لوقا 11 FHB Father's Heart Bible™

باب 11.

11 ¹هو ڪنهن هنڌ دعا ڪري رهيو هو؛ جڏهن دعا پوري ڪيائين تڏهن سندس شاگردن مان هڪڙي کيس چيو تہ ”خداوند، اسان کي دعا ڪرڻ سيکار، جيئن يوحنا بہ پنهنجن شاگردن کي سيکاريو هو.“

²کين چيائين تہ ”جڏهن اوهين دعا ڪريو تڏهن چئو تہ اي بابا، تنهنجو نالو پاڪ مڃيو وڃي. تنهنجي بادشاهي اچي. ³اسان کي هر ڏينهن اسان جي ڏينهن جي ماني ڏي. ⁴اسان جا گناهه معاف ڪر، ڇالاءِ جو اسين پاڻ بہ هر انهيءَ ماڻهوءَ کي معاف ٿا ڪريون جيڪو اسان جو قرضدار آهي. ۽ اسان کي آزمائش ۾ نہ وجھ.“

⁵کين چيائين تہ ”اوهان مان اهڙو ڪير آهي جنهن جو ڪو دوست هجي، ۽ هو اڌ رات جو وٽس وڃي کيس چوي تہ ’دوست، مون کي ٽي روٽيون قرض ڏي،‘

⁶”ڇالاءِ جو منهنجو هڪڙو دوست سفر تان آيو آهي ۽ مون وٽ کيس ڏيڻ لاءِ ڪجھ ڪونهي،‘

⁷”ان تي اندران هو جواب ڏئي تہ ’مون کي تڪليف نہ ڏي، دروازو اڳي ئي بند آهي ۽ منهنجا ٻار مون سان گڏ بستري ۾ آهن. آءٌ اُٿي توکي ڪجھ ڏئي نہ ٿو سگھان‘؟

⁸”آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ جيتوڻيڪ ستل دوست رڳو دوستيءَ جي ڪري اُٿي کيس ڪجھ نہ ڏيندو، تڏهن بہ گھرندڙ دوست جي بي شرم ضد سبب ضرور اُٿي کيس جيڪو گھرجي سو ڏيندو.“

⁹”آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ گھرو تہ اوهان کي ڏنو ويندو، ڳوليو تہ لھندا، کڙڪايو تہ اوهان لاءِ کوليو ويندو.

¹⁰”هر ڪو جيڪو گھري ٿو سو وٺي ٿو، جيڪو ڳولي ٿو سو لھي ٿو، ۽ جيڪو کڙڪائي ٿو تنهن لاءِ کوليو ويندو.

¹¹”اوهان مان اهڙو ڪهڙو پيءُ آهي جنهن جو پٽ مڇي گھري تہ هو کيس مڇيءَ جي بدران نانگ ڏيندو؛

¹²”يا جيڪڏهن اهو انڊو گھري تہ کيس وڇو ڏيندو؟

¹³”جيڪڏهن اوهين بڇڙا ٿي بہ پنهنجن ٻارن کي سٺيون ڏاتيون ڏيڻ ڄاڻو ٿا تہ آسمان وارو پيءُ پاڻ کان گھرندڙن کي پاڪ روح ڪيترو نہ وڌيڪ ڏيندو!“

اسان جي پيءُ جي بادشاهي اچي پهتي آهي

¹⁴هو هڪ گونگي ڀوت کي ڪڍي رهيو هو. جڏهن ڀوت نڪري ويو تڏهن گونگو ماڻهو ڳالهايو ۽ ميڙ حيران ٿي ويا. ¹⁵پر انهن مان ڪن چيو تہ ”هو ڀوتن جي سردار بعلزبول جي وسيلي ڀوت ڪڍي ٿو،“ ¹⁶جڏهن تہ ٻيا کيس آزمائيندي کانئس آسمان مان نشاني گھرندا رهيا.

¹⁷پر سندن خيال ڄاڻي کين چيائين تہ ”هر اها بادشاهي جيڪا پنهنجي خلاف ورهائجي وڃي، سا اجڙي ٿي وڃي، ۽ هڪ گھر ٻئي گھر جي خلاف ورهائجي ڪري ٿو پوي.

¹⁸”جيڪڏهن شيطان بہ پنهنجي خلاف ورهائجي وڃي تہ سندس بادشاهي ڪيئن بيھندي؟ ڇالاءِ جو اوهين چئو ٿا تہ آءٌ بعلزبول جي وسيلي ڀوت ڪڍان ٿو.

¹⁹”جيڪڏهن آءٌ بعلزبول جي وسيلي ڀوت ڪڍان ٿو تہ اوهان جا پٽ ڪنهن جي وسيلي کين ڪڍن ٿا؟ تنهنڪري اهي ئي اوهان جو فيصلو ڪندا.

