لوقا 11 FHB Father's Heart Bible™

څپرکی 11.

11 ¹هغه په يو ځائ کښې دُعا کوله؛ کله چې يې خلاصه کړه، نو د هغۀ د مريدانو نه يو ورته ووئيل چې، ”مالِکه، مونږ ته دُعا کول راوښيه، لکه څنګه چې يحيىٰ هم خپلو مريدانو ته وښودل.“

²هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”کله چې تاسو دُعا کوئ، نو وايئ: پلاره، ستا نوم دې د پاک په شان عزت ومومى. ستا بادشاهى دې راشى. ³مونږ ته هره ورځ زمونږ د ورځ ډوډۍ راکوه. ⁴او زمونږ ګناهونه مونږ ته معاف کړه، ځکه چې مونږ پخپله هم هر هغه چا ته معافى ورکوو څوک چې زمونږ مقروض وى. او مونږ په آزمائښت کښې مۀ ننباسه.“

⁵هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”په تاسو کښې کوم يو داسې دے چې د هغۀ يو دوست وى او هغه د نيمې شپې په وخت ورته ولاړ شى او ورته ووائى چې، ’اے دوسته، ما ته درې ډوډۍ په اُدهار راکړه،

⁶ځکه چې زما يو دوست د سفر نه راغلے دے، او زما سره هيڅ شى نشته چې هغۀ ته يې وړاندې کړم،‘

⁷او هغه د دننه نه جواب ورکړى چې، ’ما مۀ ځوروه؛ دروازه خو وربنده شوې ده، او زما بچى زما سره په بستر کښې دى. زۀ نۀ شم پاڅېدلے چې تا ته څۀ درکړم‘؟

⁸زۀ تاسو ته وايم چې، اګر کۀ هغه ويده دوست د دوستۍ په خاطر پاڅېږى نه او څۀ ورکوى نه، خو د غوښتونکى دوست د بې‌شرمه پښو دِرېدا به بيا هم هغه ويده پاڅوى چې څۀ ورته په کار وى هغه ورکړى.“

⁹”زۀ تاسو ته وايم چې، وغواړئ نو تاسو ته به درکړے شى؛ ولټوئ نو تاسو به ومومئ؛ ور وټکوئ نو تاسو له به کهلے شى.

¹⁰ځکه چې هر هغه څوک چې غواړى، هغه مومى؛ څوک چې لټوى، هغه پيدا کوى؛ او څوک چې دروازه ټکوى، هغۀ ته به کهلى شى.

¹¹په تاسو کښې داسې کوم پلار دے چې، کۀ د هغۀ زوئ ترې کب وغواړى، نو د کب په ځائ به ورته مار ورکړى؛

¹²يا کۀ هګۍ وغواړى، نو لړم به ورته ورکړى؟

¹³نو کۀ تاسو چې بد يئ، خپلو بچو ته د ښو شيانو ورکول پېژنئ، نو څومره زيات به آسمانى پلار هغه چا ته روحُ القُدس ورکوى چې له هغۀ نه يې غواړى!“

د زمونږ پلار بادشاهى راغلې ده

¹⁴هغۀ يو داسې پېرے باسلو چې ګونګے وو. کله چې هغه ووتلو، نو هغه ګونګے سړے وغږېدو، او خلق حېران شول. ¹⁵خو په هغوئ کښې ځنو ووئيل چې، ”دا د پېريانو د سردار بعلزبول په زور پېريان باسى،“ ¹⁶او نورو، چې هغه يې آزمائيلو، له هغۀ نه يې د آسمان نه يوه نښه غوښته.

¹⁷خو هغۀ چې د هغوئ خيالونه وپېژندل، هغوئ ته يې وفرمائيل چې، ”هره هغه بادشاهى چې په خپل ځان کښې تقسيم شوې وى تباه کيږى، او کور چې د کور خلاف تقسيم شوے وى غورزيږى.

