लूक 14

14 ¹ एका शब्बाथ दिवशी, तो परूश्यांच्या एका अधिकाऱ्याच्या घरी जेवायला गेला, तेव्हा ते त्याच्यावर बारकाईने नजर ठेवून होते. ² आणि पाहा, त्याच्यासमोर एक मनुष्य होता, ज्याचे शरीर पाण्याने सुजले होते.

³ येशूने नियमशास्त्राच्या तज्ज्ञांना व परूश्यांना विचारले, “शब्बाथ दिवशी बरे करणे उचित आहे की नाही?”

⁴ पण ते गप्प राहिले. तेव्हा त्याने त्या मनुष्याला धरले, त्याला बरे केले आणि त्याला त्याच्या वाटेने पाठवून दिले.

⁵ मग त्याने त्यांना म्हटले, “तुमच्यापैकी कोणाचा मुलगा किंवा बैल शब्बाथ दिवशी विहिरीत पडला, तर तुम्ही त्याला लगेच बाहेर काढणार नाही का?”

⁶ आणि याला उत्तर देण्यासारखे त्यांच्याजवळ काही नव्हते.

⁷ आमंत्रित पाहुणे मानाच्या जागा कशा निवडत आहेत हे त्याने पाहिले, तेव्हा त्याने त्यांना एक दाखला सांगितला:

⁸ “जेव्हा कोणी तुला लग्नाच्या मेजवानीस बोलावतो, तेव्हा मानाच्या जागी बसू नकोस; कारण तुझ्यापेक्षा अधिक प्रतिष्ठित पाहुणा बोलावलेला असेल. ⁹ मग ज्याने तुम्हा दोघांना बोलावले तो येऊन तुला म्हणेल, ‘या माणसाला आपली जागा दे,’ आणि तेव्हा लाजून तुला सर्वात खालच्या जागी बसावे लागेल. ¹⁰ पण जेव्हा तुला बोलावले जाते, तेव्हा जाऊन सर्वात खालच्या जागी बस, म्हणजे तुला बोलावणारा येईल तेव्हा तो तुला म्हणेल, ‘मित्रा, वर येऊन बस.’ तेव्हा तुझ्याबरोबर मेजावर बसलेल्या सर्वांसमोर तुझा सन्मान होईल. ¹¹ कारण जो कोणी स्वतःला उंच करतो त्याला नमवले जाईल, आणि जो स्वतःला नम्र करतो त्याला उंच केले जाईल.”

¹² मग ज्याने त्याला बोलावले होते त्याला तो म्हणाला, “जेव्हा तू दुपारचे किंवा रात्रीचे भोजन देतोस, तेव्हा आपल्या मित्रांना, भावांना, नातलगांना किंवा श्रीमंत शेजाऱ्यांना बोलावू नकोस. कारण तू असे केलेस तर तेही तुला परत बोलावतील आणि तुझी परतफेड होईल. ¹³ पण जेव्हा तू मेजवानी देतोस, तेव्हा गरिबांना, अपंगांना, लंगड्यांना, आंधळ्यांना बोलाव, ¹⁴ म्हणजे तू धन्य होशील. कारण त्यांच्याजवळ तुझी परतफेड करण्यासारखे काही नाही; नीतिमानांच्या पुनरुत्थानाच्या वेळी तुला परतफेड मिळेल.”

पित्याची मोठी मेजवानी

¹⁵ हे ऐकून त्याच्याबरोबर मेजावर बसलेल्यांपैकी एक जण त्याला म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या राज्यात जो मेजवानीचे जेवण करील तो धन्य!”

¹⁶ येशूने उत्तर दिले, “एक मनुष्य मोठी मेजवानी देत होता आणि त्याने पुष्कळ पाहुण्यांना बोलावले. ¹⁷ मेजवानीची वेळ झाली तेव्हा त्याने आपल्या दासाला बोलावलेल्यांना सांगायला पाठवले, ‘या, कारण आता सर्व काही तयार आहे.’ ¹⁸ पण ते सर्व एकामागून एक सबबी सांगू लागले. पहिला त्याला म्हणाला, ‘मी एक शेत विकत घेतले आहे आणि मला जाऊन ते पाहायलाच हवे. कृपया मला माफ कर.’

