லூக்கா 11

அதிகாரம் 11.

11 ¹அவர் ஒரு இடத்தில் ஜெபம்பண்ணிக்கொண்டிருந்தார்; அவர் முடித்தபோது, அவருடைய சீஷர்களில் ஒருவன், “ஆண்டவரே, யோவான் தன் சீஷர்களுக்குப் போதித்ததுபோல, ஜெபம்பண்ணும்படி எங்களுக்கும் போதித்தருளும்” என்றான்.

²அதற்கு அவர் அவர்களை நோக்கி: “நீங்கள் ஜெபம்பண்ணும்போது சொல்லவேண்டியது: பிதாவே, உம்முடைய நாமம் பரிசுத்தமாக மகிமைப்படுவதாக. உம்முடைய ராஜ்யம் வருவதாக. ³எங்கள் அனுதின அப்பத்தை ஒவ்வொரு நாளும் எங்களுக்குத் தாரும். ⁴எங்கள் பாவங்களை எங்களுக்கு மன்னியும், ஏனெனில் எங்களிடத்தில் கடன்பட்ட ஒவ்வொருவரையும் நாங்களும் மன்னிக்கிறோம். எங்களைச் சோதனைக்குட்படுத்தாதேயும்” என்றார்.

⁵பின்பு அவர் அவர்களை நோக்கி: “உங்களில் ஒருவனுக்கு ஒரு சிநேகிதன் இருந்தால், அவன் நடுஇரவிலே அவனிடத்திற்குப் போய், ‘சிநேகிதனே, எனக்கு மூன்று அப்பங்களைக் கடனாகக் கொடு,

⁶ஏனெனில் என் சிநேகிதன் ஒருவன் பயணத்திலிருந்து என்னிடத்திற்கு வந்திருக்கிறான், அவனுக்கு வைக்கிறதற்கு என்னிடத்தில் ஒன்றுமில்லை’ என்று சொன்னால்,

⁷அப்பொழுது அவன் உள்ளேயிருந்து மறுமொழியாக, ‘என்னைத் தொந்தரவுசெய்யாதே; கதவு ஏற்கெனவே பூட்டப்பட்டிருக்கிறது, என் பிள்ளைகளும் என்னோடே படுக்கையில் இருக்கிறார்கள். நான் எழுந்து உனக்கு ஒன்றும் கொடுக்கமாட்டேன்’ என்று சொல்லுவானோ?

⁸நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: அந்த நித்திரையான சிநேகிதன் சிநேகிதனாய் இருக்கிறதினிமித்தம் எழுந்து அவனுக்கு ஒன்றும் கொடாவிட்டாலும், கேட்கிற சிநேகிதனுடைய வெட்கமற்ற விடாமுயற்சியினிமித்தம் அவன் எழுந்து, அவனுக்குத் தேவையானதையெல்லாம் கொடுப்பான்.”

⁹“நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: கேளுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்; தேடுங்கள், அப்பொழுது கண்டடைவீர்கள்; தட்டுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குத் திறக்கப்படும்.

¹⁰ஏனெனில் கேட்கிற எவனும் பெற்றுக்கொள்ளுகிறான்; தேடுகிறவன் கண்டடைகிறான்; தட்டுகிறவனுக்குத் திறக்கப்படும்.

¹¹உங்களில் தகப்பனாயிருக்கிற எவனிடத்தில் அவன் மகன் ஒரு மீனைக் கேட்டால், மீனுக்குப் பதிலாக அவனுக்கு ஒரு பாம்பைக் கொடுப்பானோ;

¹²அல்லது அவன் ஒரு முட்டையைக் கேட்டால், அவனுக்கு ஒரு தேளைக் கொடுப்பானோ?

¹³பொல்லாதவர்களாகிய நீங்களே உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல ஈவுகளைக் கொடுக்க அறிந்திருக்கிறீர்களானால், பரலோகத்திலிருந்து பிதாவானவர் தம்மிடத்தில் கேட்கிறவர்களுக்குப் பரிசுத்த ஆவியானவரை எத்தனை அதிகமாய்க் கொடுப்பார்!” என்றார்.