¹⁸نو کۀ شيطان هم په خپل ځان کښې تقسيم شوے وى، نو د هغۀ بادشاهى به څنګه قائمه پاتې شى؟ ځکه چې تاسو وايئ چې زۀ د بعلزبول په زور پېريان باسم.

¹⁹نو کۀ زۀ د بعلزبول په زور پېريان باسم، نو ستاسو زامن يې د چا په زور باسى؟ نو هم هغوئ به ستاسو انصاف وکړى.

²⁰خو کۀ زۀ د زمونږ پلار په ګوته پېريان شړم، نو د زمونږ پلار بادشاهى په تاسو راغلې ده.

²¹کله چې يو زورور سړے، چې ښۀ وسله‌وال وى، د خپل محل حفاظت کوى، نو د هغۀ مال خوندى وى.

²²خو کله چې له هغۀ نه يو زورور راشى او پرې غالب شى، نو هغه بريدګر به هغه وسله يوسى چې زورور پرې اعتماد کولو او د هغۀ لوټ به تقسيم کړى.

²³څوک چې زما سره نۀ وى هغه زما خلاف دے، او څوک چې زما سره نۀ راټولوى هغه خوروى.

²⁴کله چې ناپاک روح د يو انسان نه ووځى، نو هغه د وچو ځايونو نه تېريږى او آرام لټوى. کله چې هيڅ نۀ مومى، نو وائى چې، ’زۀ به هغه کور ته بيا وګرځم چې زۀ ترې راووتم.‘ ²⁵او کله چې راشى، نو کور جاروب شوے او سم شوے مومى.

²⁶نو بيا ځى او له ځان نه نور اوۀ بدتر روحونه راولى؛ هغوئ ننوځى او هلته اوسيږى، او د هغۀ انسان آخرى حالت د اول نه بدتر وى.“

²⁷کله چې هغۀ دا وفرمائيل، نو په خلقو کښې يوې ښځې چغه کړه چې، ”بختوره دے هغه ګېډه چې تۀ يې پورته کړې، او هغه تى چې تا ته يې شيدې درکړې!“

²⁸خو هغۀ وفرمائيل چې، ”بلکې بختور هغه دى څوک چې د زمونږ پلار کلام اورى او هغه ساتى!“

دلته د يونس نه يو لوئ شخص دے

²⁹کله چې خلق راټول شول، نو هغۀ وئيل شروع کړل چې، ”دا نسل يو بد نسل دے. دا يوه نښه لټوى، خو له دې سره به د يونس د نښې نه علاوه بله نښه ورنۀ کړے شى. ³⁰ځکه چې لکه څنګه چې يونس د نينوا خلقو دپاره يوه نښه شو، هم هغه شان به اِبن آدم دې نسل دپاره وى. ³¹د جنوب ملکه به د عدالت په ورځ د دې نسل خلقو سره راپاڅيږى او په هغوئ به ملامتى راولى—هغه د زمکې د کنارو نه راغله چې د سليمان حکمت واورى، او ګوره، دلته د سليمان نه يو لوئ شى شته دے.

³²د نينوا خلق به د عدالت په ورځ د دې نسل سره راپاڅيږى او په دې به ملامتى راولى، ځکه چې هغوئ د يونس په وعظ توبه وکړه، او دلته د يونس نه يو لوئ شخص شته دے.

د بدن څراغ

³³هيڅوک داسې نۀ کوى چې څراغ بل کړى او په تهخانه کښې يا د ټوکرۍ لاندې يې کېږدى، بلکې په ديوال پر ايښودى، دې دپاره چې ننوتونکى رڼا وګورى. ³⁴ستا سترګه ستا د بدن څراغ دے: کله چې دا صفا وى، نو ستا ټول بدن د رڼا نه ډک وى؛ کله چې خرابه وى، نو ستا بدن د تيارې نه ډک وى.

³⁵نو ځکه خيال ساته چې هغه رڼا چې په تا کښې ده، تياره نۀ وى.

