لوقا 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹ان وچ ۾ جڏهن هزارين ماڻهو ايترو ڀيڙ ڪري گڏ ٿيا جو هڪ ٻئي کي لتاڙيندا پئي ويا، تڏهن يسوع پهرين پنهنجن شاگردن کي چوڻ لڳو تہ ”فريسين جي خمير کان، يعني رياڪاريءَ کان، پاڻ کي بچايو. ²ڪا بہ لڪل شيءِ اهڙي ناهي جيڪا ظاهر نہ ڪئي ويندي، ۽ ڪا بہ ڳجهي ڳالهہ اهڙي ناهي جيڪا ڄاڻ ۾ نہ ايندي. ³تنهنڪري اوهان اونداهيءَ ۾ جيڪي چيو آهي سو روشنيءَ ۾ ٻڌو ويندو، ۽ اندرين ڪمرن ۾ جيڪي سرگوشيءَ ۾ چيو آهي سو ڇتين تان اعلان ڪيو ويندو.

⁴”اي منهنجا دوستو، آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ جيڪي جسم کي ماري ٿا ڇڏين ۽ ان کان پوءِ وڌيڪ ڪجهه نہ ٿا ڪري سگهن، تن کان نہ ڊڄو. ⁵آءٌ اوهان کي ٻڌايان ٿو تہ ڪنهن کان ڊڄڻ گهرجي: ان کان ڊڄو جنهن کي مارڻ کان پوءِ دوزخ ۾ اڇلائڻ جو اختيار آهي. ها، آءٌ اوهان کي ٿو چوان، هن کان ڊڄو.

⁶ڇا پنج چڙيون ٻن ننڍن سڪن ۾ نہ ٿيون وڪامن؟ تڏهن بہ اسان جي پيءُ آڏو انهن مان هڪڙي بہ وسريل ناهي. ^a a v6 اسارين ٽامي جو هڪ ننڍو سڪو هو، جنهن جي قيمت ٿوري هئي — ٻن سڪن سان پنج چڙيون ملنديون هيون. ⁷بلڪ اوهان جي مٿي جا وار بہ سڀ ڳڻيل آهن. ڊڄو نہ، اوهان گهڻين چڙين کان وڌيڪ قيمتي آهيو.

⁸”آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ جيڪو ماڻهن آڏو منهنجو اقرار ڪندو، تنهن جو ابنِ آدم بہ اسان جي پيءُ جي ملائڪن آڏو اقرار ڪندو. ⁹پر جيڪو ماڻهن آڏو منهنجو انڪار ڪندو، تنهن جو اسان جي پيءُ جي ملائڪن آڏو انڪار ڪيو ويندو. ¹⁰جيڪو ابنِ آدم جي خلاف ڪا ڳالهہ چوندو، تنهن کي معاف ڪيو ويندو، پر جيڪو پاڪ روح جي خلاف ڪفر بڪندو، تنهن کي معاف نہ ڪيو ويندو. ¹¹جڏهن اوهان کي عبادتخانن، حاڪمن ۽ اختيار وارن آڏو آڻين، تڏهن ڳڻتي نہ ڪجو تہ ڪيئن صفائي ڏيندا يا ڇا چوندا، ¹²ڇاڪاڻ تہ ان ئي گهڙيءَ ۾ پاڪ روح اوهان کي سيکاريندو تہ ڇا چوڻ گهرجي.“

اسان جي پيءُ کي وساريندڙ نادان

¹³ميڙ مان ڪنهن کيس چيو تہ ”اي استاد، منهنجي ڀاءُ کي چئو تہ ورثو مون سان ورهائي.“

¹⁴پر يسوع کيس چيو تہ ”اي ماڻهو، ڪنهن مون کي اوهان مٿان منصف يا ثالث مقرر ڪيو آهي؟“ ¹⁵کين چيائين تہ ”خبردار! هر قسم جي لالچ کان بچي رهو، ڇاڪاڻ تہ ڪنهن جي زندگي سندس مال جي گهڻائيءَ تي ڀاڙيل ناهي.“

¹⁶پوءِ کين هڪ مثال ٻڌايائين تہ ”ڪنهن مالدار ماڻهوءَ جي زمين ۾ ڏاڍو سٺو فصل ٿيو.

¹⁷هن پنهنجي دل ۾ سوچيو تہ ’مان ڇا ڪريان؟ مون وٽ پنهنجو فصل رکڻ جي جاءِ ناهي.‘ ¹⁸پوءِ چيائين تہ ’آءٌ هيئن ڪندس: پنهنجا ڀنڊار ڊاهي وڏا ٺاهيندس، ۽ پنهنجو سمورو اناج ۽ مال انهن ۾ رکندس.‘ ¹⁹پوءِ پنهنجي جان کي چوندس تہ ”اي جان، تو وٽ ڪيترن ئي سالن لاءِ گهڻو مال جمع ٿيل آهي — آرام ڪر، کاءُ، پي، مزا ڪر.“