¹⁹ दुसरा म्हणाला, ‘मी पाच जोड्या बैल विकत घेतले आहेत आणि त्यांची पारख करायला मी चाललो आहे. कृपया मला माफ कर.’

²⁰ आणखी एक जण म्हणाला, ‘मी नुकतेच लग्न केले आहे, म्हणून मला येता येत नाही.’

²¹ तेव्हा तो दास परत आला आणि त्याने हे आपल्या धन्याला सांगितले. मग घरधनी रागावला आणि आपल्या दासाला म्हणाला, ‘लवकर नगराच्या रस्त्यांत व गल्ल्यांत जा आणि गरिबांना, अपंगांना, आंधळ्यांना व लंगड्यांना इकडे घेऊन ये.’

²² दास म्हणाला, ‘धनी, आपण आज्ञा दिली त्याप्रमाणे केले आहे, आणि तरीही अजून जागा आहे.’

²³ तेव्हा धन्याने दासाला म्हटले, ‘रस्त्यांवर व गावाबाहेरच्या वाटांवर जा आणि लोकांना आग्रह करून आत आण, म्हणजे माझे घर भरून जाईल. ²⁴ कारण मी तुम्हांला सांगतो, बोलावलेल्यांपैकी एकही जण माझ्या मेजवानीची चव घेणार नाही.’”

येशूचे अनुसरण करण्याची किंमत

²⁵ मोठमोठे लोकसमुदाय त्याच्याबरोबर चालत होते; तेव्हा त्यांच्याकडे वळून तो म्हणाला,

²⁶ “जर कोणी माझ्याकडे येतो आणि आपला बाप, आई, बायको, मुले, भाऊ व बहिणी—इतकेच नव्हे तर आपल्या स्वतःच्या जिवाचाही—द्वेष करत नाही, तर तो माझा शिष्य होऊ शकत नाही. ^a a v26 येथे “द्वेष” हा बोलण्याचा एक इब्री प्रकार आहे, ज्याचा अर्थ तुलनेने कितीतरी कमी प्रीति करणे असा होतो—येशू कुटुंबाविषयी वैर बाळगण्याची आज्ञा देत नाही, तर त्याच्यावर अशी प्रीति करण्याची, जी इतर प्रत्येक निष्ठेपेक्षा श्रेष्ठ असते. ²⁷ जो कोणी आपला वधस्तंभ वाहून माझ्यामागे येत नाही, तो माझा शिष्य होऊ शकत नाही. ²⁸ समजा, तुमच्यापैकी कोणाला एक बुरूज बांधायचा आहे. तो तो पुरा करण्याइतके आपल्याजवळ आहे की नाही हे पाहण्यासाठी प्रथम बसून खर्चाचा हिशेब करणार नाही का? ²⁹ नाहीतर पाया घातल्यावर तो पुरा करता आला नाही, तर पाहणारे सर्व त्याची थट्टा करू लागतील, ³⁰ आणि म्हणतील, ‘या माणसाने बांधायला सुरुवात केली, पण त्याला ते पुरे करता आले नाही.’ ³¹ किंवा समजा, एक राजा दुसऱ्या राजाशी लढाईला निघणार आहे. वीस हजार सैन्य घेऊन आपल्यावर चालून येणाऱ्याला दहा हजार सैन्यानिशी तोंड देण्याची आपली ताकद आहे की नाही, याचा प्रथम बसून विचार करणार नाही का? ³² आणि जर तसे करता येत नसेल, तर दुसरा अजून दूर असतानाच तो एक शिष्टमंडळ पाठवून शांतीच्या अटी मागेल. ³³ त्याचप्रमाणे, तुमच्यापैकी जो कोणी आपले सर्वस्व सोडून देत नाही, तो माझा शिष्य होऊ शकत नाही.

³⁴ मीठ चांगले आहे, पण जर मिठाचा खारटपणाच गेला, तर ते पुन्हा खारट कसे करता येईल? ³⁵ ते जमिनीच्या कामाचे नाही व खताच्या ढिगाच्याही उपयोगाचे नाही; ते फेकून दिले जाते. ज्याला ऐकायला कान आहेत तो ऐको.”