²⁰”پر جيڪڏهن آءٌ اسان جي پيءُ جي آڱر سان ڀوت ڪڍان ٿو تہ اسان جي پيءُ جي بادشاهي اوهان تي اچي پهتي آهي.

²¹”جڏهن ڪو زورآور ماڻهو پوريءَ طرح هٿياربند ٿي پنهنجي محل جي نگهباني ڪري ٿو تڏهن سندس مال محفوظ رهي ٿو.

²²”پر جڏهن ڪو کانئس وڌيڪ زورآور اچي مٿس حملو ڪري کيس شڪست ڏئي ٿو تڏهن حملو ڪندڙ ان زورآور جا اهي هٿيار، جن تي هن ڀروسو ڪيو هو، کسي کڻي وڃي ٿو ۽ سندس لُٽ جو مال ورهائي ٿو.

²³”جيڪو مون سان گڏ ناهي سو منهنجي خلاف آهي، ۽ جيڪو مون سان گڏ ميڙ نہ ٿو ڪري سو ڇڙوڇڙ ڪري ٿو.

²⁴”جڏهن ناپاڪ روح ڪنهن ماڻهوءَ مان نڪري ٿو تہ آرام ڳولڻ لاءِ سڪل علائقن ۾ گھمي ٿو. ڪٿي بہ نہ لھي تہ چوي ٿو تہ ’آءٌ پنهنجي ان گھر ڏانهن موٽندس جتان نڪتو هوس. ²⁵جڏهن اچي ٿو تہ گھر کي ڇنڊيل ۽ ترتيب سان رکيل لھي ٿو.

²⁶”پوءِ وڃي پاڻ کان وڌيڪ بڇڙا ست ٻيا روح ساڻ وٺي اچي ٿو؛ اهي اندر گھڙي اتي رهن ٿا، ۽ انهيءَ ماڻهوءَ جو آخري حال پهرين کان بدتر ٿي پوي ٿو.“

²⁷جڏهن هو اهو چئي رهيو هو تہ ميڙ ۾ هڪ عورت وڏي آواز سان چيو تہ ”مبارڪ آهي اها ڪُک جنهن توکي کنيو، ۽ اهي ڇاتيون جن توکي کير پياريو!“

²⁸پر هن چيو تہ ”بلڪ مبارڪ اهي آهن جيڪي اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌن ٿا ۽ ان تي عمل ڪن ٿا!“

يونس کان وڏو هتي آهي

²⁹جڏهن ميڙ گڏ ٿيڻ لڳو تہ هن چوڻ شروع ڪيو تہ ”هي نسل بڇڙو نسل آهي. اهو نشاني ٿو گھري، پر يونس جي نشانيءَ کانسواءِ ان کي ڪابہ نشاني نہ ڏني ويندي. ³⁰ڇالاءِ جو جيئن يونس نينوا جي ماڻهن لاءِ نشاني ٿيو، تيئن ابنِ آدم بہ هن نسل لاءِ ٿيندو. ³¹ڏکڻ جي راڻي عدالت جي ڏينهن هن نسل جي ماڻهن سان گڏ اُٿندي ۽ کين ڏوهاري ٺهرائيندي — هوءَ سليمان جي حڪمت ٻڌڻ لاءِ زمين جي ڇيڙي کان آئي هئي، ۽ ڏسو، سليمان کان وڏي ڪا شيءِ هتي آهي.

³²”نينوا جا ماڻهو عدالت ۾ هن نسل سان گڏ اُٿندا ۽ ان کي ڏوهاري ٺهرائيندا، ڇالاءِ جو انهن يونس جي منادي تي توبهه ڪئي، ۽ ڏسو، يونس کان وڏو ڪو هتي آهي.

بدن جو ڏيئو

³³”ڪو بہ ماڻهو ڏيئو ٻاري تهخاني ۾ يا ٽوڪري هيٺان نہ ٿو رکي، پر ديوٽيءَ تي رکي ٿو، تہ جيئن اندر ايندڙ روشني ڏسن. ³⁴اوهان جي اک اوهان جي بدن جو ڏيئو آهي: جڏهن اها صاف هجي تہ اوهان جو سڄو بدن روشنيءَ سان ڀريل هوندو؛ ۽ جڏهن خراب هجي تہ اوهان جو بدن اونداهيءَ سان ڀريل هوندو.

³⁵”تنهنڪري خبردار رهو تہ اوهان ۾ جيڪا روشني آهي سا اونداهي نہ هجي.