எங்கள் பிதாவின் ராஜ்யம் வந்திருக்கிறது

¹⁴ஒரு ஊமையான பிசாசை அவர் துரத்திக்கொண்டிருந்தார். அது நீங்கினபோது, ஊமையனானவன் பேசினான், ஜனங்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். ¹⁵ஆனாலும் அவர்களில் சிலர், “இவன் பிசாசுகளின் தலைவனாகிய பெயெல்செபூலினாலே பிசாசுகளைத் துரத்துகிறான்” என்றார்கள். ¹⁶வேறு சிலர் அவரைச் சோதிக்கும்படி, வானத்திலிருந்து ஒரு அடையாளத்தை அவரிடத்தில் தொடர்ந்து கேட்டார்கள்.

¹⁷அவர்களுடைய சிந்தனைகளை அவர் அறிந்து, அவர்களை நோக்கி: “தனக்குத்தானே விரோதமாய்ப் பிரிந்திருக்கிற எந்த ராஜ்யமும் பாழாய்ப்போம், வீட்டுக்கு விரோதமாய்ப் பிரிந்த வீடு விழுந்துபோம்.

¹⁸சாத்தானும் தனக்குத்தானே விரோதமாய்ப் பிரிந்திருந்தால், அவனுடைய ராஜ்யம் எப்படி நிலைநிற்கும்? நான் பெயெல்செபூலினாலே பிசாசுகளைத் துரத்துகிறேன் என்று சொல்லுகிறீர்களே.

¹⁹நான் பெயெல்செபூலினாலே பிசாசுகளைத் துரத்தினால், உங்கள் பிள்ளைகள் அவைகளை யாராலே துரத்துகிறார்கள்? ஆகையால் அவர்களே உங்களை நியாயந்தீர்ப்பார்கள்.

²⁰ஆனால் நான் எங்கள் பிதாவின் விரலினாலே பிசாசுகளைத் துரத்துகிறேனேயானால், எங்கள் பிதாவின் ராஜ்யம் உங்களிடத்தில் வந்துவிட்டது.

²¹பலவானானவன் சர்வாயுதம் தரித்து, தன் சொந்த அரண்மனையைக் காக்கிறபோது, அவனுடைய பொருள்கள் பத்திரமாய் இருக்கும்.

²²ஆனால் அவனிலும் பலவான் ஒருவன் அவன்மேல் வந்து அவனை மேற்கொள்ளும்போது, அந்தப் பலவான் நம்பியிருந்த சர்வாயுதவர்க்கத்தை அவனிடத்திலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு, அவனுடைய கொள்ளைப்பொருளைப் பங்கிடுகிறான்.

²³என்னோடே இராதவன் எனக்கு விரோதி; என்னோடே சேர்க்காதவன் சிதறடிக்கிறான்.

²⁴அசுத்த ஆவி ஒரு மனிதனைவிட்டு நீங்கும்போது, அது இளைப்பாறுதலைத் தேடி வறண்ட இடங்களில் அலைந்து திரிகிறது. அதைக் காணாதபோது, ‘நான் விட்டுவந்த என் வீட்டுக்குத் திரும்பிப்போவேன்’ என்று சொல்லி, ²⁵அது வந்தபோது, அந்த வீடு பெருக்கி, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருக்கக் காண்கிறது.

²⁶அப்பொழுது அது போய், தன்னிலும் பொல்லாத வேறு ஏழு ஆவிகளைத் தன்னோடே கூட்டிக்கொண்டுவருகிறது; அவைகள் உட்பிரவேசித்து அங்கே வாசம்பண்ணுகிறது, அந்த மனிதனுடைய முடிவான நிலைமை முந்தினதைவிட மோசமாயிருக்கும்” என்றார்.

²⁷அவர் இவைகளைச் சொல்லுகையில், ஜனக்கூட்டத்திலிருந்த ஒரு ஸ்திரீ சத்தமிட்டு, “உம்மைச் சுமந்த கர்ப்பமும், நீர் உண்ட முலைகளும் பாக்கியமுள்ளவைகள்!” என்றாள்.

²⁸அதற்கு அவர், “அப்படியல்ல, எங்கள் பிதாவின் வார்த்தையைக் கேட்டு அதைக் காத்துக்கொள்ளுகிறவர்களே அதிக பாக்கியவான்கள்!” என்றார்.

