لوقا 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹ان کان پوءِ خداوند ٻيا ٻهتر ماڻهو مقرر ڪيا، ۽ کين پنهنجي اڳيان ٻه ٻه ڪري هر انهيءَ شهر ۽ هنڌ ڏانهن موڪليائين جتي پاڻ وڃڻ وارو هو.

²کين چيائين تہ ”فصل گھڻو آهي، پر ڪم ڪندڙ ٿورا آهن. تنهنڪري فصل جي پيءُ کي منٿ ڪريو تہ پنهنجي فصل ۾ ڪم ڪندڙ موڪلي. ³وڃو! ڏسو، آءٌ اوهان کي رڍ جي ٻچن وانگر بگھڙن جي وچ ۾ موڪليان ٿو. ⁴ڪو ڪيسو، ڪا جھولي، ڪي جتيون نہ کڻو، ۽ رستي ۾ ڪنهن کي سلام نہ ڪريو. ⁵جنهن بہ گھر ۾ داخل ٿيو، پهرين چئو تہ ’هن گھر کي سلامتي ٿئي.‘ ⁶جيڪڏهن اتي ڪو سلامتيءَ وارو ماڻهو هوندو تہ اوهان جي سلامتي مٿس ٺھندي، نہ تہ اوهان ڏانهن موٽي ايندي. ⁷ان ئي گھر ۾ رهو، جيڪي ڏين سو کائو پيئو، ڇاڪاڻ تہ ڪم ڪندڙ پنهنجي مزدوريءَ جو حقدار آهي. گھر گھر نہ ڦرو. ⁸جڏهن ڪنهن شهر ۾ داخل ٿيو ۽ اهي اوهان کي ڀليڪار ڪن، تڏهن جيڪي اوهان جي اڳيان رکيو وڃي سو کائو. ⁹اتان جي بيمارن کي شفا ڏيو ۽ کين چئو تہ ’اسان جي پيءُ جي بادشاهي اوهان جي ويجھو اچي وئي آهي.‘ ¹⁰پر جڏهن ڪنهن اهڙي شهر ۾ داخل ٿيو جيڪو اوهان کي ڀليڪار نہ ڪري، تڏهن ان جي گھٽين ۾ نڪري چئو تہ ¹¹’اوهان جي شهر جي مٽي بہ، جيڪا اسان جي پيرن سان چنبڙيل آهي، اسان اوهان جي خلاف ڇنڊي ٿا ڇڏيون. تڏهن بہ اهو ڄاڻو تہ اسان جي پيءُ جي بادشاهي ويجھو اچي وئي آهي.‘ ¹²آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ انهيءَ ڏينهن سدوم جو حال انهيءَ شهر کان وڌيڪ سھڻ جوڳو ٿيندو.

¹³”اي ڪورزين، تو تي افسوس! اي بيت صيدا، تو تي افسوس! جيڪڏهن جيڪي معجزا اوهان ۾ ڏيکاريا ويا، سي صور ۽ صيدا ۾ ڏيکاريا وڃن ها تہ اهي گھڻو اڳ ٽاٽ ۽ خاڪ ۾ ويھي توبهه ڪن ها. ¹⁴پر عدالت ۾ صور ۽ صيدا لاءِ اوهان جي ڀيٽ ۾ وڌيڪ سھڻ جوڳو ٿيندو. ¹⁵اي ڪفرناحوم، ڇا تون آسمان تائين مٿي کنيو ويندين؟ تون قبر ۾ هيٺ لاٿو ويندين. ¹⁶جيڪو اوهان کي ٻڌي ٿو سو مون کي ٻڌي ٿو، جيڪو اوهان کي رد ڪري ٿو سو مون کي رد ڪري ٿو، ۽ جيڪو مون کي رد ڪري ٿو سو انهيءَ کي رد ڪري ٿو جنهن مون کي موڪليو آهي.“

¹⁷ٻهتر خوشيءَ سان موٽي اچي چيائون تہ ”اي خداوند، بدروحون بہ تنهنجي نالي سان اسان جون تابع ٿين ٿيون.“

¹⁸کين چيائين تہ ”مون شيطان کي آسمان کان بجليءَ وانگر ڪرندي ڏٺو. ¹⁹ڏسو، مون اوهان کي نانگن ۽ وڇن کي لتاڙڻ جو، ۽ دشمن جي سموري طاقت تي اختيار ڏنو آهي. ڪابہ شيءِ اوهان کي نقصان نہ پهچائيندي. ²⁰پر انهيءَ تي خوش نہ ٿيو تہ روح اوهان جا تابع ٿين ٿا، بلڪ انهيءَ تي خوش ٿيو تہ اوهان جا نالا آسمان ۾ لکيل آهن.“

²¹انهيءَ گھڙيءَ يسوع پاڪ روح ۾ خوش ٿي چيو تہ ”اي بابا، آسمان ۽ زمين جا مالڪ، آءٌ تنهنجي ساراهه ٿو ڪريان، جو تو اهي ڳالھيون ڏاهن ۽ هوشيارن کان لڪائي ننڍڙن ٻارن تي ظاهر ڪيون. هائو، اي بابا، ڇاڪاڻ تہ اهو تو کي وڻيو.“

