लूक 12

12 ¹ इतक्यात, हजारो लोक एकत्र गर्दी करून एकमेकांना तुडवीत असताना, येशू प्रथम आपल्या शिष्यांशी बोलू लागला: “परूश्यांच्या खमिरापासून—म्हणजे ढोंगीपणापासून—स्वतःला सांभाळा.” ² प्रगट होणार नाही असे झाकलेले काहीही नाही, आणि कळणार नाही असे लपलेले काहीही नाही. ³ म्हणून जे काही तुम्ही अंधारात बोललात ते उजेडात ऐकले जाईल, आणि आतल्या खोल्यांत जे तुम्ही कानात कुजबुजलात ते धाब्यांवरून जाहीर केले जाईल.

⁴ “माझ्या मित्रांनो, मी तुम्हांला सांगतो: जे शरीराला मारतात व त्यानंतर आणखी काही करू शकत नाहीत त्यांना भिऊ नका. ⁵ कोणाला भ्यावे हे मी तुम्हांला दाखवतो: जो मारल्यानंतर तुम्हांला नरकात टाकण्याचा अधिकार बाळगतो त्याला भ्या. होय, मी तुम्हांला सांगतो, त्यालाच भ्या.

⁶ पाच चिमण्या दोन छोट्या नाण्यांना विकल्या जात नाहीत काय? तरीही त्यांतली एकही आमच्या पित्यासमोर विसरली जात नाही. ^a a v6 असारिओन हे अल्पमोलाचे तांब्याचे छोटे नाणे होते—अशा दोन नाण्यांना पाच चिमण्या मिळत. ⁷ पण तुमच्या डोक्यावरील केससुद्धा सगळे मोजलेले आहेत. भिऊ नका—तुम्ही पुष्कळ चिमण्यांपेक्षा अधिक मोलवान आहात.

⁸ आणि मी तुम्हांला सांगतो, जो कोणी लोकांसमोर माझा स्वीकार करतो, त्याचा मनुष्याचा पुत्रही आमच्या पित्याच्या दूतांसमोर स्वीकार करील. ⁹ पण जो कोणी लोकांसमोर मला नाकारतो, त्याला आमच्या पित्याच्या दूतांसमोर नाकारले जाईल. ¹⁰ मनुष्याच्या पुत्राविरुद्ध शब्द बोलणाऱ्या प्रत्येकाची क्षमा होईल, पण पवित्र आत्म्याविरुद्ध दुर्भाषण करणाऱ्याची क्षमा होणार नाही. ¹¹ जेव्हा ते तुम्हांला सभास्थानांपुढे, अधिकाऱ्यांपुढे व सत्ताधाऱ्यांपुढे नेतील, तेव्हा स्वतःचा बचाव कसा करावा किंवा काय बोलावे याची काळजी करू नका, ¹² कारण काय बोलायचे ते पवित्र आत्मा त्याच घटकेला तुम्हांला शिकवील.”

आमच्या पित्याला विसरलेला मूर्ख

¹³ गर्दीतील कोणीएक त्याला म्हणाला, “गुरुजी, माझ्या भावाला सांगा की त्याने वतन माझ्याबरोबर वाटून घ्यावे.”

¹⁴ पण येशू त्याला म्हणाला, “माणसा, तुमच्यावर न्यायाधीश किंवा पंच म्हणून मला कोणी नेमले?” ¹⁵ मग तो त्यांना म्हणाला, “जपून राहा! प्रत्येक प्रकारच्या लोभापासून स्वतःला सांभाळा, कारण मनुष्याचे जीवन त्याच्या संपत्तीच्या विपुलतेवर अवलंबून नसते.”

¹⁶ आणि त्याने त्यांना एक दाखला सांगितला: “एका धनवान माणसाच्या शेतात भरघोस पीक आले. ¹⁷ तो स्वतःशी विचार करू लागला, ‘मी काय करू? माझे पीक साठवायला माझ्याजवळ जागा नाही.’ ¹⁸ म्हणून तो म्हणाला, ‘मी असे करीन: माझी कोठारे पाडून टाकीन, अधिक मोठी बांधीन, आणि माझे सगळे धान्य व माझा माल तेथे साठवीन.’ ¹⁹ आणि मी माझ्या जिवाला म्हणेन, ‘हे जिवा, तुझ्यासाठी पुष्कळ वर्षांकरिता विपुल साठा आहे—विसावा घे, खा, पी, जीवनाचा आनंद घे.’