²⁰پر اسان جي پيءُ کيس فرمايو تہ ’اي نادان! اڄ رات تنهنجي جان تو کان واپس گهرائي ويندي. پوءِ جيڪو تو تيار ڪيو آهي سو ڪنهن جو ٿيندو؟‘ ²¹جيڪو پنهنجي لاءِ خزانو گڏ ٿو ڪري پر اسان جي پيءُ جي اڳيان مالدار ناهي، تنهن سان اهڙو ئي ٿيندو.“

اسان جي پيءُ کي خبر آهي تہ اوهان کي ڇا گهرجي

²²پوءِ يسوع پنهنجن شاگردن کي چيو تہ ”تنهنڪري آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ پنهنجي زندگيءَ جي ڳڻتي نہ ڪريو تہ ڇا کائيندا، ۽ نہ پنهنجي بدن جي تہ ڇا پهريندا. ²³ڇاڪاڻ تہ زندگي کاڌي کان ۽ بدن لباس کان وڌيڪ آهي. ²⁴ڪانگن کي ڏسو: نہ پوکين ٿا نہ لڻين ٿا، نہ کين گودام آهي نہ ڀنڊار، تڏهن بہ اسان جو پيءُ کين کارائي ٿو. اوهان پکين کان ڪيترو نہ وڌيڪ قيمتي آهيو! ²⁵اوهان مان ڪير ڳڻتي ڪري پنهنجي عمر ۾ هڪ گهڙي بہ وڌائي سگهي ٿو؟ ²⁶جڏهن اوهان اهڙو ننڍو ڪم بہ نہ ٿا ڪري سگهو، تڏهن باقي ڳالهين جي ڳڻتي ڇو ٿا ڪريو؟ ²⁷ڏسو تہ سوسن ڪيئن ٿا وڌن: نہ محنت ٿا ڪن نہ ڪتين ٿا. تڏهن بہ آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ سليمان بہ پنهنجي پوريءَ شان ۾ انهن مان هڪڙي جهڙو سينگاريل نہ هو. ²⁸جيڪڏهن اسان جو پيءُ ميدان جي ان گاهہ کي، جيڪو اڄ آهي ۽ سڀاڻي تنور ۾ اڇلايو ويندو، اهڙو پوشاڪ ٿو پهرائي، تہ اي ٿوري ايمان وارؤ، اوهان کي ڪيترو نہ وڌيڪ پهرائيندو!

²⁹اهو نہ ڳوليو تہ ڇا کائيندا يا ڇا پيئندا، ۽ پريشان نہ ٿيو. ³⁰ڇاڪاڻ تہ دنيا جون سڀ قومون انهن شين جي ڳولا ۾ آهن؛ ۽ اوهان جي پيءُ کي خبر آهي تہ اوهان کي انهن جي ضرورت آهي. ³¹بلڪ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ جي ڳولا ڪريو، تہ اهي شيون بہ اوهان کي ڏنيون وينديون.

³²”اي ننڍڙا ڌڻ، ڊڄو نہ، ڇاڪاڻ تہ اوهان جي پيءُ کي اها خوشي ٿي آهي تہ اوهان کي بادشاهي ڏئي. ³³پنهنجو مال وڪڻي غريبن کي ڏيو. پاڻ لاءِ اهڙيون ٿيليون ٺاهيو جيڪي پراڻيون نہ ٿين، يعني آسمانن ۾ اهڙو خزانو جيڪو ڪڏهن نہ گهٽجي، جتي ڪو چور ويجهو نہ ٿو اچي ۽ ڪو ڪيڙو ناس نہ ٿو ڪري. ³⁴ڇاڪاڻ تہ جتي اوهان جو خزانو آهي، اتي ئي اوهان جي دل بہ هوندي.

جڏهن مالڪ موٽي اچي تڏهن تيار رهو

³⁵”ڪمر ڪسي تيار رهو ۽ پنهنجا ڏيئا ٻاريل رکو، ³⁶انهن نوڪرن وانگر جيڪي پنهنجي مالڪ جي شاديءَ جي ضيافت مان موٽڻ جو انتظار ٿا ڪن، تہ جڏهن اچي ۽ در کڙڪائي، تڏهن هو ساڳئي وقت کيس دروازو کولين. ³⁷مبارڪ آهن اهي نوڪر جن کي مالڪ ايندي جاڳندي لهي. آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ هو ڪمر ڪسي، کين دسترخوان تي ويهاري، پاڻ اچي سندن خدمت ڪندو. ³⁸جيڪڏهن هو اڌ رات يا صبح ٿيڻ کان ٿورو اڳ اچي ۽ انهن نوڪرن کي تيار لهي، تہ اهي مبارڪ آهن. ³⁹اهو ڄاڻو تہ جيڪڏهن گهر جي مالڪ کي خبر هجي ها تہ چور ڪهڙي ويل ايندو، تہ هو پنهنجي گهر ۾ نقب هڻڻ نہ ڏئي ها. ⁴⁰اوهان کي بہ تيار رهڻ گهرجي، ڇاڪاڻ تہ ابنِ آدم ان ويل ايندو جنهن جو اوهان کي گمان بہ نہ هوندو.“