³⁶نو کۀ ستا ټول بدن د رڼا نه ډک وى، او په هغۀ کښې هيڅ تياره برخه نۀ وى، نو هغه به بالکل روښانه وى—لکه څراغ چې خپله رڼا په تا باندې غورځوى.“

خالى مذهب ته افسوس

³⁷کله چې هغه خبرې کولې، نو يو فريسى هغه خپل سره د ډوډۍ خوړلو ته راوبللو؛ هغه دننه ننوتلو او د دسترخوان سره کښېناستو. ³⁸فريسى دا وليدل چې هغه د ډوډۍ نه مخکښې لاسونه ونۀ مينځل، نو حېران شو.

³⁹نو مالِک هغۀ ته وفرمائيل چې، ”اوس تاسو فريسيان پياله او رکابى د باندې نه صفا کوئ، خو د دننه نه د لالچ او بدۍ نه ډک يئ. ⁴⁰اے بې‌عقلو! هغه چا چې دباندنۍ برخه جوړه کړه، آيا دننۍ برخه يې هم جوړه نۀ کړه؟

⁴¹خو هغه شيان چې دننه دى هغه غريبانو ته ورکړئ، نو تاسو له به هر څۀ پاک شى.

⁴²خو په تاسو فريسيانو افسوس دے! تاسو د پودينې، سدابو او د هر بوټى لسمه برخه راوړئ، خو انصاف او د زمونږ پلار مينه پرېږدئ. دا په تاسو لازم وُو چې دا کړى واے، او هغه نور به مو هم نۀ وُو پرېښى.

⁴³په تاسو فريسيانو افسوس دے! ځکه چې تاسو په عبادت‌خانو کښې د مخکښې ځايونو سره او په بازارونو کښې د سلامونو سره مينه کوئ.

⁴⁴په تاسو افسوس دے! ځکه چې تاسو د هغه بې‌نښانه قبرونو په شان يئ چې خلق پرې ګرځى او نۀ پوهيږى.“

⁴⁵د عالمانو نه يو هغۀ ته جواب ورکړو چې، ”اُستاذه، تۀ چې دا خبرې کوې نو مونږ هم بې‌عزته کوې.“

⁴⁶نو هغۀ وفرمائيل چې، ”په تاسو د شريعت ماهرو هم افسوس دے! تاسو په خلقو داسې دروند بار ږدئ چې نۀ يې شى زغملے، خو په خپله هغه بار په يوه ګوته هم نۀ لمس کوئ.

⁴⁷په تاسو افسوس دے! تاسو د پېغمبرانو قبرونه جوړوئ، خو ستاسو پلارونو هغوئ قتل کړى وُو.

⁴⁸نو تاسو ګواهان يئ او د خپلو پلرونو کارونه منئ، ځکه چې هغوئ هغوئ قتل کړل او تاسو د هغوئ قبرونه جوړوئ.

⁴⁹نو ځکه د زمونږ پلار حکمت هم وفرمائيل چې، ’زۀ به هغوئ ته پېغمبران او رسولان ولېږم؛ ځنو به يې قتل کوى او ځوروى به.‘

⁵⁰دې دپاره چې د ټولو پېغمبرانو هغه وينه چې د دُنيا د بنياد نه راهيسې توئ شوې ده، په دې نسل باندې ولګولے شى،

⁵¹د هابيل د وينې نه د زکريا د وينې پورې، چې د قربان‌ګاه او د مقدس مکان په مينځ کښې مړ شو. هو، زۀ تاسو ته وايم چې، دا به په دې نسل باندې ولګولے شى.

⁵²په تاسو عالمانو افسوس دے! ځکه چې تاسو د علم کونجى يوړله—خپله ننۀ وتلئ، او ننوتونکى مو هم بند کړل.“

⁵³کله چې هغه له هغه ځائ نه روان شو، نو ليکونکو او فريسيانو شروع کړه چې په سختۍ سره ورپسې شول، او هغه يې مجبور کولو چې د ډېرو خبرو په حقله وغږيږى، ⁵⁴او د هغۀ په تلاش کښې وُو چې هغه په داسې کوم شى کښې ونيسى چې هغه يې ووائى.