Lukas 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Ing nalika iku, nalika wong maewu-ewu padha nggrombol nganti padha idak-idakan, Gusti Yesus wiwit ngandika dhisik marang para sakabate: “Padha ngati-atia marang ragine wong Farisi—yaiku lelamis. ²Ora ana barang kang kasingidan kang ora bakal kawedharake, lan ora ana barang kang sinamun kang ora bakal kasumurupan. ³Mulane apa kang kokucapake ing pepeteng bakal keprungu ing pepadhang, lan apa kang kokbisikake ing kamar-kamar bakal diundhangake saka payon.

⁴“Aku pitutur marang kowe, he mitra-mitraKu: aja padha wedi marang wong kang mateni badan, banjur sawise iku ora bisa tumindak apa-apa maneh. ⁵Aku bakal nuduhake marang kowe sapa kang kudu kokwedeni: wedia marang Panjenengane kang sawise mateni, kagungan panguwasa nyemplungake kowe menyang nraka. Iya, Aku pitutur marang kowe, wedia marang Panjenengane.

⁶Apa manuk emprit lima ora didol rega dhuwit rong sen? Nanging ora ana siji wae kang dilalekake ing ngarsane Rama kita. ^a a v6 Asarion iku dhuwit tembaga cilik kang murah ajine—rong iji bisa kanggo tuku manuk emprit lima. ⁷Nanging dalah rambut ing sirahmu iku kabeh wis kaetung. Aja wedi—kowe luwih aji tinimbang manuk emprit akeh.

⁸“Aku pitutur marang kowe, sing sapa ngakoni Aku ana ing ngarepe wong akeh, Putraning Manungsa uga bakal ngakoni wong iku ana ing ngarepe para malaekate Rama kita. ⁹Nanging sing sapa nyelaki Aku ana ing ngarepe wong akeh, bakal diselaki ana ing ngarepe para malaekate Rama kita. ¹⁰Saben wong kang ngucapake tembung nglawan Putraning Manungsa bakal kaapura, nanging sing sapa nyenyamah Sang Roh Suci ora bakal kaapura. ¹¹Samangsa kowe digawa menyang ngarsane papan-papan pangibadah, para panggedhe lan para panguwasa, aja padha sumelang kepriye anggonmu mbelani awakmu dhewe utawa apa kang bakal kokucapake, ¹²amarga Sang Roh Suci bakal mulang kowe ing wayah iku uga apa kang kudu kokucapake.”

Wong Gemblung Kang Nglalekake Rama kita

¹³Ana sawijining wong ing antarane wong golongan mau matur marang Panjenengane: “Guru, mugi dhawuh dhateng sadherek kawula supados mbagi warisan kaliyan kawula.”

¹⁴Nanging Gusti Yesus ngandika marang wong iku: “Heh, sapa kang ngangkat Aku dadi hakim utawa juru pamisah tumrap kowe?” ¹⁵Panjenengane banjur ngandika marang wong-wong mau: “Padha diwaspada! Jaganen awakmu marang sakabehing kamurkan, amarga urip iku ora gumantung marang akehing barang darbe.”

¹⁶Panjenengane banjur paring pasemon marang wong-wong mau: “Ana sawijining wong sugih kang palemahane ngasilake panen kang becik.

¹⁷Wong iku mikir ing sajroning ati: ‘Kepriye becike tumindakku? Aku ora duwe papan kanggo nyimpen pametuku.’ ¹⁸Banjur kandha: ‘Mangkene tumindakku: lumbung-lumbungku dakbubrahi, dakgawe kang luwih gedhe, lan sakabehing gandumku lan barang-barangku bakal daksimpen ana ing kono.’ ¹⁹‘Lan aku bakal kandha marang nyawaku: “Heh nyawa, kowe wis nyimpen akeh barang kanggo pirang-pirang taun—ngasoa, mangana, ngombea, seneng-senenga.”’

²⁰Nanging Rama kita ngandika marang wong iku: ‘Heh wong gemblung! Bengi iki uga nyawamu bakal dijaluk saka kowe. Lah apa kang wis kokcepakake iku bakal dadi duweke sapa?’ ²¹Kaya mangkono kang kelakon tumrap saben wong kang nglumpukake bandha kanggo awake dhewe, nanging ora sugih tumrap Rama kita.”

Rama kita Mirsa Apa Kang Kokbutuhake

²²Gusti Yesus banjur ngandika marang para sakabate: “Mulane Aku pitutur marang kowe: aja padha sumelang bab uripmu—apa kang bakal kokpangan—utawa bab badanmu—apa kang bakal kokanggo. ²³Amarga urip iku ngluwihi pangan, lan badan iku ngluwihi sandhangan. ²⁴Padha delengen manuk gagak: iku ora nyebar wiji utawa ngeneni, ora duwe gudhang utawa lumbung, nanging Rama kita kang paring pakan marang iku. Saya luwih maneh kowe iki luwih aji tinimbang manuk-manuk! ²⁵Sapa ing antaramu kang sarana sumelang bisa nambahi sajam wae ing umure? ²⁶Yen kowe wae ora bisa nindakake prakara kang semono cilike, yagene kowe padha sumelang bab prakara liyane? ²⁷Padha gatekna kepriye tuwuhe kembang bakung: iku ora nyambut gawe, ora mintal. Nanging Aku pitutur marang kowe, sanadyan Prabu Suleman ing sajroning sakabehing kamulyane, ora dandan kaya salah sawijining kembang iku. ²⁸Yen Rama kita ngagemi suket ing ara-ara kang mangkono—dina iki ana, sesuk wis dicemplungake ing pawon—saya luwih maneh anggone bakal ngagemi kowe, he wong kang cupet pangandele?

