லூக்கா 14

14 ¹ஒரு ஓய்வுநாளில், அவர் பரிசேயரின் தலைவர்களில் ஒருவனுடைய வீட்டில் போஜனம் பண்ணப் போனபோது, அவர்கள் அவரைக் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ²அப்பொழுது, நீர்க்கோவை நோயினால் உடல் வீங்கியிருந்த ஒரு மனிதன் அவருக்கு முன்பாக இருந்தான்.

³இயேசு நியாயப்பிரமாண வல்லுநர்களையும் பரிசேயர்களையும் நோக்கி, “ஓய்வுநாளில் சுகமாக்குகிறது நியாயமா, அல்லவா?” என்று கேட்டார்.

⁴ஆனால் அவர்கள் மவுனமாயிருந்தார்கள். அப்பொழுது அவர் அந்த மனிதனைப் பிடித்து, அவனைச் சுகமாக்கி, அனுப்பிவிட்டார்.

⁵பின்பு அவர் அவர்களை நோக்கி, “உங்களில் ஒருவனுடைய மகனாவது எருதாவது ஓய்வுநாளில் ஒரு கிணற்றில் விழுந்தால், உடனே அதைத் தூக்கிவிடமாட்டீர்களா?” என்றார்.

⁶இதற்கு அவர்களால் மறுஉத்தரவு சொல்ல முடியவில்லை.

⁷விருந்தாளிகள் மேன்மையான இடங்களைத் தெரிந்துகொண்டதை அவர் கவனித்தபோது, அவர்களுக்கு ஒரு உவமையைச் சொன்னார்:

⁸“ஒருவன் உன்னைக் கல்யாண விருந்துக்கு அழைத்தால், மேன்மையான இடத்தில் உட்காராதே; ஏனெனில் உன்னைவிட மேன்மையான ஒருவன் அவனால் அழைக்கப்பட்டிருக்கக்கூடும். ⁹அப்பொழுது உங்கள் இருவரையும் அழைத்தவன் வந்து, ‘இந்த இடத்தை இவருக்குக் கொடு’ என்று உன்னிடம் சொல்வான்; அப்போது நீ வெட்கத்தோடே தாழ்ந்த இடத்தில் உட்காரவேண்டியதாயிருக்கும். ¹⁰ஆனால், நீ அழைக்கப்பட்டிருக்கும்போது, போய்த் தாழ்ந்த இடத்தில் உட்கார்; அப்பொழுது உன்னை அழைத்தவன் வந்து, ‘நண்பனே, மேலே வந்து உட்கார்’ என்று உன்னிடம் சொல்வான். அப்போது உன்னோடே பந்தியில் உட்கார்ந்திருக்கிற எல்லாருக்கும் முன்பாக நீ கனமடைவாய். ¹¹தன்னைத்தான் உயர்த்துகிற எவனும் தாழ்த்தப்படுவான்; தன்னைத்தான் தாழ்த்துகிறவர்கள் உயர்த்தப்படுவார்கள்.”

¹²பின்பு அவர் தம்மை அழைத்திருந்தவனை நோக்கி, “நீ மதிய போஜனத்தையாவது இராப் போஜனத்தையாவது கொடுக்கும்போது, உன் நண்பர்களையாவது, உன் சகோதரர்களையாவது, உன் உறவினர்களையாவது, செல்வந்தரான உன் அயலகத்தாரையாவது அழைக்காதே; அழைத்தால், அவர்களும் உன்னைத் திரும்ப அழைப்பார்கள், உனக்குப் பதிலுக்குப் பதில் கிடைத்துவிடும். ¹³ஆனால், நீ விருந்து கொடுக்கும்போது, ஏழைகளையும், ஊனமுற்றவர்களையும், சப்பாணிகளையும், குருடர்களையும் அழை. ¹⁴அப்பொழுது நீ ஆசீர்வதிக்கப்படுவாய்; ஏனெனில் உனக்குப் பதிலுக்குப் பதில் செலுத்த அவர்களுக்கு வழியில்லை; நீதிமான்களின் உயிர்த்தெழுதலில் உனக்குப் பதிலளிக்கப்படும்.”

பிதாவின் விருந்து

¹⁵அவரோடே பந்தியில் உட்கார்ந்திருந்தவர்களில் ஒருவன் இதைக் கேட்டபோது, “எங்கள் பிதாவின் ராஜ்யத்தில் விருந்தில் போஜனம்பண்ணுகிறவன் பாக்கியவான்!” என்று அவரிடம் சொன்னான்.

¹⁶அதற்கு இயேசு சொன்னது: “ஒரு மனிதன் ஒரு பெரிய விருந்தைச் செய்து, அநேகரை அழைத்தான்.

¹⁷விருந்துக்கான வேளை வந்தபோது, அவன் தன் வேலைக்காரனை அனுப்பி, அழைக்கப்பட்டவர்களிடம், ‘வாருங்கள், இப்போது எல்லாம் ஆயத்தமாயிருக்கிறது’ என்று சொல்லச்செய்தான். ¹⁸ஆனால் அவர்கள் எல்லாரும் ஒருவர்பின் ஒருவராகச் சாக்குப்போக்குச் சொல்லத் தொடங்கினார்கள். முதலாவது, ‘நான் ஒரு நிலத்தை வாங்கினேன், நான் போய் அதைப் பார்க்கவேண்டும்; என்னை மன்னிக்கும்படி வேண்டிக்கொள்கிறேன்’ என்று அவனிடம் சொன்னான்.