²²”سڀ ڪجھ مون کي منهنجي پيءُ طرفان ڏنو ويو آهي. ڪو بہ نہ ٿو ڄاڻي تہ فرزند ڪير آهي سواءِ پيءُ جي، يا پيءُ ڪير آهي سواءِ فرزند جي، ۽ انهيءَ جي جنهن تي فرزند کيس ظاهر ڪرڻ چاهي.“

²³پوءِ شاگردن ڏانهن منهن ڪري کين الڳ چيائين تہ ”مبارڪ آهن اهي اکيون جيڪي اهو ڏسن ٿيون جيڪو اوهان ڏسو ٿا! ²⁴ڇاڪاڻ تہ آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ ڪيترا نبي ۽ بادشاهه اهو ڏسڻ چاهيندا هئا جيڪو اوهان ڏسو ٿا، پر نہ ڏٺائون، ۽ اهو ٻڌڻ چاهيندا هئا جيڪو اوهان ٻڌو ٿا، پر نہ ٻڌائون.“

نيڪ سامريءَ جو مثال

²⁵هڪڙو شريعت جو عالم اُٿي کيس آزمائيندي چيو تہ ”اي استاد، دائمي زندگي ورثي ۾ وٺڻ لاءِ مون کي ڇا ڪرڻ گھرجي؟“

²⁶چيائينس تہ ”شريعت ۾ ڇا لکيل آهي؟ تون ان کي ڪيئن پڙهين ٿو؟“

²⁷هن وراڻيو تہ ”پنهنجي پيءُ سان پنهنجي سڄي دل، پنهنجي سڄي جان، پنهنجي سڄي طاقت ۽ پنهنجي سڄي سمجھ سان پيار ڪر، ۽ پنهنجي پاڙيسريءَ سان پنهنجي جيان پيار ڪر.“

²⁸چيائينس تہ ”تو صحيح جواب ڏنو. اهو ڪر تہ جيئندين.“

²⁹پر پاڻ کي سچار ثابت ڪرڻ چاهيندي هن يسوع کان پڇيو تہ ”پوءِ منهنجو پاڙيسري ڪير آهي؟“

³⁰يسوع وراڻيو تہ ”هڪڙو ماڻهو يروشلم کان يريحو ڏانهن هيٺ پئي ويو تہ ڌاڙيلن جي هٿ چڙهي ويو، جن هن جا ڪپڙا لاهي، کيس ڌڪ هڻي، اڌ مئل ڇڏي ڏنو. ³¹اتفاق سان هڪڙو ڪاهن انهيءَ رستي تان هيٺ پئي ويو. کيس ڏسي ٻئي پاسي کان لنگھي ويو. ³²ساڳيءَ ريت هڪڙو لاوي بہ انهيءَ هنڌ تي آيو، کيس ڏسي ٻئي پاسي کان لنگھي ويو. ³³پر هڪڙو سامري انهيءَ رستي تان لنگھندي هن وٽ پهتو، ۽ کيس ڏسي رحم سان ڀرجي ويو. ³⁴هن وٽ وڃي، سندس زخمن تي پٽيون ٻڌي، تيل ۽ شراب وجھي، کيس پنهنجي جانور تي چاڙهي، سرائي ۾ وٺي ويو ۽ سندس سنڀال ڪيائين. ³⁵ٻئي ڏينهن چانديءَ جا ٻه سڪا ڪڍي سرائي جي مالڪ کي ڏنائين ۽ چيائين تہ ’هن جي سنڀال ڪر. جيڪو وڌيڪ خرچ ڪندين سو آءٌ موٽي ايندس تڏهن ادا ڪندس.‘ ³⁶تنهنجي خيال ۾ انهن ٽنهي مان ڪهڙو، ڌاڙيلن ۾ ڦاٿل ماڻهوءَ جو پاڙيسري ثابت ٿيو؟“

³⁷هن چيو تہ ”جنهن هن تي رحم ڪيو.“ يسوع کيس چيو تہ ”وڃي ائين ئي ڪر.“

مارٿا ۽ مريم

³⁸جڏهن اهي سفر ڪري رهيا هئا، تڏهن يسوع هڪڙي ڳوٺ ۾ داخل ٿيو. مارٿا نالي هڪڙيءَ عورت کيس پنهنجي گھر ۾ ڀليڪاريو. ³⁹سندس مريم نالي هڪ ڀيڻ هئي، جيڪا خداوند جي پيرن وٽ ويٺي سندس تعليم ٻڌي رهي هئي. ⁴⁰پر مارٿا سموري خدمت ۾ ڦاٿل هئي. هوءَ هن وٽ اچي چيائين تہ ”اي خداوند، ڇا تو کي پرواهه ناهي تہ منهنجيءَ ڀيڻ مون کي اڪيلي کي خدمت ڪرڻ لاءِ ڇڏي ڏنو آهي؟ کيس چئو تہ مون کي مدد ڏئي.“

⁴¹پر خداوند وراڻيس تہ ”مارٿا، مارٿا، تون ڪيترين ئي ڳالھين جي ڳڻتي ۽ پريشانيءَ ۾ آهين، ⁴²پر هڪڙي ئي شيءِ جي ضرورت آهي. مريم سٺو حصو چونڊيو آهي، جيڪو ان کان کسيو نہ ويندو.“