²⁹Aja padha nggoleki apa kang bakal kokpangan utawa kokombe, lan aja padha was-sumelang. ³⁰Amarga sakabehing bangsa ing donya iki padha nggoleki barang-barang iku; Ramamu mirsa yen kowe mbutuhake kabeh iku. ³¹Nanging padha ngupayaa Kratone Rama kita, lan kabeh iku bakal diparingake uga marang kowe.

³²“Aja wedi, he pepanthan cilik, amarga Ramamu wis kepareng maringake Kraton iku marang kowe. ³³Barang darbekmu edolen lan wenehna marang wong miskin. Padha nggawea kanthong dhuwit kanggo awakmu kang ora bakal lungset—yaiku bandha kang ora bakal entek ana ing swarga, kang ora kaparekan maling lan ora dirusak ngengat. ³⁴Amarga ing ngendi bandhamu ana, ing kono uga atimu bakal ana.

Padha Samektaa Nalika Bendara Kondur

³⁵“Bangkekanmu padha sabukana lan diyanmu kareben tetep murub, ³⁶kaya abdi-abdi kang padha ngenteni kondure bendarane saka pahargyan manten, satemah samangsa bendarane teka lan thothok-thothok, abdi mau padha enggal-enggal mbukak lawang. ³⁷Begja abdi-abdi kang didhapuki tansah tanggap dening bendarane nalika bendara mau teka. Satemene Aku pitutur marang kowe, bendara mau bakal nyabuki bangkekane dhewe, akon abdi-abdi mau padha lungguh dhahar, lan banjur ngladeni. ³⁸Dadia bendara mau teka ing wayah tengah wengi utawa sadurunge bangun esuk, begja abdi-abdi mau yen padha didhapuki wis samekta. ³⁹Padha mangertia bab iki: upama kang duwe omah ngerti ing jam pira tekane maling, mesthi ora bakal ngejarake omahe dibabah maling. ⁴⁰Kowe uga padha kudu samekta—amarga Putraning Manungsa bakal rawuh ing wayah kang ora kokkira.”

⁴¹Petrus banjur matur: “Gusti, pasemon punika Paduka ngandikakaken namung kagem kawula sadaya, menapa kagem tiyang sadaya?”

⁴²Gusti paring wangsulan: “Sapa ta juru tata kang setya lan wicaksana kang dikuwasakake dening bendarane ngurus para abdi ing omahe, supaya menehi panduman pangan ing wektu kang mathuk? ⁴³Begja abdi iku kang didhapuki lagi nindakake mangkono dening bendarane nalika bendara mau kondur. ⁴⁴Satemene Aku pitutur marang kowe, abdi mau bakal dikuwasakake ngurus sakabehing barang darbeke bendara iku. ⁴⁵Nanging yen abdi mau kandha ing sajroning atine: ‘Bendaraku isih suwe teka,’ banjur wiwit nggebugi para abdi lanang lan wadon, sarta mangan, ngombe lan mendem. ⁴⁶Bendarane abdi mau bakal teka ing dina kang ora dikira, ing jam kang ora disumurupi, banjur abdi mau bakal dikethok dadi loro lan diwenehi papan ing antarane wong kang padha ora setya. ⁴⁷Abdi kang ngerti karepe bendarane nanging ora cumawis utawa ora nglakoni karep mau, bakal nampa gebugan kang akeh. ⁴⁸Nanging abdi kang ora ngerti, ewadene nglakoni prakara kang pantes diukum, bakal nampa gebugan kang sithik. Saben wong kang diwenehi akeh, bakal dijaluki akeh; lan wong kang dipitayani akeh, bakal dijaluki luwih akeh maneh.

Sang Putra Nggawa Geni, Dudu Katentreman

⁴⁹“Aku teka kanggo nguncalake geni ing bumi—saiba becike yen geni iku wis murub! ⁵⁰Nanging Aku kudu nglakoni sawijining baptisan, lan saiba sumpeging atiKu nganti prakara iku rampung! ⁵¹Apa pangiramu Aku teka arep nggawa katentreman ing bumi? Ora, Aku pitutur marang kowe, nanging pasulayan. ⁵²Wiwit saiki ing sawijining brayat bakal ana wong lima kang pecah—telu nglawan loro lan loro nglawan telu. ⁵³Bakal padha pecah—bapak nglawan anak lanang lan anak lanang nglawan bapak, ibu nglawan anak wadon lan anak wadon nglawan ibu, maratuwa wadon nglawan mantune wadon lan mantu wadon nglawan maratuwane.”

⁵⁴Panjenengane uga ngandika marang wong golongan: “Samangsa kowe weruh mega mendhung mumbul saka ing kulon, kowe banjur enggal kandha: ‘Bakal ana udan,’ lan nyatane mengkono.

⁵⁵Lan samangsa angin kidul sumribit, kowe kandha: ‘Bakal panas,’ lan nyatane panas. ⁵⁶He wong lamis! Kowe padha bisa maca pasemoning bumi lan langit. Yagene kowe padha ora bisa maca wektu saiki iki?

⁵⁷“Lan yagene kowe padha ora netepake dhewe apa kang bener? ⁵⁸Nalika kowe lunga karo wong kang nggugat kowe menyang ngarsane pangadilan, mbudidayaa rukun karo wong mau ana ing dalan, supaya aja nganti kowe diseret menyang ngarsane hakim, lan hakim masrahake kowe marang petugas, lan petugas nyemplungake kowe ing pakunjaran. ⁵⁹Aku pitutur marang kowe, kowe ora bakal metu saka kono, sadurunge kowe mbayar lunas nganti sen kang wekasan dhewe.”