²⁰ पण आमचा पिता त्याला म्हणाला, ‘अरे मूर्खा! आज रात्रीच तुझा जीव तुझ्याकडून परत मागितला जाईल. मग तू जे तयार केलेस ते कोणाचे होईल?’ ²¹ जो कोणी स्वतःसाठी संपत्ती साठवतो पण आमच्या पित्याच्या दृष्टीने धनवान नसतो, त्याचे असेच होते.”

तुम्हांला काय हवे ते आमचा पिता जाणतो

²² मग येशू आपल्या शिष्यांना म्हणाला, “म्हणून मी तुम्हांला सांगतो: तुम्ही काय खाल याविषयी आपल्या जीवाची, किंवा काय पेहराल याविषयी आपल्या शरीराची काळजी करू नका.” ²³ कारण अन्नापेक्षा जीवन आणि वस्त्रापेक्षा शरीर श्रेष्ठ आहे. ²⁴ कावळ्यांकडे पाहा: ते पेरत नाहीत किंवा कापणी करीत नाहीत, त्यांना कोठार किंवा कणगी नाही, तरीही आमचा पिता त्यांना खावयास देतो. तुम्ही तर पक्ष्यांपेक्षा कितीतरी अधिक मोलवान आहात! ²⁵ तुमच्यांपैकी कोण काळजी करून आपल्या आयुष्यात एक घटकाभरही भर घालू शकतो? ²⁶ एवढी लहानशी गोष्टसुद्धा तुम्हांला करता येत नाही, तर बाकीच्यांची काळजी तुम्ही का करता? ²⁷ रानातली फुले कशी वाढतात ते पाहा: ती श्रम करीत नाहीत, सूत कातीत नाहीत. तरी मी तुम्हांला सांगतो, शलमोनसुद्धा आपल्या सर्व वैभवात यांतल्या एकाइतकाही सजलेला नव्हता. ²⁸ आज रानात असलेले व उद्या भट्टीत टाकले जाणारे गवत—त्याला आमचा पिता असे सजवतो, तर हे अल्पविश्वासी लोकहो, तो तुम्हांला त्याहून कितीतरी अधिक सजवणार नाही काय?

²⁹ तुम्ही काय खाल किंवा काय प्याल याच्या शोधात राहू नका, आणि चिंता करू नका. ³⁰ कारण जगातील सर्व राष्ट्रे या गोष्टींच्या मागे लागतात; या गोष्टींची तुम्हांला गरज आहे हे तुमचा पिता जाणतो. ³¹ उलट, आमच्या पित्याचे राज्य मिळवण्याचा प्रयत्न करा, म्हणजे या गोष्टीही तुम्हांला दिल्या जातील.

³² “हे लहानशा कळपा, भिऊ नकोस, कारण तुम्हांला राज्य देण्यात तुमच्या पित्याला आनंद वाटला आहे. ³³ तुमची मालमत्ता विकून गरिबांना द्या. न झिजणाऱ्या थैल्या स्वतःसाठी करा—स्वर्गात न संपणारे धन जमवा, जेथे चोर जवळ येत नाही व कसर नष्ट करीत नाही. ³⁴ कारण जेथे तुमचे धन आहे तेथेच तुमचे मनही असेल.

धनी परत येईल तेव्हा तयार राहा

³⁵ “सेवेसाठी कमरा बांधून तयार राहा, आणि आपले दिवे जळते ठेवा, ³⁶ लग्नाच्या मेजवानीहून आपल्या धन्याच्या परतण्याची वाट पाहणाऱ्या नोकरांसारखे राहा, म्हणजे तो येऊन दार ठोठावील तेव्हा ते लगेच दार उघडतील. ³⁷ धनी येईल तेव्हा ज्या नोकरांना तो जागृत असलेले पाहील ते धन्य! मी तुम्हांला खचित सांगतो, तो स्वतः सेवेसाठी कमरा बांधील, त्यांना भोजनासाठी बसवील, आणि येऊन त्यांची सेवा करील. ³⁸ तो मध्यरात्री येवो किंवा पहाटेच्या आधी येवो, त्यांना तयार असलेले तो पाहील तर ते नोकर धन्य! ³⁹ हे लक्षात ठेवा: चोर कोणत्या घटकेला येणार हे घरधन्याला माहीत असते, तर त्याने आपल्या घरात घरफोडी होऊ दिली नसती. ⁴⁰ तुम्हीही तयार राहा—ज्या घटकेला तुम्ही अपेक्षा करीत नाही त्या घटकेला मनुष्याचा पुत्र येईल.