¹⁹வேறொருவன், ‘நான் ஐந்து ஜோடி எருதுகளை வாங்கினேன், அவைகளைப் பரிசோதிக்கப் போகிறேன்; என்னை மன்னிக்கும்படி வேண்டிக்கொள்கிறேன்’ என்றான்.

²⁰இன்னொருவன், ‘நான் இப்பொழுதுதான் ஒரு பெண்ணை விவாகம்பண்ணினேன், அதனால் என்னால் வரமுடியாது’ என்றான்.”

²¹அப்பொழுது அந்த வேலைக்காரன் திரும்பிவந்து, இதைத் தன் எஜமானுக்கு அறிவித்தான். அப்போது வீட்டு எஜமான் கோபமடைந்து, தன் வேலைக்காரனை நோக்கி, ‘நீ சீக்கிரமாய்ப் பட்டணத்தின் வீதிகளுக்கும் ஒழுங்கைகளுக்கும் போய், ஏழைகளையும், ஊனமுற்றவர்களையும், குருடர்களையும், சப்பாணிகளையும் இங்கே கூட்டிக்கொண்டுவா’ என்றான்.

²²“‘எஜமானே, நீர் கட்டளையிட்டபடி செய்யப்பட்டது, இன்னும் இடம் இருக்கிறது’ என்று வேலைக்காரன் சொன்னான்.

²³அப்பொழுது எஜமான் வேலைக்காரனை நோக்கி, ‘நீ வழிகளுக்கும் நாட்டுப்புறப் பாதைகளுக்கும் போய், என் வீடு நிறையும்படி மக்களை உள்ளே வரும்படி வற்புறுத்து. ²⁴ஏனெனில், நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், அழைக்கப்பட்டிருந்தவர்களில் ஒருவனாகிலும் என் விருந்தை ருசிபார்ப்பதில்லை’ என்றான்.”

இயேசுவைப் பின்பற்றுவதற்கான விலை

²⁵திரளான ஜனங்கள் அவரோடே பிரயாணமாய்ச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள்; அவர் அவர்கள் பக்கமாய்த் திரும்பி, சொன்னது:

²⁶“ஒருவன் என்னிடம் வந்து, தன் சொந்தத் தகப்பனையும் தாயையும் மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் சகோதரரையும் சகோதரிகளையும், ஆம், தன் சொந்த உயிரையும்கூட வெறுக்காவிட்டால், அவன் என் சீஷனாயிருக்கமாட்டான். ^a a v26 இங்கே “வெறுத்தல்” என்பது ஒரு எபிரெய பேச்சு முறை; ஒப்பீட்டில் மிகக் குறைவாக நேசித்தல் என்பதே இதன் பொருள்—இயேசு குடும்பத்தின்மேல் பகைமை கொள்ளும்படி கட்டளையிடவில்லை, மாறாக மற்ற எல்லா விசுவாசப்பற்றுகளையும்விட மேலான ஒரு அன்பை அவர்மேல் கொள்ளும்படியே சொல்லுகிறார். ²⁷தன் சொந்தச் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்பற்றாத எவனும் என் சீஷனாயிருக்கமாட்டான். ²⁸உங்களில் ஒருவன் ஒரு கோபுரத்தைக் கட்ட விரும்பினால், அதை முடிக்கத் தனக்குப் போதிய பொருள் இருக்கிறதா என்று பார்க்க, அவன் முதலில் உட்கார்ந்து செலவைக் கணக்குப்பார்க்கமாட்டானா? ²⁹இல்லாவிட்டால், அவன் அஸ்திபாரம் போட்டு, அதை முடிக்க முடியாமற்போனால், அதைப் பார்க்கிற எல்லாரும் அவனைப் பரிகாசம்பண்ணத் தொடங்கி, ³⁰‘இந்த மனிதன் கட்டத் தொடங்கினான், முடிக்க முடியவில்லை’ என்று சொல்லுவார்கள். ³¹அல்லது, ஒரு ராஜா மற்றொரு ராஜாவுக்கு விரோதமாய் யுத்தம் செய்யப் போகிறபோது, இருபதினாயிரம் பேரோடே தனக்கு விரோதமாய் வருகிறவனை எதிர்க்க, தன்னால் பதினாயிரம் பேரோடே கூடுமா என்று அவன் முதலில் உட்கார்ந்து யோசிக்கமாட்டானா? ³²கூடாதிருந்தால், மற்றவன் இன்னும் தூரத்திலிருக்கும்போதே, அவன் ஒரு தூதுக்குழுவை அனுப்பிச் சமாதானத்திற்கான நிபந்தனைகளைக் கேட்பான். ³³அப்படியே, உங்களில் எவனாகிலும் தனக்கு உண்டான எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடாவிட்டால், அவன் என் சீஷனாயிருக்கமாட்டான்.

³⁴“உப்பு நல்லது; ஆனால் உப்பு தன் சாரத்தை இழந்துபோனால், அது எப்படி மறுபடியும் உவர்ப்பாக்கப்படும்? ³⁵அது நிலத்திற்கும் உரக்குவியலுக்கும் உதவாததால் வெளியே எறியப்படும். கேட்கிறதற்குக் காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்.”