யோனாவைப் பார்க்கிலும் பெரியவர் இங்கே இருக்கிறார்

²⁹ஜனங்கள் திரண்டுகூடினபோது, அவர் சொல்லத்தொடங்கினது: “இந்தச் சந்ததி பொல்லாத சந்ததியாயிருக்கிறது. இது ஒரு அடையாளத்தைத் தேடுகிறது, ஆனால் யோனாவின் அடையாளமேயன்றி வேறே அடையாளம் இதற்குக் கொடுக்கப்படுவதில்லை. ³⁰யோனா நினிவே பட்டணத்தாருக்கு அடையாளமாயிருந்ததுபோல, மனுஷகுமாரனும் இந்தச் சந்ததிக்கு அடையாளமாயிருப்பார். ³¹தென்திசை ராஜஸ்திரீ நியாயத்தீர்ப்பிலே இந்தச் சந்ததியாரோடே எழுந்து நின்று, இவர்களை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்ப்பாள்—ஏனெனில் அவள் சாலொமோனுடைய ஞானத்தைக் கேட்கும்படி பூமியின் எல்லைகளிலிருந்து வந்தாள், இதோ, சாலொமோனிலும் பெரியவர் இங்கே இருக்கிறார்.

³²நினிவே பட்டணத்தார் நியாயத்தீர்ப்பிலே இந்தச் சந்ததியோடே எழுந்து நின்று, இதை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்ப்பார்கள், ஏனெனில் யோனா பிரசங்கித்தபோது அவர்கள் மனந்திரும்பினார்கள், இதோ, யோனாவிலும் பெரியவர் இங்கே இருக்கிறார்.

சரீரத்தின் விளக்கு

³³“ஒருவனும் விளக்கைக் கொளுத்தி மறைவிடத்திலாவது மரக்காலின்கீழாவது வைக்கிறதில்லை, ஆனால் உள்ளே பிரவேசிக்கிறவர்கள் வெளிச்சத்தைக் காணும்படி விளக்குத்தண்டின்மேலே வைக்கிறான். ³⁴கண் உன் சரீரத்தின் விளக்காயிருக்கிறது: அது தெளிவாயிருந்தால், உன் சரீரம் முழுவதும் வெளிச்சமாயிருக்கும்; அது கெட்டதாயிருந்தால், உன் சரீரம் இருளாயிருக்கும்.

³⁵ஆகையால் உன்னிலுள்ள வெளிச்சம் இருளாயிராதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிரு.

³⁶இருண்ட பங்கு ஒன்றுமில்லாமல் உன் சரீரம் முழுவதும் வெளிச்சமாயிருந்தால், ஒரு விளக்கு தன் ஒளியை உன்மேல் வீசுகிறதுபோல, அது முழுவதும் பிரகாசமாயிருக்கும்” என்றார்.

வெறுமையான மார்க்கத்திற்கு ஐயோ

³⁷அவர் இப்படிப் பேசுகையில், ஒரு பரிசேயன் தன்னோடே போஜனம்பண்ணும்படி அவரை அழைத்தான்; அவர் உள்ளே பிரவேசித்துப் பந்தியிருந்தார். ³⁸போஜனத்திற்கு முன் அவர் ஸ்நானம் பண்ணாததைக் கண்டு, அந்தப் பரிசேயன் ஆச்சரியப்பட்டான்.

³⁹அப்பொழுது ஆண்டவர் அவனை நோக்கி: “பரிசேயராகிய நீங்கள் இப்பொழுது பாத்திரத்தையும் தட்டையும் வெளிப்புறமாய்ச் சுத்தம்பண்ணுகிறீர்கள், ஆனால் உங்கள் உள்ளம் பேராசையாலும் பொல்லாப்பாலும் நிறைந்திருக்கிறது. ⁴⁰மதியீனர்களே! வெளிப்புறத்தை உண்டாக்கினவர் உட்புறத்தையும் உண்டாக்கினதில்லையா?

⁴¹ஆனாலும் உள்ளேயிருக்கிறவைகளைத் தரித்திரருக்குக் கொடுங்கள், அப்பொழுது எல்லாம் உங்களுக்குச் சுத்தமாயிருக்கும்.

