لوقا 16

16 ¹او همچنین به شاگردان خود گفت: «مرد ثروتمندی مباشری داشت که او را متهم کردند به اینکه دارایی‌اش را تلف می‌کند. ²پس او را فراخواند و گفت: ‹این چیست که دربارهٔ تو می‌شنوم؟ حساب مباشرت خود را بازپس ده، زیرا دیگر نمی‌توانی مباشر باشی.›

³«مباشر با خود گفت: ‹چه کنم؟ اربابم مقام مرا از من می‌گیرد. توان بیل زدن ندارم و از گدایی شرم دارم. ⁴می‌دانم چه کنم، تا وقتی این کار را از دست دادم، مردم مرا به خانه‌های خود بپذیرند.› ⁵پس بدهکاران اربابش را یک به یک فراخواند و به اولی گفت: ‹چقدر به اربابم بدهکاری؟› ⁶او گفت: ‹صد پیمانه روغن زیتون.› به او گفت: ‹سند خود را بگیر، زود بنشین و پنجاه بنویس.› ⁷سپس از دیگری پرسید: ‹و تو چقدر بدهکاری؟› گفت: ‹صد پیمانه گندم.› به او گفت: ‹سند خود را بگیر و هشتاد بنویس.›

⁸«ارباب، مباشرِ خیانتکار را ستود که زیرکانه رفتار کرده بود، زیرا فرزندان این عصر در معاملات با نسل خود از فرزندان نور زیرک‌ترند. ⁹به شما می‌گویم، با ثروت دنیوی برای خود دوستان بیابید، تا هنگامی که آن از میان برود، شما را در مسکن‌های جاودانی بپذیرند. ¹⁰هر که در کارِ اندک امین باشد، در کار بسیار نیز امین است؛ و هر که در اندک خیانتکار باشد، در بسیار نیز خیانتکار است. ¹¹پس اگر در ثروت دنیوی امین نبوده‌اید، کیست که ثروت حقیقی را به شما بسپارد؟ ¹²و اگر در مال دیگری امین نبوده‌اید، کیست که آنچه از آنِ خودتان است به شما بدهد؟ ¹³هیچ خدمتکاری نمی‌تواند دو ارباب را خدمت کند؛ زیرا یا از یکی نفرت خواهد داشت و دیگری را دوست خواهد داشت، یا به یکی خواهد چسبید و دیگری را خوار خواهد شمرد. شما نمی‌توانید هم پدر ما و هم ثروت را خدمت کنید.»

¹⁴فَریسیان که پول‌دوست بودند، همهٔ این سخنان را شنیدند و او را ریشخند می‌کردند.

¹⁵به آنان گفت: «شما خود را در نظر مردم پارسا جلوه می‌دهید، اما پدر ما دل‌های شما را می‌شناسد. آنچه در نظر مردم ارجمند است، در نظر پدر ما نفرت‌انگیز است.»

¹⁶«شریعت و انبیا تا زمان یحیی بودند؛ از آن پس، بشارتِ پادشاهی پدر ما اعلام می‌شود و هر کس به زور به آن راه می‌جوید. ¹⁷اما محو شدن آسمان و زمین آسان‌تر است از آنکه یک نقطه از شریعت از میان برود.»

¹⁸«هر که زن خود را طلاق دهد و با دیگری ازدواج کند، زنا می‌کند؛ و ازدواج با زنی که از شوهرش طلاق گرفته نیز زناست.»

مرد ثروتمند و ایلعازر

¹⁹«مرد ثروتمندی بود که جامهٔ ارغوانی و کتانِ لطیف می‌پوشید و هر روز با شکوه بزم می‌آراست. ²⁰و مرد فقیری به نام ایلعازر که سراپا زخم بود، بر درگاه او افتاده بود، ²¹و آرزو داشت با خُرده‌هایی که از سفرهٔ آن ثروتمند می‌افتاد شکم خود را سیر کند؛ حتی سگان می‌آمدند و زخم‌هایش را می‌لیسیدند. ²²آن فقیر مرد و فرشتگان او را به آغوش ابراهیم بردند. آن ثروتمند نیز مرد و به خاک سپرده شد، ^a a v22 آغوش ابراهیم: تصویری یهودی از جایگاه آسایش که پارسایان پس از مرگ در آن می‌آرمیدند و در انتظار رستاخیز بودند. ²³و در عالم مردگان، در عذاب، چشم برافراشت و ابراهیم را از دور و ایلعازر را در آغوش او دید. ^b b v23 هاویه قلمرو مردگان است، جایگاه انتظار میان مرگ و داوریِ نهایی — نه همان جایگاه نهاییِ داوری. ²⁴پس فریاد برآورد: ‹ای پدرم ابراهیم، بر من رحم کن. ایلعازر را بفرست تا نوک انگشت خود را در آب فرو برد و زبانم را خنک کند، زیرا در این شعله در عذابم.›

²⁵«اما ابراهیم گفت: ‹فرزندم، به یاد آور که تو در زندگی خود چیزهای نیکو یافتی و ایلعازر نیز به همان‌سان چیزهای بد. اکنون او اینجا آسوده است و تو در رنجی. ²⁶افزون بر این همه، شکافی بزرگ میان ما و شما هست، تا آنان که بخواهند از اینجا نزد شما بگذرند نتوانند، و کسی نیز نتواند از آنجا نزد ما بگذرد.›

²⁷«گفت: ‹پس ای پدر، از تو التماس می‌کنم او را به خانهٔ پدرم بفرست، ²⁸زیرا پنج برادر دارم—بگذار به آنان هشدار دهد، تا آنان نیز به این جایگاه عذاب نیایند.›

²⁹«اما ابراهیم گفت: ‹آنان موسی و انبیا را دارند؛ بگذار به ایشان گوش دهند.›

³⁰گفت: ‹نه، ای پدرم ابراهیم، اما اگر کسی از مردگان نزد آنان برود، توبه خواهند کرد.›

³¹به او گفت: ‹اگر به موسی و انبیا گوش ندهند، حتی اگر کسی از مردگان برخیزد نیز متقاعد نخواهند شد.›»