³⁶”تنهنڪري جيڪڏهن اوهان جو سڄو بدن روشنيءَ سان ڀريل هجي ۽ ڪو حصو اونداهو نہ هجي تہ سڄو روشن ٿيندو، ڄڻ ڪو ڏيئو پنهنجو شعاع اوهان تي وجھي رهيو آهي.“

کوکلي ديندارئيءَ تي افسوس

³⁷جڏهن هو ڳالهائي رهيو هو تہ هڪ فريسيءَ کيس پاڻ سان گڏ ماني کائڻ جي دعوت ڏني؛ هو اندر وڃي دسترخوان تي ويھي ويو. ³⁸فريسيءَ کي اهو ڏسي عجب لڳو تہ هن ماني کان اڳ پهرين هٿ نہ ڌوتا.

³⁹پوءِ خداوند کيس چيو تہ ”هاڻي اوهين فريسي پيالي ۽ ٿال کي ٻاهران صاف ڪريو ٿا، پر اندر لالچ ۽ بڇڙائيءَ سان ڀريل آهيو. ⁴⁰اي بيوقوفو! ڇا جنهن ٻاهرئون حصو ٺاهيو، تنهن اندرئون بہ نہ ٺاهيو؟

⁴¹”پر جيڪي شيون اندر آهن سي غريبن کي ڏيو، تہ اوهان لاءِ سڀ ڪجھ پاڪ ٿيندو.

⁴²”پر اي فريسيؤ، اوهان تي افسوس! اوهين پودني، سذاب ۽ هر قسم جي ٻوٽي جو ڏهون ڏيو ٿا، پر انصاف ۽ اسان جي پيءُ جي پيار کي نظرانداز ڪريو ٿا. اوهان کي گھرجي ها تہ اهي ڪريو ها ۽ ٻين کي بہ نہ ڇڏيو ها.

⁴³”اي فريسيؤ، اوهان تي افسوس! ڇالاءِ جو اوهان کي عبادتخانن ۾ اڳيون نشستون ۽ بازارن ۾ سلام ڏاڍا وڻن ٿا.

⁴⁴”اوهان تي افسوس! ڇالاءِ جو اوهين بي نشان قبرن وانگر آهيو، جن مٿان ماڻهو اڻڄاڻائيءَ ۾ هلن ٿا.“

⁴⁵شريعت جي عالمن مان هڪڙي کيس وراڻيو تہ ”استاد، اهي ڳالهيون چوندي تون اسان جي بہ بي عزتي ٿو ڪرين.“

⁴⁶هن چيو تہ ”اي شريعت جا عالمؤ، اوهان لاءِ بہ ڪيڏي نہ مصيبت آهي! اوهين ماڻهن تي ڪچليندڙ ڀاري بار لاديو ٿا، پر پاڻ انهن بارن کي هڪڙي آڱر سان بہ هٿ نہ ٿا لڳايو.

⁴⁷”اوهان تي افسوس! اوهين نبين جون قبرون ٺاهيو ٿا، پر کين تہ اوهان جي ابن ڏاڏن قتل ڪيو هو.

⁴⁸”تنهنڪري اوهين شاهد آهيو ۽ پنهنجي ابن ڏاڏن جي ڪمن جي تائيد ڪريو ٿا، ڇالاءِ جو انهن کين قتل ڪيو ۽ اوهين سندن قبرون ٺاهيو ٿا.‘

⁴⁹”تنهنڪري اسان جي پيءُ جي حڪمت بہ چيو تہ ’آءٌ کين نبي ۽ رسول موڪليندس؛ انهن مان ڪن کي قتل ڪندا ۽ ستائيندا.‘

⁵⁰”جيئن دنيا جي بنياد کان وٺي وهايل سڀني نبين جي رت جو حساب هن نسل کان ورتو وڃي،

⁵¹”هابيل جي رت کان وٺي زڪريا جي رت تائين، جيڪو قربانگاھ ۽ هيڪل جي وچ ۾ مارجي ويو. ها، آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ هن نسل کان ان جو حساب ورتو ويندو.

⁵²”اي شريعت جا عالمؤ، اوهان تي افسوس! ڇالاءِ جو اوهان علم جي ڪنجي کسي ورتي — پاڻ اندر نہ ويا ۽ اندر ايندڙن کي بہ روڪيو.“

⁵³جڏهن هو اتان نڪتو تہ فقيه ۽ فريسي کيس سخت ڏکوئڻ لڳا ۽ ڪيترين ئي ڳالهين تي کيس ڳالهائڻ لاءِ مجبور ڪرڻ لڳا، ⁵⁴ڪو لفظ سندس وات مان نڪري تہ کيس پڪڙين، انهيءَ لاءِ تاڙ ۾ ويٺا هئا.