⁴¹پطرس چيو تہ ”اي خداوند، اهو مثال تون اسان لاءِ ٿو ٻڌائين يا سڀني لاءِ؟“

⁴²خداوند وراڻيو تہ ”اهو وفادار ۽ سمجهدار مختيار ڪير آهي جنهن کي مالڪ پنهنجي گهر جي نوڪرن تي مقرر ڪري ٿو تہ کين مناسب وقت تي سندن راشن ڏئي؟ ⁴³مبارڪ آهي اهو نوڪر جنهن کي مالڪ موٽي اچڻ تي ائين ڪندي لهي. ⁴⁴آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ هو کيس پنهنجي سموري مال تي مقرر ڪندو. ⁴⁵پر جيڪڏهن اهو نوڪر پنهنجي دل ۾ چوي تہ ’منهنجو مالڪ اچڻ ۾ دير ٿو ڪري،‘ ۽ نوڪرن ۽ نوڪرياڻين کي مارڻ، کائڻ، پيئڻ ۽ نشي ۾ ٿيڻ لڳي. ⁴⁶ان نوڪر جو مالڪ اهڙي ڏينهن ۽ اهڙيءَ گهڙيءَ ۾ ايندو جنهن جي کيس نہ اميد هوندي نہ خبر، ۽ کيس ٻه ٽڪر ڪري بي وفائن ۾ جاءِ ڏيندو. ⁴⁷جيڪو نوڪر پنهنجي مالڪ جي مرضي ڄاڻندو هو، پر تيار نہ ٿيو ۽ ان تي عمل نہ ڪيائين، تنهن کي گهڻيون مارون کائڻيون پونديون. ⁴⁸پر جيڪو نہ ڄاڻندو هو ۽ تنهن هوندي بہ سزا جي لائق ڪم ڪيائين، تنهن کي ٿوريون مارون کائڻيون پونديون. جنهن کي گهڻو ڏنو ويو، تنهن کان گهڻو گهريو ويندو؛ ۽ جنهن کي گهڻو سونپيو ويو، تنهن کان ان کان بہ وڌيڪ گهريو ويندو.

فرزند باهه آڻي ٿو، سلامتي نہ

⁴⁹”آءٌ زمين تي باهه ڀڙڪائڻ آيو آهيان — ڪاش اها اڳ ۾ ئي ٻري وڃي ها! ⁵⁰پر مون کي هڪڙو بپتسمو وٺڻو آهي، ۽ جيستائين اهو پورو نہ ٿئي تيستائين آءٌ ڪيترو نہ بيچين آهيان! ⁵¹ڇا اوهان ٿا سمجهو تہ آءٌ زمين تي سلامتي آڻڻ آيو آهيان؟ نہ، آءٌ اوهان کي ٿو چوان، بلڪ ڦوٽ. ⁵²هاڻي کان هڪڙي گهر ۾ پنج ماڻهو ورهائجي ويندا — ٽي ٻن جي خلاف ۽ ٻه ٽن جي خلاف. ⁵³اهي ورهائجي ويندا — پيءُ پٽ جي خلاف ۽ پٽ پيءُ جي خلاف، ماءُ ڌيءَ جي خلاف ۽ ڌيءَ ماءُ جي خلاف، ساس نوهن جي خلاف ۽ نوهن ساس جي خلاف.“

⁵⁴ميڙن کي بہ چيائين تہ ”جڏهن اوهان اولهه ۾ بادل اڀرندي ڏسو ٿا، تڏهن ساڳئي وقت چئو ٿا تہ ’مينهن اچڻ وارو آهي،‘ ۽ ائين ئي ٿئي ٿو.

⁵⁵جڏهن ڏکڻ جي هوا لڳي ٿي، تڏهن چئو ٿا تہ ’گرمي ٿيندي،‘ ۽ ائين ٿئي ٿو. ⁵⁶اي رياڪارؤ! اوهان زمين ۽ آسمان جي صورت پڙهڻ ٿا ڄاڻو، تہ هن موجوده وقت کي پڙهڻ ڇو نہ ٿا ڄاڻو؟

⁵⁷”ڇو نہ پاڻ ئي فيصلو ڪريو تہ ڇا درست آهي؟ ⁵⁸جڏهن پنهنجي مدعيءَ سان گڏ حاڪم ڏانهن وڃو، تڏهن رستي ۾ ئي ساڻس سمجهوتو ڪرڻ جي ڪوشش ڪريو، ائين نہ ٿئي تہ هو اوهان کي ڇڪي جج وٽ وٺي وڃي، ۽ جج اوهان کي سپاهيءَ جي حوالي ڪري، ۽ سپاهي اوهان کي قيد ۾ وجهي. ⁵⁹آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ جيستائين آخري پئسو بہ ادا نہ ڪندا، تيستائين ڪڏهن نہ نڪرندا.“