⁴²பரிசேயரே, உங்களுக்கு ஐயோ! நீங்கள் புதினாவிலும், அருகம்புல்லிலும், சகலவிதமான காய்கறியிலும் தசமபாகம் செலுத்துகிறீர்கள், ஆனால் நியாயத்தையும் எங்கள் பிதாவின் அன்பையும் அசட்டைபண்ணுகிறீர்கள். மற்றவைகளை அசட்டைபண்ணாமல் இவைகளைச் செய்யவேண்டியதாயிருந்ததே.

⁴³பரிசேயரே, உங்களுக்கு ஐயோ! ஏனெனில் நீங்கள் ஜெபஆலயங்களில் முதன்மையான இருக்கைகளையும், சந்தைவெளிகளில் வந்தனங்களையும் விரும்புகிறீர்கள்.

⁴⁴உங்களுக்கு ஐயோ! ஏனெனில் நீங்கள் அடையாளம் தெரியாத பிரேதக்குழிகளுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறீர்கள், மனிதர் அறியாமல் அவைகள்மேல் நடக்கிறார்கள்” என்றார்.

⁴⁵அப்பொழுது நியாயசாஸ்திரிகளில் ஒருவன் அவருக்கு மறுமொழியாக, “போதகரே, இப்படிச் சொல்லுகிறதினாலே எங்களையும் அவமானப்படுத்துகிறீர்” என்றான்.

⁴⁶அதற்கு அவர்: “நியாயசாஸ்திரிகளாகிய உங்களுக்கும் ஐயோ! சுமக்கமுடியாத பாரங்களை மனிதர்மேல் சுமத்துகிறீர்கள், ஆனால் நீங்களோ ஒரு விரலினாலும் அந்தப் பாரங்களைத் தொடமாட்டீர்கள்.

⁴⁷உங்களுக்கு ஐயோ! நீங்கள் தீர்க்கதரிசிகளின் கல்லறைகளைக் கட்டுகிறீர்கள், ஆனால் உங்கள் பிதாக்களே அவர்களைக் கொலைசெய்தார்கள்.

⁴⁸ஆகையால் நீங்கள் உங்கள் பிதாக்களின் செய்கைகளுக்குச் சாட்சிகளாயிருந்து அவைகளுக்குச் சம்மதிக்கிறீர்கள், ஏனெனில் அவர்கள் அவர்களைக் கொலைசெய்தார்கள், நீங்கள் அவர்களுடைய கல்லறைகளைக் கட்டுகிறீர்கள்.

⁴⁹ஆதலால் எங்கள் பிதாவின் ஞானமும் சொன்னது: ‘நான் தீர்க்கதரிசிகளையும் அப்போஸ்தலரையும் அவர்களிடத்தில் அனுப்புவேன்; அவர்களில் சிலரை அவர்கள் கொலைசெய்து துன்பப்படுத்துவார்கள்’ என்றது,

⁵⁰உலகத்தோற்றமுதல் சிந்தப்பட்ட சகல தீர்க்கதரிசிகளின் இரத்தமும் இந்தச் சந்ததியின்மேல் சுமத்தப்படும்படிக்கே.

⁵¹ஆபேலின் இரத்தம்முதல், பலிபீடத்திற்கும் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கும் இடையிலே கொலைசெய்யப்பட்ட சகரியாவின் இரத்தம்வரைக்குமே. ஆம், இது இந்தச் சந்ததியின்மேல் சுமத்தப்படும் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.

⁵²நியாயசாஸ்திரிகளே, உங்களுக்கு ஐயோ! ஏனெனில் நீங்கள் அறிவின் திறவுகோலை எடுத்துக்கொண்டீர்கள்—நீங்கள் உள்ளே பிரவேசிக்கவுமில்லை, பிரவேசிக்கிறவர்களைத் தடைசெய்தீர்கள்” என்றார்.

⁵³அவர் அவ்விடத்தைவிட்டுப் புறப்பட்டபோது, வேதபாரகரும் பரிசேயரும் அவரை உக்கிரமாய்த் துன்புறுத்தத் தொடங்கி, அநேக காரியங்களைக்குறித்துப் பேசும்படி அவரை நெருக்கி, ⁵⁴அவர் பேசக்கூடிய ஏதாவதொன்றில் அவரைப் பிடிக்கும்படி, அவருக்குப் பதிவிருந்தார்கள்.