પિતા બોતેરને મોકલે છે

કાપણીના પિતાએ મોકલેલા બોતેર જણ આનંદથી પાછા આવે છે કે દુષ્ટાત્માઓ તેઓને આધીન થાય છે, અને ઈસુ તેઓને બીજી જ વાતમાં આનંદ કરવા કહે છે. પડોશી કોણ ગણાય એ વિશે એક શાસ્ત્રીના પ્રશ્નનો ઉત્તર રસ્તા પરના એક સમરૂનીની વાતથી મળે છે. અંત બે બહેનો વચ્ચેના વિવાદથી આવે છે.

અધ્યાય 10.

આ પછી પ્રભુએ બીજા બોતેરને નીમ્યા, અને જે જે નગરો તથા સ્થળોમાં પોતે જવાના હતા ત્યાં તેમણે તેમને બબ્બેને પોતાની આગળ મોકલ્યા.

તેમણે તેમને કહ્યું, “ફસલ પુષ્કળ છે, પણ મજૂરો થોડા છે. માટે ફસલના પિતાને વિનંતી કરો કે તેઓ પોતાની ફસલમાં મજૂરો મોકલે. જાઓ! જુઓ, વરુઓની વચ્ચે ઘેટાંનાં બચ્ચાંની જેમ હું તમને મોકલું છું. કોથળી, ઝોળી કે પગરખાં સાથે લેતા નહિ, અને રસ્તામાં કોઈને સલામ કરતા નહિ. જે કોઈ ઘરમાં તમે જાઓ, ત્યાં પહેલાં કહો, ‘આ ઘરને શાંતિ થાઓ.’ જો ત્યાં શાંતિનો માણસ હશે, તો તમારી શાંતિ તેના પર રહેશે; નહિ તો તે તમારી પાસે પાછી આવશે. તે જ ઘરમાં રહો, અને જે આપે તે ખાતાંપીતાં ત્યાં જ રહો, કારણ મજૂર પોતાની મજૂરીને યોગ્ય છે. એક ઘરથી બીજા ઘરે જતા નહિ. જ્યારે તમે કોઈ નગરમાં જાઓ અને તેઓ તમારો સત્કાર કરે, ત્યારે તમારી આગળ જે મૂકવામાં આવે તે ખાઓ. ત્યાંનાં માંદાંને સાજાં કરો, અને તેમને કહો, ‘આપણા પિતાનું રાજ તમારી પાસે આવી પહોંચ્યું છે.’ પણ જ્યારે તમે કોઈ નગરમાં જાઓ અને તેઓ તમારો સત્કાર ન કરે, ત્યારે તેના મહોલ્લાઓમાં જઈને કહો, ‘તમારા નગરની જે ધૂળ અમારા પગે લાગી છે તે પણ અમે તમારી વિરુદ્ધ ખંખેરી નાખીએ છીએ. તોપણ આટલું જાણો: આપણા પિતાનું રાજ પાસે આવી પહોંચ્યું છે.’ હું તમને કહું છું, તે દિવસે તે નગર કરતાં સદોમની દશા સહ્ય હશે.

“ઓ ખોરાજીન, તને અફસોસ! ઓ બેથસૈદા, તને અફસોસ! જે ચમત્કારો તમારામાં થયા તે જો તૂર તથા સિદોનમાં થયા હોત, તો તેઓ ક્યારનાય ટાટ પહેરીને તથા રાખમાં બેસીને પસ્તાવો કરત. પણ ન્યાયને સમયે તમારા કરતાં તૂર તથા સિદોનની દશા સહ્ય હશે. અને ઓ કપરનાહૂમ, શું તું આકાશ સુધી ઊંચું કરાશે? તને તો કબર સુધી નીચે ઉતારવામાં આવશે. જે તમારું સાંભળે છે તે મારું સાંભળે છે; જે તમને તુચ્છ ગણે છે તે મને તુચ્છ ગણે છે; અને જે મને તુચ્છ ગણે છે તે મને મોકલનારને તુચ્છ ગણે છે.”

પેલા બોતેર આનંદ સાથે પાછા આવ્યા અને કહ્યું, “પ્રભુ, તમારે નામે ભૂતો પણ અમારે આધીન થાય છે.”

તેમણે તેમને કહ્યું, “મેં શેતાનને આકાશથી વીજળીની જેમ પડતો જોયો. જુઓ, મેં તમને સાપ તથા વીંછી પર પગ મૂકવાનો, અને દુશ્મનના સર્વ સામર્થ્ય પર અધિકાર આપ્યો છે—અને કશું તમને નુકસાન કરશે નહિ. પણ આત્માઓ તમારે આધીન થાય છે તેથી આનંદ ન કરો—પણ તમારાં નામ આકાશમાં લખાયાં છે તેથી આનંદ કરો.”

તે જ ઘડીએ ઈસુ પવિત્ર આત્મામાં આનંદથી ભરાઈને બોલ્યા, “હે પિતા, આકાશ તથા પૃથ્વીના ધણી, હું તમારી સ્તુતિ કરું છું—તમે આ વાતો જ્ઞાની તથા ચતુર માણસોથી ગુપ્ત રાખી, અને બાળકોને પ્રગટ કરી. હા, પિતા, કારણ તમને એમ કરવું સારું લાગ્યું.”