⁴¹ पेत्र म्हणाला, “प्रभु, हा दाखला तुम्ही आम्हांसाठी सांगता की सर्वांसाठी?”

⁴² प्रभूने उत्तर दिले, “योग्य वेळी नोकरांना त्यांचा वाटा देण्यासाठी धन्याने आपल्या घरातील नोकरांवर नेमलेला विश्वासू व शहाणा कारभारी कोण आहे?” ⁴³ धनी परत येईल तेव्हा त्या नोकराला असे करताना तो पाहील तर तो नोकर धन्य! ⁴⁴ मी तुम्हांला खचित सांगतो, तो त्याला आपल्या सर्व मालमत्तेवर नेमील. ⁴⁵ पण जर तो नोकर स्वतःशी म्हणेल, ‘माझा धनी येण्यास उशीर करीत आहे,’ आणि नोकर-चाकरांना, स्त्री-पुरुषांना मारहाण करू लागेल, आणि खाईल, पिईल व मद्यधुंद होईल. ⁴⁶ तर ज्या दिवशी तो अपेक्षा करीत नाही त्या दिवशी व ज्या घटकेची त्याला जाणीव नाही त्या घटकेला त्या नोकराचा धनी येईल, त्याचे दोन तुकडे करील, आणि अविश्वासू लोकांमध्ये त्याला जागा देईल. ⁴⁷ ज्या नोकराला आपल्या धन्याची इच्छा माहीत होती पण त्याने तयारी केली नाही किंवा तिच्याप्रमाणे वागला नाही, त्याला पुष्कळ मार बसेल. ⁴⁸ पण ज्याला माहीत नव्हते, तरी त्याने शिक्षेस पात्र असे केले, त्याला थोडा मार बसेल. ज्याला पुष्कळ दिले आहे त्याच्याकडून पुष्कळाची मागणी होईल; आणि ज्याच्यावर पुष्कळ सोपवले आहे त्याच्याकडून अधिकच मागितले जाईल.

पुत्र शांती नव्हे तर अग्नी आणतो

⁴⁹ “मी पृथ्वीवर अग्नी टाकण्यास आलो आहे—तो आताच पेटला असता तर किती बरे झाले असते! ⁵⁰ पण मला एका बाप्तिस्म्यातून जावयाचे आहे, आणि तो पूर्ण होईपर्यंत मी किती व्याकूळ आहे! ⁵¹ मी पृथ्वीवर शांती आणण्यास आलो असे तुम्हांला वाटते काय? नाही, मी तुम्हांला सांगतो, उलट फूट पाडण्यास आलो. ⁵² आतापासून एका घरातील पाच जणांमध्ये फूट पडेल—तिघे दोघांविरुद्ध व दोघे तिघांविरुद्ध. ⁵³ त्यांच्यात फूट पडेल—बाप मुलाविरुद्ध व मुलगा बापाविरुद्ध, आई मुलीविरुद्ध व मुलगी आईविरुद्ध, सासू आपल्या सुनेविरुद्ध व सून सासूविरुद्ध.

⁵⁴ त्याने लोकसमुदायांनाही म्हटले, “पश्चिमेकडे ढग वर येताना तुम्ही पाहता तेव्हा लगेच म्हणता, ‘पाऊस येणार,’ आणि तसेच होते. ⁵⁵ आणि दक्षिणेचा वारा वाहतो तेव्हा म्हणता, ‘उकाडा होणार,’ आणि तसेच होते. ⁵⁶ ढोंग्यांनो! पृथ्वीचे व आकाशाचे स्वरूप पारखायला तुम्हांला येते. मग हा सांप्रतचा काळ पारखायला तुम्हांला का येत नाही?

⁵⁷ “आणि जे योग्य आहे त्याचा न्याय तुम्ही स्वतःच का करीत नाही? ⁵⁸ तुझ्या फिर्यादीबरोबर अधिकाऱ्याकडे जात असताना वाटेतच त्याच्याशी समेट करण्याचा प्रयत्न कर, नाहीतर तो तुला न्यायाधीशाकडे ओढून नेईल, न्यायाधीश तुला अंमलदाराच्या हवाली करील, आणि अंमलदार तुला तुरुंगात टाकील. ⁵⁹ मी तुला सांगतो, अगदी शेवटची दमडीसुद्धा फेडल्याशिवाय तू तेथून सुटणार नाहीस.”