين چوڻ لڳندا تہ ’اسان تنهنجي سامهون کاڌو ۽ پيتو، ۽ تو اسان جي گهٽين ۾ تعليم ڏني.‘ ²⁷پر هو چوندو تہ ’آءٌ اوهان کي ٿو چوان، مون کي خبر ناهي تہ اوهين ڪٿان جا آهيو. اي سڀ بدڪارؤ، مون کان پري ٿيو!‘ ²⁸جڏهن اوهين ابراهيم، اسحاق، يعقوب ۽ سڀني نبين کي اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ ڏسندا ۽ پاڻ کي ٻاهر اڇليل ڏسندا، تڏهن اتي روڄ ۽ ڏند ڪرٽڻ ٿيندو. ²⁹ماڻهو اوڀر ۽ اولهه کان، اتر ۽ ڏکڻ کان ايندا ۽ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ ماني کائڻ لاءِ ويهندا. ³⁰ها، ڪي جيڪي پويان آهن سي اڳيان ٿيندا، ۽ ڪي جيڪي اڳيان آهن سي پويان ٿيندا.“

يسوع يروشلم تي روئي ٿو

³¹ان ئي گھڙيءَ ڪي فريسي اچي کيس چوڻ لڳا تہ ”نڪري هتان هليو وڃ، هيروديس تو کي مارڻ ٿو گهري.“

³²پوءِ هن کين چيو تہ ”وڃي انهيءَ لومڙيءَ کي ٻڌايو تہ ڏس، آءٌ اڄ ۽ سڀاڻي ڀوت ڪڍان ٿو ۽ شفائون پوريون ڪريان ٿو، ۽ ٽئين ڏينهن منهنجو ڪم پورو ٿيندو. ³³تنهن هوندي بہ مون کي اڄ، سڀاڻي ۽ پرينهن سفر ڪرڻو آهي، ڇاڪاڻ تہ ڪو نبي يروشلم کان ٻاهر نہ ٿو مري سگهي.

³⁴اي يروشلم! اي يروشلم! تون نبين کي قتل ٿي ڪرين، ۽ جيڪي تو ڏانهن موڪليا ويا تن کي سنگسار ٿي ڪرين! ڪيترا ڀيرا مون چاهيو تہ تنهنجي ٻارن کي ائين گڏ ڪريان جيئن ڪڪڙي پنهنجن ٻچن کي پنهنجن پرن هيٺان گڏ ڪري ٿي، پر تو انڪار ڪيو! ³⁵ڏس، تنهنجو گھر تو وٽ ڇڏيل آهي. آءٌ توکي ٿو چوان تہ جيستائين تون نہ چوندين تہ ’مبارڪ آهي اهو جيڪو اسان جي پيءُ جي نالي ۾ ٿو اچي!‘ تيستائين مون کي نہ ڏسندين.“