Luka 14

14 ¹Bir Şabat Günü İsa, Ferisiler'in ileri gelenlerinden birinin evine yemeğe gittiğinde, herkes O'nu dikkatle gözlüyordu. ²Tam önünde, bedeni sıvı toplayıp şişmiş bir adam vardı.

³İsa, Kutsal Yasa uzmanlarına ve Ferisiler'e, «Şabat Günü hastaları iyileştirmek Yasa'ya uygun mudur, değil midir?» diye sordu.

⁴Ama onlar sustular. İsa da adamı tutup iyileştirdi ve yoluna gönderdi.

⁵Sonra onlara, «Hanginizin oğlu ya da öküzü Şabat Günü kuyuya düşse, onu hemen çıkarmaz mı?» dedi.

⁶Buna karşı verecek yanıtları yoktu.

⁷İsa, çağrılıların baş köşeleri seçtiğini görünce onlara şu benzetmeyi anlattı:

⁸«Biri seni düğün şölenine çağırdığında baş köşeye kurulma. Çünkü senden daha saygın birisi de çağrılmış olabilir. ⁹O zaman ikinizi de çağıran gelip sana, ‹Yerini bu adama ver› diyebilir. İşte o zaman utançla en aşağı köşeye geçmek zorunda kalırsın. ¹⁰Ama çağrıldığında git, en aşağı köşeye otur. Öyle ki, seni çağıran gelince sana, ‹Arkadaşım, yukarıya buyur› desin. O zaman seninle birlikte sofrada oturan herkesin önünde onurlandırılmış olursun. ¹¹Çünkü kendini yücelten herkes alçaltılacak, kendini alçaltan ise yüceltilecektir.»

¹²İsa, kendisini çağırmış olan adama da şöyle dedi: «Bir öğlen ya da akşam yemeği verdiğinde, dostlarını, kardeşlerini, akrabalarını ya da zengin komşularını çağırma. Yoksa onlar da seni geri çağırır ve böylece karşılığını almış olursun. ¹³Ama sen bir şölen verdiğinde yoksulları, kötürümleri, sakatları ve körleri çağır. ¹⁴Böylece mutlu olursun. Çünkü bunların sana karşılık verecek gücü yoktur; karşılığını, doğru kişilerin dirilişinde alacaksın.»

Baba'nın Şöleni

¹⁵Sofrada O'nunla birlikte oturanlardan biri bunu duyunca İsa'ya, «Babamız'ın egemenliğinde şölene katılacak olana ne mutlu!» dedi.

¹⁶İsa ona şöyle karşılık verdi: «Adamın biri büyük bir şölen hazırlayıp birçok kişiyi çağırdı.

¹⁷Şölen saati gelince, çağırdığı kişilere, ‹Buyurun, her şey hazır› demesi için kölesini gönderdi. ¹⁸Ama davetlilerin hepsi, birbiri ardınca özür dilemeye başladı. Birincisi ona, ‹Bir tarla satın aldım, gidip görmem gerek. Rica ederim, beni hoş gör› dedi.

¹⁹Bir başkası, ‹Beş çift öküz satın aldım, onları denemeye gidiyorum. Rica ederim, beni hoş gör› dedi.

²⁰Yine bir başkası, ‹Yeni evlendim, bu yüzden gelemem› dedi.»

²¹«Köle geri dönüp bunları efendisine bildirdi. Bunun üzerine ev sahibi öfkelenerek kölesine, ‹Hemen kentin caddelerine, sokaklarına çık; yoksulları, kötürümleri, körleri ve sakatları buraya getir› dedi.

²²Köle, ‹Efendim, buyruğun yerine getirildi, ama daha yer var› dedi.

²³Efendisi köleye, ‹Yollara, çit boylarına çık; bulduklarını gelmeye zorla ki, evim dolsun› dedi. ²⁴‹Çünkü size şunu söyleyeyim: Çağrılmış olanların hiçbiri benim şölenimden tatmayacak.›»

İsa'nın Ardından Gitmenin Bedeli

²⁵Kalabalık halk toplulukları İsa'yla birlikte yol alıyordu. İsa dönüp onlara şöyle dedi:

²⁶«Biri bana gelip de babasından, annesinden, karısından, çocuklarından, kardeşlerinden, hatta kendi canından bile nefret etmezse, öğrencim olamaz. ^a a v26 Buradaki «nefret etmek», İbranice bir söyleyiş biçimidir; kıyaslamalı olarak çok daha az sevmek anlamına gelir. İsa, aileye karşı düşmanlık buyurmuyor; kendisine duyulan, başka her bağlılığı aşan bir sevgiyi kastediyor. ²⁷Çarmıhını yüklenip ardımdan gelmeyen, öğrencim olamaz. ²⁸Aranızdan biri bir kule yapmak istese, bunu tamamlayacak kadar parası var mı diye önce oturup maliyeti hesaplamaz mı? ²⁹Yoksa temelini atıp da işi bitiremezse, bunu gören herkes onunla alay etmeye başlar ³⁰ve ‹Bu adam inşaata başladı, ama bitiremedi› der. ³¹Ya da hangi kral başka bir kralla savaşa gitmeden önce oturup, üzerine yirmi bin askerle yürüyen kralı on bin askerle karşılayabilir miyim diye düşünmez? ³²Eğer karşılayamayacaksa, öbürü daha uzaktayken bir heyet gönderip barış koşullarını ister. ³³Aynı şekilde, sizden kim varını yoğunu bırakmazsa, öğrencim olamaz.

³⁴«Tuz yararlıdır; ama tuz tadını yitirirse, ona nasıl yeniden tat verilebilir? ³⁵Ne toprağa, ne de gübreye yarar; dışarı atılır. İşitecek kulağı olan işitsin!»