Lûqa 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹Piştî vê yekê, Xudan heftê û du kesên din jî destnîşan kirin û ew dido bi dido li pêşiya xwe şandin, bo her bajar û her cihê ku ew bi xwe dixwest here.

²Wî ji wan re got: “Dirûn pir e, lê karker hindik in. Loma ji Bavê dirûnê bixwazin ku karkeran bişîne nav dirûna xwe. ³Herin! Va ye, ez we wek berxan dişînim nav guran. ⁴Ne kîs, ne tûr, ne jî sol bi xwe re hilgirin, û li rê silavê li tu kesî nekin. ⁵Hûn bikevin kîjan malê, pêşî bibêjin: ‘Aştî li vê malê be.’ ⁶Heke li wir mirovekî aştiyê hebe, aştiya we wê li ser wî rûne; heke na, wê vegere we. ⁷Di wê malê de bimînin, tiştê ku pêşkêşî we tê bixwin û vexwin, çimkî karker hêjayî mûçeya xwe ye. Ji malekê neçin maleke din. ⁸Gava hûn bikevin bajarek û ew pêşwaziya we bikin, tiştê ku li pêşiya we tê danîn bixwin. ⁹Nexweşên wir qenc bikin û ji wan re bibêjin: ‘Padîşahiya Bavê me nêzîkî we bûye.’ ¹⁰Lê gava hûn bikevin bajarek ku pêşwaziya we neke, derkevin kolanên wê û bibêjin: ¹¹‘Tozê bajarê we jî ku bi lingên me ve zeliqiye, em li hember we dadiweşînin. Lê belê vê yekê bizanin: Padîşahiya Bavê me nêzîk bûye.’ ¹²Ez ji we re dibêjim, di wê rojê de ji bo Sodomê wê ji wî bajarî sivktir be.

¹³“Wey li te, ey Korazîn! Wey li te, ey Beytsayda! Eger karên ecêb ên ku di nav we de hatin kirin, li Sûr û Saydayê bihatana kirin, wan ê ji mêj ve, bi xeliyê li xwe pêçayî û di nav xweliyê de rûniştî, tobe bikirana. ¹⁴Lê di dîwanê de ji bo Sûr û Saydayê wê ji we sivktir be. ¹⁵Û tu, ey Kefernahûm, ma tuyê heta ezmên bilind bibî? Tuyê heta gorê bêyî xwarê. ¹⁶Kesê ku guhdariya we bike, guhdariya min dike; kesê ku we red bike, min red dike; û kesê ku min red bike, wî yê ku ez şandime red dike.”

¹⁷Heftê û du kes bi şahî vegeriyan û gotin: “Ya Xudan, bi navê te cin jî ji me re serî ditewînin.”

¹⁸Wî ji wan re got: “Min dît ku Şeytan wek birûskê ji ezmên ket. ¹⁹Va ye, min desthilatî daye we ku hûn li ser maran û dûpişkan, û li ser hemû hêza dijmin pê bikin; tu tişt zirarê nade we. ²⁰Lê ji ber ku ruh ji we re serî ditewînin şa nebin; şa bibin ji ber ku navên we li ezmên hatine nivîsandin.”

²¹Di wê kêliyê de Îsa bi Ruhê Pîroz şa bû û got: “Bavo, Serwerê ezman û erdê, ez pesnê te didim—te ev tişt ji aqilmend û zîrekan veşartin û ji zarokên biçûk re eşkere kirin. Erê, Bavo, çimkî ev li te xweş hat.”

²²“Hemû tişt ji aliyê Bavê min ve ji min re hatine dayîn. Ji bilî Bav tu kes nizane ku Kur kî ye, û ji bilî Kur tu kes nizane ku Bav kî ye—û ew kesê ku Kur bixwaze wî jê re eşkere bike.”

²³Paşê berê xwe da şagirtan û bi dizî got: “Xwezî bi wan çavên ku tiştên hûn dibînin dibînin! ²⁴Çimkî ez ji we re dibêjim, gelek pêxember û padîşah xwestin ku tiştên hûn dibînin bibînin, lê nedîtin, û tiştên hûn dibihîzin bibihîzin, lê nebihîstin.”

Mesela Sameriyê Qenc

²⁵Şerîetzanek rabû ser xwe û ew ceriband: “Mamoste, divê ez çi bikim da ku bibim wêrisê jiyana herheyî?”

²⁶Îsa jê re got: “Di Şerîetê de çi hatiye nivîsandin? Tu çawa dixwînî?”

²⁷Wî bersiv da: “Ji Bavê xwe bi hemû dilê xwe, bi hemû canê xwe, bi hemû hêza xwe û bi hemû hişê xwe hez bike, û ji cîranê xwe wek ji xwe hez bike.”

²⁸Îsa jê re got: “Te rast bersiv da. Vê yekê bike û tuyê bijî.”

²⁹Lê wî xwest ku xwe bê sûc nîşan bide, loma ji Îsa pirsî: “Û cîranê min kî ye?”

³⁰Îsa got: “Mirovek ji Orşelîmê diçû Erîhayê û kete nav destê rêbiran. Wan cilên wî jê kirin, ew lê dan, paşê nîv mirî hiştin û çûn. ³¹Wê gavê, bi tesadufî kahînek bi wê rê de diçû; gava wî ew dît, ji aliyê din ve derbas bû û çû. ³²Bi heman awayî, Lawiyek jî hat wî cihî, ew dît, lê ji aliyê din ve derbas bû û çû. ³³Lê Sameriyekî ku bi wê rê de diçû, gihîşt wî, û gava ku ew dît, dilê wî bi wî şewitî. ³⁴Ew çû ba wî, birînên wî girêdan, rûn û şerab lê rijand, ew danî ser heywanê xwe, bir xanekê û lê miqate bû. ³⁵Roja din wî du zîv derxistin, dan xwediyê xanê û got: ‘Lê miqate be. Tu çiqas zêdetir xerc bikî, gava ez vegerim ezê bidim te.’ ³⁶Li gorî te, ji van hersiyan kîjan bû cîranê wî mirovê ku kete nav destê rêbiran?”

³⁷Wî got: “Ew kesê ku rehmê lê kir.” Îsa jê re got: “Here û tu jî wusa bike.”

Marta û Meryem

³⁸Gava ew diçûn, Îsa kete gundekî. Jineke bi navê Marta ew li mala xwe qebûl kir. ³⁹Xwişkeke wê ya bi navê Meryem hebû, ku li ber lingên Xudan rûnişt û guhdariya hînkirina wî dikir. ⁴⁰Lê Marta ji ber hemû xizmetê serê xwe winda kiribû. Ew hat ba wî û got: “Ya Xudan, ma ferqa te nake ku xwişka min ez bi tenê hiştim ku xizmetê bikim? Jê re bibêje ku alîkariya min bike.”

⁴¹Lê Xudan bersiva wê da: “Marta, Marta, tu li ser gelek tiştan bi fikar û nerehet î, ⁴²lê tenê tiştek pêwîst e. Meryemê par a qenc hilbijartiye; ew ê jê neyê standin.”