ਲੂਕਾ 10

10 ¹ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੱਤਰ ਜਣੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ-ਦੋ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਹਰੇਕ ਨਗਰ ਅਤੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

²ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਵਾਢੀ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਪਰ ਮਜ਼ਦੂਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਵਾਢੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਾਢੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਦੂਰ ਭੇਜੇ। ³ਜਾਓ! ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਘਿਆੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ। ⁴ਨਾ ਬਟੂਆ, ਨਾ ਝੋਲਾ, ਨਾ ਜੁੱਤੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਾ ਕਰੋ। ⁵ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਵੜੋ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਖੋ, ‘ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ।’ ⁶ਜੇ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰੇਗੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਵੇਗੀ। ⁷ਉਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਦੇਣ ਖਾਓ-ਪੀਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਜ਼ਦੂਰ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਘਰ-ਘਰ ਨਾ ਫਿਰੋ। ⁸ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੜੋ ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਖਾਓ। ⁹ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਬਿਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖੋ, ‘ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।’ ¹⁰ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੜੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਆਖੋ, ¹¹‘ਤੁਹਾਡੇ ਨਗਰ ਦੀ ਧੂੜ ਵੀ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਝਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ: ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।’ ¹²ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦਿਨ ਉਸ ਨਗਰ ਨਾਲੋਂ ਸਦੂਮ ਦਾ ਹਾਲ ਵੱਧ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।

¹³“ਹੇ ਖੁਰਾਜ਼ੀਨ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ! ਹੇ ਬੈਤਸੈਦਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ! ਜੋ ਅਚੰਭੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਜੇ ਉਹ ਸੂਰ ਅਤੇ ਸੈਦਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੱਪੜ ਪਾ ਕੇ ਸੁਆਹ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਤੋਬਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ। ¹⁴ਪਰ ਨਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਸੂਰ ਅਤੇ ਸੈਦਾ ਦਾ ਹਾਲ ਵੱਧ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ। ¹⁵ਅਤੇ ਹੇ ਕਫ਼ਰਨਾਹੂਮ, ਕੀ ਤੂੰ ਸੁਰਗ ਤੱਕ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਪਤਾਲ ਤੱਕ ਹੇਠਾਂ ਲਾਹਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ। ¹⁶ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।”

¹⁷ਉਹ ਬਹੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਭੂਤ ਵੀ ਸਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।”

¹⁸ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਵੇਖਿਆ। ¹⁹ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਬਿੱਛੂਆਂ ਨੂੰ ਮਿੱਧਣ ਦਾ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗੀ। ²⁰ਪਰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੋ ਕਿ ਆਤਮੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਸਗੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।”

²¹ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਯਿਸੂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਸਤਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੁੱਧਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਤੋਂ ਲੁਕਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ।”

²²“ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਹ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ।”

²³ਫਿਰ ਚੇਲਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ! ²⁴ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਉਹ ਵੇਖਣ, ਪਰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ ਉਹ ਸੁਣਨ, ਪਰ ਨਾ ਸੁਣਿਆ।”

ਭਲੇ ਸਾਮਰੀ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ

²⁵ਇੱਕ ਸ਼ਰ੍ਹਾ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਨੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ: “ਹੇ ਗੁਰੂ, ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਾਰਸ ਬਣਨ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?”

²⁶ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸ਼ਰ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ?”

²⁷ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ।”

²⁸ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਠੀਕ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹੋ ਕਰ ਅਤੇ ਤੂੰ ਜੀਵੇਂਗਾ।”

²⁹ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਹੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਗੁਆਂਢੀ ਕੌਣ ਹੈ?”

³⁰ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਤੋਂ ਯਰੀਹੋ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਧਮੋਇਆ ਛੱਡ ਗਏ। ³¹ਹੁਣ ਸਬੱਬ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਾਜਕ ਉਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ³²ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਲੇਵੀ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ³³ਪਰ ਇੱਕ ਸਾਮਰੀ ਜੋ ਉਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਰਸ ਆਇਆ। ³⁴ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਅਤੇ ਮੈ ਪਾ ਕੇ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ। ³⁵ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਕੱਢੇ, ਸਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ, ‘ਇਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਹੋਰ ਖ਼ਰਚ ਕਰੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਮੁੜਨ ਵੇਲੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਕਾ ਦਿਆਂਗਾ।’ ³⁶ਤੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਗੁਆਂਢੀ ਬਣਿਆ ਜੋ ਡਾਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ?”

³⁷ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਯਾ ਕੀਤੀ।” ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ।”

ਮਾਰਥਾ ਅਤੇ ਮਰਿਯਮ

³⁸ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਯਿਸੂ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਮਾਰਥਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ³⁹ਉਸ ਦੀ ਮਰਿਯਮ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਭੈਣ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ। ⁴⁰ਪਰ ਮਾਰਥਾ ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ-ਟਹਿਲ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ? ਉਸ ਨੂੰ ਆਖ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇ।”

⁴¹ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਾਰਥਾ, ਮਾਰਥਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ⁴²ਪਰ ਲੋੜ ਤਾਂ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਦੀ ਹੈ। ਮਰਿਯਮ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਹਿੱਸਾ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਖੋਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।”