“મારા પિતાએ મને સર્વ સોંપ્યું છે. પુત્ર કોણ છે તે પિતા વિના કોઈ જાણતું નથી, અને પિતા કોણ છે તે પુત્ર વિના, તથા જેને પુત્ર પ્રગટ કરવા ચાહે તે વિના કોઈ જાણતું નથી.”

પછી શિષ્યો તરફ ફરીને તેમણે એકાંતમાં કહ્યું, “જે તમે જુઓ છો તે જોનારી આંખો આશીર્વાદિત છે! કારણ હું તમને કહું છું, ઘણા પ્રબોધકો તથા રાજાઓએ જે તમે જુઓ છો તે જોવા ચાહ્યું, પણ જોયું નહિ, અને જે તમે સાંભળો છો તે સાંભળવા ચાહ્યું, પણ સાંભળ્યું નહિ.”

ભલા સમરૂનીનું દૃષ્ટાંત

એક શાસ્ત્રી ઊભો થયો અને તેમની કસોટી કરતાં બોલ્યો, “ઓ ગુરુ, સાર્વકાલિક જીવનનો વારસો પામવા મારે શું કરવું?”

તેમણે તેને કહ્યું, “નિયમશાસ્ત્રમાં શું લખ્યું છે? તું તેને કેવી રીતે વાંચે છે?”

તેણે જવાબ આપ્યો, “તારા સર્વ હૃદયથી, તારા સર્વ જીવથી, તારા સર્વ બળથી તથા તારી સર્વ બુદ્ધિથી તારા પિતા પર પ્રેમ રાખ, અને જેવો પોતા પર તેવો તારા પડોશી પર પ્રેમ રાખ.”

તેમણે તેને કહ્યું, “તેં સાચો જવાબ આપ્યો. એમ કર, એટલે તું જીવશે.”

પણ પોતાને ન્યાયી ઠરાવવા ચાહતાં તેણે ઈસુને પૂછ્યું, “તો મારો પડોશી કોણ છે?”

ઈસુએ કહ્યું, “એક માણસ યરુશાલેમથી યરીખો ઊતરતો હતો, ત્યારે તે લૂંટારાઓના હાથમાં પડ્યો, જેમણે તેનાં લૂગડાં ઉતારી લઈને તેને માર્યો, અને તેને અધમૂઓ મૂકીને જતા રહ્યા. હવે, યોગાનુયોગ એક યાજક તે રસ્તે ઊતરતો હતો; તેને જોઈને તે બીજી બાજુ થઈને ચાલ્યો ગયો. એ જ રીતે એક લેવી પણ તે જગાએ આવ્યો, અને તેને જોઈને બીજી બાજુ થઈને ચાલ્યો ગયો. પણ તે રસ્તે મુસાફરી કરતો એક સમરૂની ત્યાં આવ્યો, અને તેને જોઈને તેનું હૈયું દયાથી ભરાઈ આવ્યું. તેણે તેની પાસે જઈને તેના ઘા પર તેલ તથા દ્રાક્ષારસ રેડીને તેને પાટા બાંધ્યા, અને તેને પોતાના જાનવર પર બેસાડીને ધર્મશાળામાં લઈ ગયો, અને તેની સંભાળ લીધી. બીજે દિવસે તેણે બે ચાંદીના સિક્કા કાઢીને ધર્મશાળાના માલિકને આપ્યા, અને કહ્યું, ‘તું તેની સંભાળ લેજે. એ ઉપરાંત જે કંઈ તું ખર્ચે તે હું પાછો આવું ત્યારે ભરપાઈ કરીશ.’ આ ત્રણમાંથી કોણ પેલા લૂંટારાઓના હાથમાં પડેલા માણસનો પડોશી થયો એમ તને લાગે છે?”

તેણે કહ્યું, “જેણે તેના પર દયા રાખી તે.” ઈસુએ તેને કહ્યું, “જા, અને તું પણ એમ જ કર.”

માર્થા અને મરિયમ

તેઓ મુસાફરી કરતા હતા ત્યારે ઈસુ એક ગામમાં ગયા. માર્થા નામે એક સ્ત્રીએ તેમને પોતાના ઘરમાં આવકાર્યા. તેને મરિયમ નામે એક બહેન હતી, જે પ્રભુને ચરણે બેસીને તેમનો ઉપદેશ સાંભળતી હતી. પણ માર્થા બધી સેવાચાકરીમાં રોકાયેલી હતી. તેણે તેમની પાસે આવીને કહ્યું, “પ્રભુ, મારી બહેને મને એકલીને સેવા કરવા મૂકી દીધી છે, તેની તમને કંઈ ચિંતા નથી? તેને કહો કે તે મને મદદ કરે.”

પણ પ્રભુએ તેને જવાબ આપ્યો, “માર્થા, માર્થા, તું ઘણી વાતો વિશે ચિંતા તથા ઉચાટ કરે છે, પણ એક જ વાતની જરૂર છે. મરિયમે સારો ભાગ પસંદ કર્યો છે; તે તેની પાસેથી લઈ લેવાશે નહિ.”